ตอนที่ 16 ฝนตก

ในเงาสะท้อนของกระจกมองหลัง สันกรามคิมเกร็ง มือที่จับพวงมาลัยบีบแน่น แต่เขายังคงต้องรักษาสติและขับรถต่อไป

พรีมดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว เธอขยับยิ้มมุมปาก เอียงคอสบตาภูผา

“งั้นเหรอคะ…” น้ำเสียงเธอนุ่มนวล แต่สายตาท้าทาย 

“…แต่น่าเสียดายนะคะ ที่พรีมจำความอุ่นจากตรงนั้นไม่ได้เลย”

ภูผายิ้มถูกใจในความปากแข็งของคนข้างตัว มือที่จับข้อมือเธอเปลี่ยนเป็นสอดประสานล็อกนิ้วไว้แน่น

“ไม่เป็นไรครับ…” ภูผากระซิบตอบเบาๆ 

“…คืนนี้เรายังเหลือเวลาเตือนความจำอีกเยอะ”

พรีมเลื่อนสายตาขึ้นมองกระจกมองหลัง แล้วก็ต้องสบเข้ากับสายตานิ่งสนิทของคิมที่จ้องเธออยู่ก่อนแล้ว... เป็นสายตาที่แฝงความอึดอัดและอดกลั้นขั้นสุด

แม้มือจะโดนภูผากุมไว้แน่น แต่เธอกลับไม่ยอมหลบสายตาคิม เธอจ้องลึกลงไปในตาเขาผ่านกระจก เพื่อประชดทั้งตัวเองและบอดี้การ์ดหนุ่ม

พรีมเป็นฝ่ายเลื่อนสายตาออก ยิ้มบางๆ ที่มุมปากเพื่อซ่อนความรู้สึกสั่นคลอนที่กำลังตีรวน

“งั้นก็ลองดูค่ะ…” เธอกระซิบตอบภูผาน้ำเสียงนุ่มเรียบ สายตามองออกไปที่แสงไฟข้างทาง 

“…ว่าจะเตือนความจำพรีมได้แค่ไหน”

ภูผาไม่ตอบเป็นคำพูด แต่ปลายนิ้วเขาค่อยๆ ลากผ่านข้อมือด้านในของเธอขึ้นมาตามท้องแขน สัมผัสเบาหวิวแต่หนักแน่นในความรู้สึก ส่งความเสียววูบเข้าสู่ร่างกายจนพรีมแอบสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มอาการสั่น

“จำได้ไหมครับ…” ภูผาโน้มหน้าลงมาประชิดข้างแก้มเธอ ลมหายใจอุ่นเป่ารดต้นคอ

“…ว่าตอนที่ผมจูบคุณ ชีพจรตรงข้อมือคุณมันเต้นแรงแค่ไหน”

พรีมเม้มปากแน่น สายตาเผลอเลื่อนขึ้นสบกระจกมองหลังอีกครั้ง

“และจำได้ไหม…” เขากระซิบต่อ ปลายนิ้วลากกลับลงมากดเน้นที่ชีพจรข้อมือเธอ

“…ว่ารสชาติแชมเปญหวานแค่ไหน ตอนที่คุณจูบตอบผม”

คำพูดตรงไปตรงทำเอาพรีมหน้าร้อนผ่าว เธอตัวเกร็ง เถียงไม่ออก ได้แต่จ้องสบตาคิมผ่านกระจกด้วยความรู้สึกยุ่งเหยิงที่ตีรวน

เอี๊ยด...

เสียงเบรกรถดังขึ้น ก่อนรถจะจอดนิ่งหน้าบ้านพรีม คิมปลดเข็มขัดนิรภัยเตรียมจะก้าวลงไปเปิดประตูให้ตามหน้าที่ แต่เสียงภูผากลับดังขัด

“ไม่ต้องคิม… เดี๋ยวผมจัดการเอง”

ภูผายอมปล่อยมือพรีม เขาเป็นฝ่ายก้าวลงจากรถ แล้วเปิดประตูค้างไว้ให้เธอ พรีมถอนหายใจยาว ดึงสติแล้วก้าวลงมาเผชิญหน้ากับเขา 

“ขอบคุณที่มาส่งค่ะ…” เธอยิ้มมุมปากพลางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย

“…แต่ความจำพรีมก็ยังไม่ค่อยดีขึ้นเท่าไหร่เลย”

ภูผามองคนตรงหน้าที่เพิ่งพูดประชดเขา เขายกมือขึ้นใช้นิ้วโป้งคลึงริมฝีปากล่างเธอเบาๆ

“จำไม่ได้... หรือพยายามจะลืมครับ”

พรีมไม่ได้ตอบ ได้แต่สบตาเขานิ่งเพื่อซ่อนจังหวะหัวใจที่เต้นรัวจนแทบควบคุมไม่ได้

ภูผาละมือออก ก่อนจะถอยหลังออกมา

“คืนนี้ฝันดีครับคุณพรีม…”

เขาหมุนตัวเดินกลับไปขึ้นรถ ทิ้งให้พรีมนิ่งงันอยู่ตรงนั้น ลมหายใจยังคงหอบถี่ สัมผัสวูบวาบบนริมฝีปากยังคงติดแน่น ไม่ต่างจากสายตาของคิมที่จ้องมองออกมาจากเบาะคนขับท่ามกลางความเงียบ....

เช้าวันจันทร์ท้องฟ้ามืดครึ้ม พายุเข้าจนฝนตกลงมาไม่ขาดสาย หยดน้ำฝนเกาะกระจกห้องทำงานจนพร่ามัว สะท้อนเงาลงบนพื้นดูเย็นกว่าปกติ

ข้างนอกห้องทำงาน ทุกอย่างยังคงดำเนินไปตามปกติ พนักงานทยอยเข้ามาเริ่มงาน เสียงรองเท้ากระทบพื้น เสียงรัวคีย์บอร์ด หรือเสียงกระซิบปรึกษางานดังแว่วมาให้ได้ยินเหมือนทุกวัน แต่ท่ามกลางความสงบเหล่านั้น ความรู้สึกของพรีมกลับไม่เหมือนเดิม

เธอเริ่มลุยงานทันทีที่มาถึงโต๊ะ เปิดคอมพิวเตอร์เช็กอีเมล ไล่ดูแบบที่ทีมงานส่งมาเพื่อคุมทิศทางของคอลเลกชันใหม่ วันนี้เธอต้องวุ่นกับการวางแผนทำต้นแบบและแก้ปัญหาโครงสร้างจิวเวลรี่ที่ซับซ้อน เพื่อให้ช่างผลิตออกมาได้จริง

วันนี้ไม่มีนัดลูกค้าวีไอพี เธอเลยไม่ได้เดินออกไปที่โชว์รูมเหมือนเคย แม้มือจะยังขยับแก้ไขแบบบนหน้าจออย่างคล่องแคล่ว แต่ในใจกลับมีเรื่องอื่นรบกวนอยู่ตลอดเวลา

ภาพบางอย่างแทรกเข้ามาในหัวดื้อๆ ทั้งระยะห่างในรถคืนนั้น ลมหายใจที่อยู่ใกล้เกินไป คำพูดและน้ำเสียงของภูผา สลับกับระยะประชิดจนได้ยินเสียงหัวใจ จังหวะที่เธอคว้ากระชากสูท สายตาที่เขามองมา และสัมผัสตรงข้อมือจากคิม

พรีมกะพริบตาช้าๆ เพื่อดึงตัวเองกลับสู่ความจริง

“คิดอะไรอยู่เนี่ย...” เธอพึมพำ ก่อนจะสะบัดหัวไล่ความฟุ้งซ่าน แล้วก้มหน้าทำงานต่อจนกระทั่งถึงเวลาเลิกงาน

ก๊อก... ก๊อก

“คุณพรีม กลับบ้านกันเถอะค่ะ” น้ำหนึ่งเดินเข้ามาชวนเหมือนทุกวัน

“คุณน้ำกลับก่อนเลยค่ะ พรีมขอปั่นงานต่ออีกนิดนึง” พรีมตอบพลางพยักหน้า บนโต๊ะเธอยังเต็มไปด้วยกองเอกสาร แบบร่างจิวเวลรี่ และหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังเปิดสว่าง

“งั้นน้ำไปก่อนนะ อ้อ ฝนตกหนักอย่ากลับค่ำนะคะ” น้ำหนึ่งเตือนด้วยความเป็นห่วง

พรีมละสายตาจากงานแล้วหันมองกระจกห้องทำงาน... ใช่ ฝนตกหนักจริงๆ จากที่ตกปรอยๆ มาทั้งวัน ตอนนี้กลับเทลงมาหนักจนมองแทบไม่เห็นวิวด้านนอก

‘ฝนตกหนักขนาดนี้ กลับช้าหน่อยก็ได้’  

เกือบสามทุ่ม พรีมยืนเคว้งอยู่ใต้อาคาร มองออกไปบนถนนที่เปียกชุ่มจนเห็นแสงไฟจากรถสะท้อนเป็นทางยาว

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนจากแอปเรียกรถดังขึ้น แต่พอเปิดดูเธอกลับต้องถอนหายใจ

“อ้าว... ยกเลิกอีกแล้ว” เธอเริ่มหงุดหงิด กดเรียกใหม่อีกครั้ง แต่ก็ไม่มีใครกดรับงาน