ตอนที่ 15 เตือนความจำ

“ถ้าคุณอยากประชดตัวเอง...” คิมยืนตรง วางท่าทีนิ่งสงบเหมือนเดิม 

“...อย่าใช้ผมเป็นเครื่องมือครับคุณพรีม”

คำพูดของคิมทำเอาพรีมชะงัก ความรู้สึกจุกดันขึ้นมาถึงคอ แต่เพียงเสี้ยววินาทีเธอก็ดึงสติกลับมาได้

พรีมหัวเราะเบาๆ มองเขาเหมือนมองเด็กที่พยายามพูดเอาชนะ

“สำคัญตัวเองผิดไปหรือเปล่าคะ...” น้ำเสียงเธอนุ่มเรียบ แฝงความถือดี 

“ฉันก็แค่เล่นสนุก...”

เธอยิ้มมุมปาก ทิ้งสายตาท้าทายไว้ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในงาน แต่ทันทีที่หันหลังให้เขา รอยยิ้มของพรีมก็หายวับไปทันที มือเธอกำแน่นเพื่อข่มจังหวะหัวใจที่ยังไม่ยอมสงบลงง่ายๆ....

ท่ามกลางความเงียบของโถงลิฟต์หลังจากงานกาล่าสิ้นสุดลง แสงไฟนวลที่สะท้อนกับพื้นหินอ่อนดูเย็นกว่าทุกที เสียงส้นสูงของพรีมหยุดนิ่งสนิท

ติ๊ง!

ประตูลิฟต์เปิดออกช้าๆ ภูผาขยับตัวเล็กน้อยพลางยกมือขึ้นกันบานประตูไว้

“เชิญครับ”

พรีมก้าวเข้าไปด้านใน คิมก้าวตามเข้ามาเป็นคนสุดท้าย ก่อนประตูลิฟต์จะปิดสนิท ทิ้งความเงียบให้เข้าปกคลุมคนทั้งสาม

ตัวเลขบอกชั้นกำลังลดลงช้าๆ สวนทางกับความตึงเครียดในพื้นที่แคบที่พุ่งสูงขึ้น พรีมยืนนิ่งอยู่ตรงกลาง พยายามจดจ่อกับตัวเลขบนหน้าจอ แต่ภาพสะท้อนบนผนังสเตนเลสรอบทิศทางกลับบังคับให้เธอเห็นทุกอย่าง

ภูผายืนอยู่ข้างเธอ ใกล้จนไหล่แทบชิด กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาโชยปกคลุมไปทั่วพื้นที่แคบ

ขณะที่คิมยืนเยื้องอยู่ด้านหลังในท่าอารักขา แต่สายตาที่สะท้อนผ่านเงากระจกกลับจับจ้องเธอไม่ละไปไหน

พรีมเม้มปากแน่น สัมผัสจากจูบในเลานจ์ส่วนตัวและคำพูดดักทางของคิมหน้าประตูกำลังตีกันวุ่นวายอยู่ในหัว เธอผ่อนลมหายใจเข้าลึกเพื่อรักษาสีหน้าให้ปกติที่สุด

แต่จู่ๆ มือภูผาก็เลื่อนมาแตะลงบนแผ่นหลังด้านล่างเธอ พรีมชะงัก ร่างกายเกร็งขึ้นทันที เธอไม่ได้สะบัดออกเพราะรู้ดีว่าทุกการเคลื่อนไหวอยู่ในสายตาของคิมที่ยืนอยู่ด้านหลัง

ภูผาโน้มหน้าลงมาเล็กน้อย ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มต่ำที่ได้ยินกันแค่สองคน

“คืนนี้… คุณทำได้ดีมากครับ”

ปลายนิ้วที่แตะค้างไว้เริ่มคลึงวนเบาๆ เขาสบตาคิมผ่านเงากระจกอย่างเปิดเผย

“โดยเฉพาะ… ตอนที่อยู่กันสองคน”

สันกรามของคิมเกร็งแน่นขึ้นทันที มือที่ประสานอยู่บีบเข้าหากันแน่น แต่เขายังคงรักษาวินัย ยืนนิ่งไม่หลุด

พรีมสูดลมหายใจเข้าลึก ดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว เธอเอียงหน้าหันไปมองสบตาภูผา ยิ้มส่งกลับไปอย่างถือดี

“ขอบคุณค่ะ…” น้ำเสียงเธอนุ่มเรียบ

“แต่พรีมชอบตอนอยู่กันหลายคนมากกว่า… มันสนุกกว่าเยอะ”

และในวินาทีนั้นเอง เสียงคิมก็ดังแทรกขึ้นมา ทั้งที่ประตูลิฟต์ยังไม่ทันเปิด

“ถึงชั้นลานจอดรถแล้วครับ”

ติ๊ง!

ประตูลิฟต์เลื่อนเปิดออก ลมเย็นจากลานจอดรถพัดเข้ามาสลายความอึดอัด พรีมก้าวออกจากลิฟต์เป็นคนแรก เดินนำออกไปเร็วขึ้นเล็กน้อย เพื่อสลัดสัมผัสกดดันจากชายหนุ่มทั้งสองคน

ภูผาก้าวออกจากลิฟต์ด้วยจังหวะสบายๆ ไม่ได้รีบร้อนก้าวตาม เขาเพียงยิ้มมุมปากบางอย่างคนรู้ดีว่า การเดินเร็วของเธอเมื่อครู่คือสัญญาณของคนกำลังเสียการควบคุม

ขณะที่คิมตามออกมาติดๆ สัญชาตญาณบอดี้การ์ดทำให้เขาก้าวยาวเพื่อรักษาระยะคุ้มกัน เขาจ้องมองแผ่นหลังพรีมไม่วางตา

ชายหนุ่มสองคนเดินตามหลังเธอมาเงียบๆ แต่ความเงียบในลานจอดรถกลับยิ่งทำให้เสียงส้นสูงของพรีมที่กระทบพื้นถี่รัว ฟังชัดเจนและกดดันยิ่งกว่าเดิม

“เดี๋ยวผมให้คิมไปส่งครับ”

พรีมหยุดก้าว หันไปมองเขาทันที

“…ไม่เป็นไรค่ะ” เธอรีบพยายามปฏิเสธ

“ดึกแล้วครับ” ภูผาสวนกลับทันควัน จังหวะการพูดของเขาไม่ได้เร่งรีบ แต่น้ำเสียงนั้นกลับปิดจบบทสนทนาอย่างเบ็ดเสร็จ

“ผมไม่อยากให้คุณต้องขับรถกลับเองในเวลานี้”

“.....”

ไม่ใช่คำขอร้องที่รอการอนุญาต แต่มันคือการตัดสินใจที่ถูกขีดเส้นไว้เรียบร้อยแล้ว พรีมเงียบลง เม้มปากแน่น เพราะรู้ดีว่าการขัดใจภูผาในตอนนี้ไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดนัก

“คิม” ภูผาเรียกเสียงเรียบ โดยไม่หันไปมองคนด้านหลัง

“ครับ” คิมรับคำสั้นๆ สายตาเขาไม่ได้มองเจ้านาย แต่หยุดนิ่งอยู่ที่พรีม....

ความเงียบปกคลุมทั่วห้องโดยสาร มีเพียงแสงไฟริมทางที่วาบผ่านเข้ามาเป็นจังหวะ คิมกำพวงมาลัยไว้แน่น แม้สายตาจะมองถนนข้างหน้า แต่สมาธิกลับคอยจดจ่อกับความเคลื่อนไหวที่เบาะหลังผ่านกระจก

พรีมนั่งชิดประตู เกร็งตัวมองออกไปนอกหน้าต่าง พยายามสร้างระยะห่างให้ได้มากที่สุด แต่ภูผาที่นั่งอยู่ข้างกันกลับไม่ยอมเว้นช่องว่างนั้น เขาวางมือลงบนตักเธออย่างถือสิทธิ์ เธอพยายามชักขาหนีและถอนมือออก แต่แรงบีบกลับกระชับเธอแน่นขึ้น บังคับให้ต้องรับสัมผัสอุ่นจัดใต้ความเงียบ

เธอหันไปสบตาเขาในความสลัว ภูผาทำเพียงยิ้มมุมปาก สายตานิ่งลึกมองตอบ ก่อนที่มืออีกข้างจะค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาแตะแผ่นหลังเธอ ลากปลายนิ้วไปตามแนวสันหลังจนร่างกายพรีมร้อนผ่าวและสั่นสะท้าน

“มือคุณเย็นนะครับ…” ภูผาพูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย 

“…ตื่นเต้นเหรอ?”

พรีมชะงัก เธอสูดลมหายใจเข้าลึก เอียงหน้าหันไปสบตาเขา

“แอร์ในรถคุณเย็นเกินไปต่างหากค่ะ” พรีมตอบเสียงเรียบ

“…แล้วก็กรุณาปล่อยมือด้วย”

ภูผานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนโน้มหน้าลงมาใกล้ ระยะประชิดทำเอาพรีมเกร็งตัวแน่น

“ผมแค่ช่วยทำให้อุ่นขึ้น…” ภูผากระซิบชิดหู 

“…เหมือนตอนอยู่ในเลานจ์ไงครับ”

พรีมหน้าร้อนผ่าว เมื่อสัมผัสจูบเมื่อครู่ไหลย้อนกลับเข้ามาในความรู้สึก เธอหรี่ตามองเขา เพราะรู้ว่าเขาจงใจพูดให้คิมได้ยิน