LOGINShare
ตอนที่ 9 บทสนทนา
publish date:
2026-09-25 01:42:49รถยังคงเคลื่อนตัวไป ท่ามกลางแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาเป็นระยะ ภูผายังคงนั่งนิ่ง ดูเหมือนไม่ใส่ใจบทสนทนาเมื่อครู่ ทว่าเขากลับมองและเก็บทุกรายละเอียดไว้ทั้งหมด
“คิม” ภูผาเรียกเสียงเบาแต่ชัดเจน
“ครับบอส” คิมขานรับทันที
“คราวหน้า... อย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก”
มันเป็นประโยคที่สั้น เรียบ และเยือกเย็น... แต่ซ่อนความหมายสองทางไว้อย่างจงใจ
คิมชะงักไปเสี้ยววินาที สายตาที่มองผ่านกระจกมองหลังสบเข้ากับสายตาเรียบเฉยของภูผาที่มองมาอยู่ก่อน
“ครับ”
ที่ออฟฟิศเสียงเคาะประตูดังขึ้นสองสามที ก่อนน้ำหนึ่งจะเดินเข้ามาเรียก
“บอสขอให้คุณพรีมเข้าไปพบค่ะ”
พรีมเงยหน้าจากแบบร่างในมือ
“...ตอนนี้เลยเหรอคะ”
“ค่ะ” น้ำหนึ่งตอบสั้นๆ
ภูผานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ก้มหน้าเซ็นเอกสาร
“...นั่งก่อนสิครับ”
พรีมเดินไปนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ภูผาปิดแฟ้มเอกสารแล้วเงยหน้ามองเธอตรงๆ
“แผลดีขึ้นหรือยังครับ”
คำถามเดิมถูกหยิบยกขึ้นมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พรีมชะงักไป ก่อนปรับสีหน้าแล้วส่งยิ้มให้
“ดีขึ้นแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วง”
ภูผายังคงมองเธอ สายตาคู่นั้นเหมือนกำลังประเมินและอ่านเธอจนทะลุปรุโปร่ง
“คุณเป็นคนที่… ไม่ชอบให้ใครเห็นจุดอ่อนสินะ”
พรีมขมวดคิ้ว สายตาเปลี่ยนไปทันที
“ในตำแหน่งนี้… มันคงไม่ใช่เรื่องที่ดีเท่าไหร่ค่ะ”
“จริงครับ” ภูผาพยักหน้ารับ ค่อยๆ เอนหลังพิงเก้าอี้
“แต่บางที… การที่คนอื่นเห็นคุณไม่สมบูรณ์แบบบ้าง” เขาเว้นจังหวะครู่หนึ่ง
“มันก็ทำให้คุณ… น่าสนใจกว่าเดิม”
ความเงียบปกคลุมห้องทำงานหลังจบประโยค พรีมเงียบ ความรู้สึกบอกเธอว่า นี่ไม่ใช่เรื่องงานอีกต่อไป
“คืนนั้น… คุณดูไม่ค่อยสบาย แต่ก็ยังเลือกจะอยู่จนจบ”
“งานมันสำคัญค่ะ” พรีมสวนกลับทันควัน
“หรือเพราะคุณไม่ชอบแพ้กันแน่ครับ”
พรีมสบตาเขานิ่ง
“แล้วคุณคิดว่ายังไงล่ะคะ?”
ภูผาไม่ตอบทันที เขามองลึกลงไปในสายตาเธอนานพอจะทำให้คนทั่วไปเริ่มกระวนกระวายใจ แต่พรีมไม่เป็นแบบนั้น
“ผมคิดว่า…” เขาพูดช้าๆ
“…คุณรู้ว่าตัวเองกำลังเล่นอะไรอยู่”
“และคุณก็สนุกกับมัน”
“...”
พรีมไม่ปฏิเสธ เธอนั่งนิ่ง สบตากลับอย่างไร้ความลังเล
ภูผาลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะตรงเข้ามาหาเธอ... เขาไม่ได้หยุดในระยะปลอดภัย แต่กลับก้าวเข้ามาจนปลายรองเท้าแทบชิดกัน ภูผาก้มมองเธอ สายตานิ่งลึกลากผ่านริมฝีปากขึ้นมาสบตาตรงๆ
“ผมไม่มีปัญหากับคนเก่งครับ”
“หรือแม้แต่คนที่… ชอบท้าทาย”
ภูผาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ
“ตราบใดที่เขายังรู้ว่าขอบเขตอยู่ตรงไหน”
พรีมลุกขึ้นยืนทันที ความสูงที่เพิ่มขึ้นทำให้ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ในระดับเดียวกัน เธอไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว
“แล้วถ้าพรีมอยากรู้ล่ะคะ…” น้ำเสียงเธอนุ่มนวล แต่สายตากลับท้าทายอย่างเปิดเผย
“…ว่าขอบเขตของคุณอยู่ตรงไหน”
ภูผายิ้มมุมปากอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า เขายื่นมือออกไป... ปลายนิ้วเฉียดผ่านไหล่ ก่อนจะปัดปอยผมที่ตกลงมาไปไว้หลังใบหูเธอเบาๆ สัมผัสอุ่นจัดนั้นจงใจแช่ค้างไว้ที่ซอกคอเธอ
“คุณจะรู้เองครับ…”
พรีมชะงักไปนิด หัวใจเต้นผิดจังหวะให้กับสัมผัสรุกรานนั้น แต่เธอยังคงรักษาสีหน้าไว้ได้ พรีมยิ้มตอบ... ไม่ใช่รอยยิ้มสุภาพทางธุรกิจอีกต่อไป แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่พร้อมรับคำท้า
เธอเอียงหน้าออกจากฝ่ามือเขาช้าๆ
“งั้นพรีมคงต้องลองดูแล้วล่ะค่ะ”
เธอทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนหมุนตัวเดินออกจากห้องไป
ปัง...
ประตูปิดลง ความเงียบครอบคลุมห้องอีกครั้ง ภูผายังคงยืนอยู่ที่เดิม ยิ้มมุมปากออกมา มองตรงไปยังบานประตูด้วยสายตานิ่งลึก
เขาจัดเสื้อสูทให้เข้าที่ แล้วเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน...
คิมยืนประจำการในตำแหน่งเดิม สายตามองไปรอบพื้นที่ตามหน้าที่ เก็บทุกรายละเอียดการเคลื่อนไหวของแขก ทุกมุมอับ และทุกเงาสะท้อนในกระจก
วันนี้พรีมมาในลุคแปลกตา เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนลวกๆ ปลดกระดุมออก เผยลำคอกับไหปลาร้าขาวจัด ดูเหมือนไม่ตั้งใจ... แต่จงใจอย่างที่สุด
เธอเดินผ่านหน้าเขาไป ไม่หยุดก้าว ไม่ทักทาย คิมขมวดคิ้วเล็กน้อย
พรีมหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าตู้จัดแสดงจิวเวลรี่ เธอก้มดูรายละเอียดของแหวนวงหนึ่งด้วยท่าทางจริงจัง ทำเหมือนไม่มีเขาอยู่ตรงนั้น
‘แปลก…’
เป็นครั้งแรกที่คิมเป็นฝ่ายมองเธอโดยไม่จำเป็น
“คุณคิม”
เสียงเรียกทำเขาหลุดจากความคิด น้ำหนึ่งเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“บอสให้เข้าไปพบค่ะ”
คิมยืนตัวตรง มือประสานกันไว้ด้านหน้า ภูผานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน อ่านเอกสารในแฟ้ม
“ความเรียบร้อยวันนี้เป็นยังไง”
“เรียบร้อยดีครับ ไม่มีความผิดปกติ” คิมตอบเสียงเรียบ
ห้องเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนภูผาจะวางแฟ้มลงบนโต๊ะ เขาค่อยๆ เงยหน้าสบตากับคนสนิท
“คุณพรีมเป็นยังไงบ้าง”
คำถามนั้นฟังดูปกติ ทว่าไม่ใช่ คิมชะงักไปเสี้ยววินาที
“ทำงานได้ดีครับ”
“ผมไม่ได้ถามเรื่องงาน”
ความเงียบครั้งนี้กดดันจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ
“เธอมีปัญหาอะไรไหม” ภูผาถามซ้ำ เจาะจงยิ่งขึ้น
“ไม่มีครับ” คิมตอบทันควัน
ภูผาพยักหน้ารับ คล้ายยอมรับคำยืนยัน แต่สายตายังคงมองหน้าคิมนิ่ง
Latest chapter
ยั่วรัก....คนต้องห้าม ตอนที่ 43 โดนจับตา
วินาทีนั้น คิมก็ดันตัวเองเข้าไปจนสุด ปลดปล่อยความอุ่นร้อนลึกเข้าไปข้างในตัวเธอจนหมด เขาทิ้งตัวลงมาทับร่างเธอไว้ ซบหน้าลงกับซอกคอ เสียงหอบหายใจดังอยู่ข้างหูเธอพรีมนอนนิ่งอยู่ใต้ตัวเขา สองมือยังคงลูบหลังที่เปียกเหงื่อของคิม รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยแบบที่ไม่เคยรู้สึกกับภูผาเลยสักนิดคิมค่อยๆ ขยับตัวลงมานอนตะแคง แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างเปลือยเปล่าของทั้งสองคนไว้ พรีมขยับหันหน้าเข้าหาคิม สบตากับเขาในความมืดสลัว“พรุ่งนี้... คุณจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกใช่ไหม” พรีมถามขึ้นตรงๆ น้ำเสียงสั่นเล็กน้อยคิมจ้องตาเธอ ก่อนจะเอื้อมมือไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากเธอออก“ผมไม่เคยคิดจะลืม” คิมตอบเสียงต่ำ “แต่คุณก็รู้ว่า... มันจะเป็นยังไง”“ค่ะ” พรีมก้มหน้าลง มองมือตัวเองที่แตะอยู่ตรงอกเขา “พรีมแค่กลัว... กลัวว่าคุณจะมองเรื่องคืนนี้เป็นแค่ความผิดพลาดอีก”คิมจับคางเธอขึ้น ให้สบตาเขาอีกครั้ง“ฟังผมนะ” คิมพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “สิ่งที่เกิดขึ้นคืนนี้ ไม่ใช่ความผิดพลาด แต่หลังจากนี้... คุณต้องระวังตัวให้มากกว่าเดิม”“ค่ะ”“เวลาอยู่ต่อหน้าเขา ทำตัวให้ปกติที่สุด อย่าแสดงอาการอะไรทั้งนั้น... ส่วนเรื่อง
ยั่วรัก....คนต้องห้าม ตอนที่ 42 แค่คืนนี้(ต่อ) NC
หน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันแค่นิดเดียว กลิ่นสบู่จากตัวเธอลอยแตะจมูกเขา คิมจ้องหน้าพรีม เลื่อนสายตามองปากที่กำลังสั่นของเธอ ก่อนจะสบตาเธอนิ่งๆ“ถ้าผมเกลียดคุณ...” คิมพูดเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นๆ รดข้างแก้มเธอ “ผมจะทิ้งเพื่อนแล้วมายืนเฝ้าคุณข้างถนนทำไม”พรีมชะงัก“อย่าถามอะไรแบบนี้” คิมพูดพลางมือที่จับเอวเธอเผลอบีบแรงขึ้นนิดนึง “คิม...”พรีมก้มมองคนที่นอนอยู่ใต้ตัวเธอ สายตาเขาไม่ได้เย็นชาเหมือนทุกครั้ง แต่มันดูอึดอัด โกรธ และเหมือนพยายามกลั้นอะไรบางอย่างไว้“แล้วทำไมถึงไม่ยอมมองหน้าพรีมเลยล่ะ” พรีมถามกลับ“ทำไมต้องทำเหมือนพรีมเป็นแค่ภาระที่ต้องคอยจัดการตามคำสั่งภูผา”คิมยกมือขึ้นมาแตะแก้มเธอเบาๆ สัมผัสแค่นั้นทำเอาพรีมขนลุกไปทั้งตัว“เพราะถ้าผมมองคุณตรงๆ ...” คิมพูดเบาลงจนเกือบเป็นกระซิบ สายตาเลื่อนลงมองปากเธออีกรอบ “...ผมกลัวใจตัวเอง ว่าจะไม่ยอมปล่อยคุณไป”ทั้งห้องเงียบลงทันที มีแค่เสียงลมหายใจของทั้งคู่ ท่ามกลางระยะห่างที่ไม่มีเหลืออีกแล้วคิมจ้องริมฝีปากที่สั่นของพรีม ลมหายใจร้อนๆ รดกันในระยะประชิด วินาทีนั้นเขาหมดความอดทน มือเลื่อนขึ้นไปล็อกท้ายทอยเธอแล้วรั้งใบหน้าลงมาบดจูบอย่างหนักหน่
ยั่วรัก....คนต้องห้าม ตอนที่ 41 แค่คืนนี้
แท็กซี่จอดหน้าคอนโดแห่งหนึ่ง ตัวตึกดูเงียบสงบ ไม่พลุกพล่าน คิมพาพรีมขึ้นลิฟต์มาที่ชั้นสี่ เขาแตะคีย์การ์ดแล้วผลักประตูเปิดออกภายในเป็นห้องสตูดิโอขนาดกลาง ผนังปูนเปลือยกับเฟอร์นิเจอร์สีดำและเทาเข้ม ทุกอย่างถูกจัดวางเป็นระเบียบเหมือนค่ายทหาร บนโต๊ะทำงานไม่มีของเกะกะ มีเพียงแล็ปท็อปเครื่องหนึ่ง เตียงนอนปูผ้าสีเทาเรียบตึง ม่านทึบแสงปิดสนิท ไร้รูปถ่ายหรือของตกแต่งพรีมเดินก้าวเข้ามาอย่างเกร็งๆ เธอหยุดยืนอยู่กลางห้อง กลิ่นสบู่ผู้ชายผสมกลิ่นสะอาดลอยแตะจมูก“นั่งก่อนสิ” คิมบอกพลางพยักหน้าไปทางโซฟาหนังสีดำตัวยาวพรีมเดินไปนั่งลงตรงริมขอบโซฟา สองมือวางไว้บนตักอย่างไม่คุ้นชิน คิมเดินไปเปิดตู้เย็น หยิบน้ำเปล่าขวดใหม่ออกมาเปิดฝาแล้วยื่นให้เธอ“ขอบคุณค่ะ” พรีมรับขวดน้ำมาถือไว้“เดี๋ยวผมลงไปข้างล่างแป๊บเดียว…. คุณพักผ่อนตามสบาย ห้องน้ำอยู่ฝั่งนู้น”“คุณจะไปไหนเหรอคะ” “ไปซื้อของ” คิมตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป พรีมนั่งนิ่งอยู่พักหนึ่ง พอดื่มน้ำไปสองอึก เธอก็วางขวดลงแล้วลุกขึ้นเดินสำรวจห้องเงียบๆห้องนี้แทบไม่มีร่องรอยของการใช้ชีวิตแบบคนทั่วไป ไม่มีขนม ไม่มีต้นไม้ ไม่มีของสะสม มีแต่ความเงียบกับ
ยั่วรัก....คนต้องห้าม ตอนที่ 40 อุบัติเหตุ
ช่วงค่ำบนถนนใหญ่ แสงไฟหน้ารถเก๋งของพรีมส่องกระทบฝากระโปรงหน้าที่ยุบย่น น้ำในหม้อน้ำไหลนองลงพื้นถนน เสียงแตรและเสียงเครื่องยนต์ของรถคันอื่นดังผ่านไปมาอย่างเร่งรีบชายวัยสามสิบเศษรีบวิ่งลงมาจากรถกระบะคู่กรณี สีหน้าตื่นตระหนก ยกมือไหว้น้ำตาคลอ“คุณครับ ผมขอโทษจริงๆ ครับ! ผมรีบพาลูกไปส่งโรงพยาบาล น้องชักหมดสติอยู่ในรถ”หญิงสาวอีกคนเปิดประตูกระบะ วิ่งอุ้มเด็กตัวเล็กๆ ที่กำลังชักลงมา ร้องไห้กระวนกระวาย “พี่ เร็วเข้า ลูกดิ้นใหญ่แล้ว!”พรีมที่ยังมึนศีรษะจากแรงกระแทก มองภาพนั้นแล้วรีบโบกมือ“ไม่เป็นไรค่ะ รีบพาน้องไปโรงพยาบาลก่อนเลยค่ะ!” พรีมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “ถ่ายรูปหน้ารถ ทะเบียน กับบัตรประชาชนพี่ไว้ก่อน แล้วพี่รีบไปเลยค่ะ เดี๋ยวทางนี้ฉันรอประกันเอง”“ขอบคุณครับคุณ ขอบคุณมากครับ!” ชายคนนั้นรีบยื่นบัตรประชาชนให้เธอถ่าย แลกเบอร์โทรศัพท์อย่างลนลาน แล้ววิ่งกลับขึ้นรถกระบะ ขับพุ่งออกไปทันทีถนนตรงนั้นกลับมาเหลือเพียงความเงียบ พรีมยืนกอดอกพิงข้างตัวรถที่พังยับ ลมดึกพัดมาจนรู้สึกหนาว ความเจ็บระบมจากทริปต่างจังหวัดเมื่อคืนผสมกับแรงกระแทกจากถุงลมนิรภัยทำให้เธอแทบยืนไม่ไหว เธอถือโทรศัพท์แนบหูเพื่อรอ
ยั่วรัก....คนต้องห้าม ตอนที่ 39 ได้แค่ห่วง
“กูแค่อยากได้ยินเสียงมึงเฉยๆ ... มึงคุยกับกูก่อน อย่าเพิ่งด่ากูตอนนี้เลยนะ”“...เชี่ยเอ๊ย” นิกกี้สบถเสียงแผ่ว ความโมโหเมื่อกี้หายไปหมด เหลือแค่น้ำเสียงจุกๆ “มันจงใจทำขนาดนี้เลยเหรอวะ...”พรีมกอดเข่าตัวเองแน่น ปล่อยให้น้ำตาไหลเงียบๆ“พรีม มึงฟังกู” นิกกี้สูดหายใจลึก พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่นเพื่อดึงสติเพื่อน “กูไม่ซ้ำเติมมึงแล้วนะ แต่มึงเห็นแล้วใช่ไหมว่าคิมมันช่วยเหี้ยอะไรมึงไม่ได้เลย ต่อให้มันได้ยิน มันก็ทำได้แค่นิ่ง”“กูรู้... กูก็แค่สมเพชตัวเอง”“หยุดสมเพชตัวเอง!” นิกกี้ดุสวน“ตอนนี้มึงต้องเอาตัวรอดก่อน ลุกไปกินข้าว กินยา แล้วหาอะไรปิดรอยพวกนั้นซะ อย่าให้ภูผามันเห็นว่ามึงจะตายเพราะเรื่องนี้”พรีมพยักหน้าทั้งน้ำตา“เรื่องภูผามึงถอยไม่ได้แล้ว แต่กับคิม... มึงต้องตัดใจเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นมึงพังยับแน่พรีม” นิกกี้ผ่อนเสียงลงแต่จริงจัง “ทนให้จบทริปนี้ กลับมากรุงเทพฯ เมื่อไหร่... ค่อยมาแหกปากร้องไห้ที่บ้านกู”ภายในห้องโดยสาร มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังแผ่ว คิมทำหน้าที่ขับรถ สายตามองตรงไปข้างหน้า มือสองข้างจับพวงมาลัยนิ่งสนิทภูผานั่งอยู่เบาะหลัง เขากดปิดหน้าจอไอแพด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นส
ยั่วรัก....คนต้องห้าม ตอนที่ 38 ไม่มีสิทธิ์(ต่อ) NC
“ส่วนคิม” ภูผาหันไปสั่ง“พักห้องฝั่งขวา เช็กความเรียบร้อยรอบบ้านให้เสร็จ แล้วคืนนี้ถ้าไม่ได้เรียก ก็ไม่ต้องออกมา”“ครับ” คิมตอบรับสั้นๆคิมถอดแว่นกันแดดออก สีหน้าเขายังนิ่งเหมือนเดิม แต่สายตาเขาสบเข้ากับพรีมตรงๆ ทั้งคู่รู้ดีว่าหลังประตูห้องใหญ่คืนนี้จะเกิดอะไรขึ้น และคิมก็รู้ว่าตัวเองทำได้แค่อยู่ในห้องฝั่งตรงข้ามตามคำสั่ง“เข้าไปอาบน้ำก่อนสิ” ภูผาแตะแขนพรีมเบาๆ ดันให้เธอเดินนำไปที่ห้องนอนใหญ่ภูผาเดินตามเข้าไปแล้วปิดประตูลง ทิ้งให้คิมยืนอยู่คนเดียวตรงโถงกลาง…..พรีมก้าวเท้าออกจากห้องน้ำในชุดคลุมอาบน้ำ แต่ยังไม่ทันได้เดินไปถึงห้องแต่งตัว ภูผาก็คว้าต้นแขนเธอไว้แล้วดันร่างเธอถอยหลังจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับบานประตูห้องนอนตึง!“คุณภูผา... อื้อ!”ภูผากดจูบลงมาหนักหน่วง มือกระตุกสายผูกชุดคลุมอาบน้ำของเธอออกอย่างรวดเร็ว เขายกร่างเธอขึ้นจนเท้าลอยเหนือพื้น ดันสะโพกเธอแนบชิดกับบานไม้“ตรงนี้... ไม่เอาค่ะ” พรีมเบือนหน้าหนี ลมหายใจหอบถี่ พยายามใช้สองมือดันไหล่เขาออก “ไปที่เตียงเถอะนะคะ”“ทำไมล่ะ” ภูผากระซิบชิดซอกคอ “ตรงนี้ก็สะดวกดีออก”ร่างกายของเขารุกรานเข้ามาทันทีโดยไม่ให้เวลาเธอตั้งตัว พรีมสะ
You May Also Like
(ของหวง) มาเฟีย BAD
ลำเจียก133.7K views(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
ลำเจียก190.0K viewsเกิดใหม่อีกครั้งกับยัยขี้เหร่
เฉียวเหมย66.6K viewsนับเวลาสามสิบวัน ฉันจะเป็นอิสระ
อิงเซี่ย71.7K viewsรักเพียงใจ
SHASHA15 viewsBAD DEAL เดิมพันร้ายของนายวิศวะ
Ladyporn46 viewsเมียเก็บที่ไร้ค่า
พัดลดา74 viewsไม่หวนคืน Never again
มนสิกานต์17.4K views
