LOGINShare
ตอนที่ 10 ระหว่างสามคน
publish date:
2026-09-25 01:44:47“ดี” เขาเอนหลังพิงเก้าอี้
“ผมไม่ชอบให้คนของผม… มีอะไรที่ควบคุมไม่ได้”
“โดยเฉพาะ… เรื่องที่ไม่จำเป็น” ภูผาย้ำเสียงหนักแน่น
บรรยากาศในห้องอึดอัดจนได้ยินเพียงเสียงหายใจ คิมสบตานิ่ง รักษากิริยาเรียบเฉยไว้ภายใต้คำเตือนนั้น
“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวครับ”
ทว่าในจังหวะที่คิมกำลังจะหมุนตัวเดินออกจากห้อง
“คิม”
คิมชะงักทันที
“ครับบอส”
“คุณทำหน้าที่ได้ดีมาตลอด” ภูผาพูดเน้นทุกคำอย่างใจเย็น
“ผมไว้ใจคุณ”
คำพูดที่ควรเป็นคำชมสำหรับลูกน้องคนสนิท แต่ในบรรยากาศเช่นนี้ มันกลับฟังคล้ายการย้ำเตือนถึงความภักดีที่ห้ามสั่นคลอน
“อย่าให้มันเปลี่ยน”
คิมนิ่งไปครู่หนึ่ง
“ครับ”
เสียงประตูปิดลงเบาๆ พร้อมความกดดันมหาศาล.....
คิมเดินออกมาจากห้องกาแฟ ภายนอกยังคงนิ่งสนิท แต่สายตากลับเปลี่ยนไป เขากลับมาที่โชว์รูมหลัก มองหาใครบางคนทันทีตามสัญชาตญาณที่เริ่มควบคุมไม่ได้
เธอกำลังยืนคุยอยู่กับภูผา ในระยะห่างที่ไม่ใช่การคุยงานปกติ และไม่ใช่ระยะสุภาพที่เจ้านายกับลูกน้องควรมีต่อกัน พรีมยิ้มบางๆ ไม่ใช่ยิ้มที่เธอเคยใช้กับเขา แต่เป็นยิ้มที่เขาอ่านไม่ออก
ความขัดใจรุนแรงจนเขาไม่อยากยอมรับเหตุผล สายตาเขามองไปที่คนทั้งสอง นิ่งและนานเกินหน้าที่
พรีมหันมาสบตาเขาพอดี เธอไม่หลบ แต่ยิ้มมุมปากอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า
คิมละสายตาทันที พยายามบังคับลมหายใจให้เป็นปกติ แล้วกลับไปยืนประจำตำแหน่งเดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
พรีมเดินแยกมาจากภูผา เดินตรงเข้าไปหาคิมแล้วหยุดนิ่งในระยะประชิดที่ใกล้จนปลายเท้าแทบชิดกัน ไออุ่นและกลิ่นหอมจากตัวเธอปะทะเข้ากับเขาเต็มๆ
“คุณเห็นแล้วใช่ไหมคะ” พรีมกระซิบ
คิมหลับตาลงเสี้ยววินาทีเพื่อตั้งสติ ก่อนจะลืมตาขึ้น
“มันไม่เกี่ยวกับผม” เสียงเขานิ่งสนิท แต่สันกรามตึงเกร็ง
พรีมไม่ถามซ้ำ เธอเอียงหน้าเล็กน้อย ลมหายใจอุ่นเป่ารดโคนคอเขาเบาๆ ปลายนิ้วเอื้อมไปแตะขอบเนกไทเขาอย่างถือสิทธิ์ แล้วค่อยๆ ลากไล้ผ่านอกแน่นลงมาช้าๆ
“งั้นแปลว่า…” เธอเว้นจังหวะ ปลายนิ้วหยุดค้างอยู่ตรงหน้าท้องเขา
“…คุณเลือกจะไม่สนใจ”
คิมลมหายใจสะดุด ร่างกายตึงเกร็ง สายตากดต่ำลงมานิ้วมือเธอที่อยู่บนตัวเขา อากาศรอบตัวร้อนและอ้าวขึ้นมาทันที
พรีมยิ้มช้าๆ อย่างคนที่ได้คำตอบที่ต้องการ
“ก็ดีค่ะ” เธอเขย่งเท้าขึ้น กระซิบชิดปากเขา
“…จะได้เล่นง่ายขึ้น”
คิมตวัดสายตาสบตาเธอ สายตาวูบไหวด้วยความต้องการและความอดทนที่เกือบจะแตะจุดระเบิด
พรีมทิ้งสัมผัสไว้แค่นั้น ก่อนหมุนตัวเดินออกไป....
เหตุการณ์ก่อนหน้าที่คิมจะเดินเข้ามา พรีมนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานส่วนตัว ภูผาเดินตรงเข้ามาหาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ
พรีมเปิดดูรายละเอียดงานตรงหน้าครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าสบตาเขา
“คุณภูผา… ปกติคุณมองคนแบบนี้เหรอคะ”
ภูผาเลื่อนเก้าอี้นั่งลง ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะสม่ำเสมอ สายตามองหน้าเธอ
“แบบไหนครับ” เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
พรีมยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ขยับลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินเข้าหาเขาจนระยะห่างระหว่างทั้งคู่ไม่ใช่การคุยงานปกติ
“แบบ…เหมือนกำลังประเมินทุกอย่าง”
เธอก้มลงกวาดสายตาไล่มองเขาเหมือนอยากเลียนแบบพฤติกรรมของคนตรงหน้าคืนบ้าง
“ทั้งงาน… ทั้งคน”
ภูผาเอนหลังกับเก้าอี้ ท่าทางผ่อนคลาย มองพรีมที่กำลังยืนค้ำหัวอยู่ ทั้งคู่สบตากันในความเงียบ ไม่มีใครถอย
“ก็ต้องดูให้ละเอียดสิครับ ในเมื่อ… คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าผม”
เขาทิ้งจังหวะเงียบ สายตาเลื่อนต่ำลงจากริมฝีปาก ผ่านลำคอ ลงไปหยุดค้างอยู่ที่เนินอกของเธออย่างจงใจและถือดี พรีมรับรู้ได้ถึงสายตารุกรานนั้นทันที หัวใจเต้นผิดจังหวะไปเสี้ยววินาที ก่อนที่ภูผาจะตวัดสายตากลับขึ้นมองสบตาเธอตรงๆ อีกครั้ง
“ไม่ธรรมดา”
ประโยคเรียบๆ นั้นทำพรีมชะงักไป
“คุณนี่...” เธอส่งสายตาท้าทายกลับ พลางหลุดหัวเราะอย่างนึกสนุก
“อันตรายกว่าที่พรีมคิดไว้เยอะเลยนะคะ”
และนั่นคือสิ่งที่ต่างภูผาจากคิมชัดเจน คิมถอยเพื่อควบคุม แต่ภูผาไม่ถอย เขาเลือกจะคุมเกม
พรีมโน้มตัวลงหาเขา ครั้งนี้ใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของกันและกัน เธอแกล้งเอื้อมหยิบแฟ้มเอกสารที่วางอยู่ แต่ปลายนิ้วตั้งใจแตะหลังมือภูผา พร้อมกับเงยหน้าสบตาเขาในระยะประชิด
“แล้วแบบนี้…” เธอกระซิบ สายตาท้าทาย
“คุณยังมั่นใจอยู่ไหมคะ… ว่าเลือกคนไม่ผิด”
ภูผาเหลือบมองปลายนิ้วที่กำลังป่วนหลังมือครู่หนึ่ง ก่อนพลิกฝ่ามือคว้าข้อมือเธอไว้ แรงบีบไม่ถึงกับเจ็บ แต่หนักแน่นพอจะหยุดเธอไว้
“ผมไม่เคยเลือกผิดครับ” เขาพูดพลางลุกขึ้นยืน แล้วกระชากเธอให้ขยับเข้ามาชิดอกทันที มืออีกข้างโอบรัดเอวเธอไว้แน่น
ภูผาก้มมองสบตาเธอนิ่งในระยะประชิด... ระยะที่ต้อนให้คนชอบเล่นเกมอย่างเธอจนมุมอยู่กลางอก
“แต่ผมก็ไม่ชอบให้ใคร… เล่นกับการตัดสินใจของผม”
พรีมมองเขานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา
“งั้นก็คงต้องดูกันยาวๆ แล้วล่ะค่ะ…”
เธอขยับตัวค่อยๆ ผลักเขาออก ก้าวถอยหลังออกมาเพื่อรักษาระยะห่าง แต่ยังคงส่งสายตาท้าทายไปให้เขา
“ว่าใคร… จะคุมเกมได้มากกว่ากัน”
พรีมหันไปมองคิมที่กำลังเดินเข้ามาพอดี เธอไม่คิดจะหลบสายตา แต่กลับยกมุมปากขึ้น เพราะรู้ดีว่าเขามองเหตุการณ์เมื่อครู่อยู่ตลอด
ภูผาลดมือลงข้างลำตัว ปลายนิ้วขยับช้าๆ เหมือนยังจำสัมผัสนุ่มนวลแต่ท้าทายจากผิวเนื้อของเธอได้ชัดเจน....
Latest chapter
ยั่วรัก....คนต้องห้าม ตอนที่ 43 โดนจับตา
วินาทีนั้น คิมก็ดันตัวเองเข้าไปจนสุด ปลดปล่อยความอุ่นร้อนลึกเข้าไปข้างในตัวเธอจนหมด เขาทิ้งตัวลงมาทับร่างเธอไว้ ซบหน้าลงกับซอกคอ เสียงหอบหายใจดังอยู่ข้างหูเธอพรีมนอนนิ่งอยู่ใต้ตัวเขา สองมือยังคงลูบหลังที่เปียกเหงื่อของคิม รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยแบบที่ไม่เคยรู้สึกกับภูผาเลยสักนิดคิมค่อยๆ ขยับตัวลงมานอนตะแคง แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างเปลือยเปล่าของทั้งสองคนไว้ พรีมขยับหันหน้าเข้าหาคิม สบตากับเขาในความมืดสลัว“พรุ่งนี้... คุณจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกใช่ไหม” พรีมถามขึ้นตรงๆ น้ำเสียงสั่นเล็กน้อยคิมจ้องตาเธอ ก่อนจะเอื้อมมือไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากเธอออก“ผมไม่เคยคิดจะลืม” คิมตอบเสียงต่ำ “แต่คุณก็รู้ว่า... มันจะเป็นยังไง”“ค่ะ” พรีมก้มหน้าลง มองมือตัวเองที่แตะอยู่ตรงอกเขา “พรีมแค่กลัว... กลัวว่าคุณจะมองเรื่องคืนนี้เป็นแค่ความผิดพลาดอีก”คิมจับคางเธอขึ้น ให้สบตาเขาอีกครั้ง“ฟังผมนะ” คิมพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “สิ่งที่เกิดขึ้นคืนนี้ ไม่ใช่ความผิดพลาด แต่หลังจากนี้... คุณต้องระวังตัวให้มากกว่าเดิม”“ค่ะ”“เวลาอยู่ต่อหน้าเขา ทำตัวให้ปกติที่สุด อย่าแสดงอาการอะไรทั้งนั้น... ส่วนเรื่อง
ยั่วรัก....คนต้องห้าม ตอนที่ 42 แค่คืนนี้(ต่อ) NC
หน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันแค่นิดเดียว กลิ่นสบู่จากตัวเธอลอยแตะจมูกเขา คิมจ้องหน้าพรีม เลื่อนสายตามองปากที่กำลังสั่นของเธอ ก่อนจะสบตาเธอนิ่งๆ“ถ้าผมเกลียดคุณ...” คิมพูดเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นๆ รดข้างแก้มเธอ “ผมจะทิ้งเพื่อนแล้วมายืนเฝ้าคุณข้างถนนทำไม”พรีมชะงัก“อย่าถามอะไรแบบนี้” คิมพูดพลางมือที่จับเอวเธอเผลอบีบแรงขึ้นนิดนึง “คิม...”พรีมก้มมองคนที่นอนอยู่ใต้ตัวเธอ สายตาเขาไม่ได้เย็นชาเหมือนทุกครั้ง แต่มันดูอึดอัด โกรธ และเหมือนพยายามกลั้นอะไรบางอย่างไว้“แล้วทำไมถึงไม่ยอมมองหน้าพรีมเลยล่ะ” พรีมถามกลับ“ทำไมต้องทำเหมือนพรีมเป็นแค่ภาระที่ต้องคอยจัดการตามคำสั่งภูผา”คิมยกมือขึ้นมาแตะแก้มเธอเบาๆ สัมผัสแค่นั้นทำเอาพรีมขนลุกไปทั้งตัว“เพราะถ้าผมมองคุณตรงๆ ...” คิมพูดเบาลงจนเกือบเป็นกระซิบ สายตาเลื่อนลงมองปากเธออีกรอบ “...ผมกลัวใจตัวเอง ว่าจะไม่ยอมปล่อยคุณไป”ทั้งห้องเงียบลงทันที มีแค่เสียงลมหายใจของทั้งคู่ ท่ามกลางระยะห่างที่ไม่มีเหลืออีกแล้วคิมจ้องริมฝีปากที่สั่นของพรีม ลมหายใจร้อนๆ รดกันในระยะประชิด วินาทีนั้นเขาหมดความอดทน มือเลื่อนขึ้นไปล็อกท้ายทอยเธอแล้วรั้งใบหน้าลงมาบดจูบอย่างหนักหน่
ยั่วรัก....คนต้องห้าม ตอนที่ 41 แค่คืนนี้
แท็กซี่จอดหน้าคอนโดแห่งหนึ่ง ตัวตึกดูเงียบสงบ ไม่พลุกพล่าน คิมพาพรีมขึ้นลิฟต์มาที่ชั้นสี่ เขาแตะคีย์การ์ดแล้วผลักประตูเปิดออกภายในเป็นห้องสตูดิโอขนาดกลาง ผนังปูนเปลือยกับเฟอร์นิเจอร์สีดำและเทาเข้ม ทุกอย่างถูกจัดวางเป็นระเบียบเหมือนค่ายทหาร บนโต๊ะทำงานไม่มีของเกะกะ มีเพียงแล็ปท็อปเครื่องหนึ่ง เตียงนอนปูผ้าสีเทาเรียบตึง ม่านทึบแสงปิดสนิท ไร้รูปถ่ายหรือของตกแต่งพรีมเดินก้าวเข้ามาอย่างเกร็งๆ เธอหยุดยืนอยู่กลางห้อง กลิ่นสบู่ผู้ชายผสมกลิ่นสะอาดลอยแตะจมูก“นั่งก่อนสิ” คิมบอกพลางพยักหน้าไปทางโซฟาหนังสีดำตัวยาวพรีมเดินไปนั่งลงตรงริมขอบโซฟา สองมือวางไว้บนตักอย่างไม่คุ้นชิน คิมเดินไปเปิดตู้เย็น หยิบน้ำเปล่าขวดใหม่ออกมาเปิดฝาแล้วยื่นให้เธอ“ขอบคุณค่ะ” พรีมรับขวดน้ำมาถือไว้“เดี๋ยวผมลงไปข้างล่างแป๊บเดียว…. คุณพักผ่อนตามสบาย ห้องน้ำอยู่ฝั่งนู้น”“คุณจะไปไหนเหรอคะ” “ไปซื้อของ” คิมตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป พรีมนั่งนิ่งอยู่พักหนึ่ง พอดื่มน้ำไปสองอึก เธอก็วางขวดลงแล้วลุกขึ้นเดินสำรวจห้องเงียบๆห้องนี้แทบไม่มีร่องรอยของการใช้ชีวิตแบบคนทั่วไป ไม่มีขนม ไม่มีต้นไม้ ไม่มีของสะสม มีแต่ความเงียบกับ
ยั่วรัก....คนต้องห้าม ตอนที่ 40 อุบัติเหตุ
ช่วงค่ำบนถนนใหญ่ แสงไฟหน้ารถเก๋งของพรีมส่องกระทบฝากระโปรงหน้าที่ยุบย่น น้ำในหม้อน้ำไหลนองลงพื้นถนน เสียงแตรและเสียงเครื่องยนต์ของรถคันอื่นดังผ่านไปมาอย่างเร่งรีบชายวัยสามสิบเศษรีบวิ่งลงมาจากรถกระบะคู่กรณี สีหน้าตื่นตระหนก ยกมือไหว้น้ำตาคลอ“คุณครับ ผมขอโทษจริงๆ ครับ! ผมรีบพาลูกไปส่งโรงพยาบาล น้องชักหมดสติอยู่ในรถ”หญิงสาวอีกคนเปิดประตูกระบะ วิ่งอุ้มเด็กตัวเล็กๆ ที่กำลังชักลงมา ร้องไห้กระวนกระวาย “พี่ เร็วเข้า ลูกดิ้นใหญ่แล้ว!”พรีมที่ยังมึนศีรษะจากแรงกระแทก มองภาพนั้นแล้วรีบโบกมือ“ไม่เป็นไรค่ะ รีบพาน้องไปโรงพยาบาลก่อนเลยค่ะ!” พรีมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “ถ่ายรูปหน้ารถ ทะเบียน กับบัตรประชาชนพี่ไว้ก่อน แล้วพี่รีบไปเลยค่ะ เดี๋ยวทางนี้ฉันรอประกันเอง”“ขอบคุณครับคุณ ขอบคุณมากครับ!” ชายคนนั้นรีบยื่นบัตรประชาชนให้เธอถ่าย แลกเบอร์โทรศัพท์อย่างลนลาน แล้ววิ่งกลับขึ้นรถกระบะ ขับพุ่งออกไปทันทีถนนตรงนั้นกลับมาเหลือเพียงความเงียบ พรีมยืนกอดอกพิงข้างตัวรถที่พังยับ ลมดึกพัดมาจนรู้สึกหนาว ความเจ็บระบมจากทริปต่างจังหวัดเมื่อคืนผสมกับแรงกระแทกจากถุงลมนิรภัยทำให้เธอแทบยืนไม่ไหว เธอถือโทรศัพท์แนบหูเพื่อรอ
ยั่วรัก....คนต้องห้าม ตอนที่ 39 ได้แค่ห่วง
“กูแค่อยากได้ยินเสียงมึงเฉยๆ ... มึงคุยกับกูก่อน อย่าเพิ่งด่ากูตอนนี้เลยนะ”“...เชี่ยเอ๊ย” นิกกี้สบถเสียงแผ่ว ความโมโหเมื่อกี้หายไปหมด เหลือแค่น้ำเสียงจุกๆ “มันจงใจทำขนาดนี้เลยเหรอวะ...”พรีมกอดเข่าตัวเองแน่น ปล่อยให้น้ำตาไหลเงียบๆ“พรีม มึงฟังกู” นิกกี้สูดหายใจลึก พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่นเพื่อดึงสติเพื่อน “กูไม่ซ้ำเติมมึงแล้วนะ แต่มึงเห็นแล้วใช่ไหมว่าคิมมันช่วยเหี้ยอะไรมึงไม่ได้เลย ต่อให้มันได้ยิน มันก็ทำได้แค่นิ่ง”“กูรู้... กูก็แค่สมเพชตัวเอง”“หยุดสมเพชตัวเอง!” นิกกี้ดุสวน“ตอนนี้มึงต้องเอาตัวรอดก่อน ลุกไปกินข้าว กินยา แล้วหาอะไรปิดรอยพวกนั้นซะ อย่าให้ภูผามันเห็นว่ามึงจะตายเพราะเรื่องนี้”พรีมพยักหน้าทั้งน้ำตา“เรื่องภูผามึงถอยไม่ได้แล้ว แต่กับคิม... มึงต้องตัดใจเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นมึงพังยับแน่พรีม” นิกกี้ผ่อนเสียงลงแต่จริงจัง “ทนให้จบทริปนี้ กลับมากรุงเทพฯ เมื่อไหร่... ค่อยมาแหกปากร้องไห้ที่บ้านกู”ภายในห้องโดยสาร มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังแผ่ว คิมทำหน้าที่ขับรถ สายตามองตรงไปข้างหน้า มือสองข้างจับพวงมาลัยนิ่งสนิทภูผานั่งอยู่เบาะหลัง เขากดปิดหน้าจอไอแพด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นส
ยั่วรัก....คนต้องห้าม ตอนที่ 38 ไม่มีสิทธิ์(ต่อ) NC
“ส่วนคิม” ภูผาหันไปสั่ง“พักห้องฝั่งขวา เช็กความเรียบร้อยรอบบ้านให้เสร็จ แล้วคืนนี้ถ้าไม่ได้เรียก ก็ไม่ต้องออกมา”“ครับ” คิมตอบรับสั้นๆคิมถอดแว่นกันแดดออก สีหน้าเขายังนิ่งเหมือนเดิม แต่สายตาเขาสบเข้ากับพรีมตรงๆ ทั้งคู่รู้ดีว่าหลังประตูห้องใหญ่คืนนี้จะเกิดอะไรขึ้น และคิมก็รู้ว่าตัวเองทำได้แค่อยู่ในห้องฝั่งตรงข้ามตามคำสั่ง“เข้าไปอาบน้ำก่อนสิ” ภูผาแตะแขนพรีมเบาๆ ดันให้เธอเดินนำไปที่ห้องนอนใหญ่ภูผาเดินตามเข้าไปแล้วปิดประตูลง ทิ้งให้คิมยืนอยู่คนเดียวตรงโถงกลาง…..พรีมก้าวเท้าออกจากห้องน้ำในชุดคลุมอาบน้ำ แต่ยังไม่ทันได้เดินไปถึงห้องแต่งตัว ภูผาก็คว้าต้นแขนเธอไว้แล้วดันร่างเธอถอยหลังจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับบานประตูห้องนอนตึง!“คุณภูผา... อื้อ!”ภูผากดจูบลงมาหนักหน่วง มือกระตุกสายผูกชุดคลุมอาบน้ำของเธอออกอย่างรวดเร็ว เขายกร่างเธอขึ้นจนเท้าลอยเหนือพื้น ดันสะโพกเธอแนบชิดกับบานไม้“ตรงนี้... ไม่เอาค่ะ” พรีมเบือนหน้าหนี ลมหายใจหอบถี่ พยายามใช้สองมือดันไหล่เขาออก “ไปที่เตียงเถอะนะคะ”“ทำไมล่ะ” ภูผากระซิบชิดซอกคอ “ตรงนี้ก็สะดวกดีออก”ร่างกายของเขารุกรานเข้ามาทันทีโดยไม่ให้เวลาเธอตั้งตัว พรีมสะ
You May Also Like
สตรีขี่ม้าออกศึก
ปาเย่วเซิ่งเซี่ย1.4M viewsภาระพ่อเลี้ยงหมอกคราม
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว279.4K viewsเรื่องสั้นอีโรติก LOVE NC 25+++
C102.0K viewsเสือร้ายพ่ายเมีย
ลำเจียก254.3K viewsพันธะสวาทหัวใจพลร่ม
ภัทรกร144 viewsถูกรักพร้อมกันจากผู้ชายธงเขียวและแดง (3P)
Selenex157 viewsเมียลับที่(ไม่)รัก
เมลณีย์/ต้าจี๋ต้าลี่82 viewsใยรักจอมวายร้าย
SHASHA16 views
