LOGINShare
ตอนที่ 24 ห้องนิรภัย NC
publish date:
2026-09-25 02:22:59คิมไม่ตอบ เขาก้าวประชิดตัว ดันเธอจนกระแทกขอบโต๊ะกำมะหยี่ มือหนาคว้าท้ายทอยพรีมไว้ บังคับให้เงยหน้ารับจูบที่บดขยี้ลงมาอย่างดุดัน
“อื้อ...!”
ลิ้นร้อนสอดเข้าไปเกี่ยวรัดจนพรีมหายใจแทบไม่ทัน มือที่เคยพยายามดันอกเขาไว้ เปลี่ยนเป็นสอดเข้าไปขยุ้มผมด้านหลังเขาแน่น ร่างกายตอบสนองความดิบของเขาไปตามสัญชาตญาณ
คิมถอนจูบออก หอบหายใจหนัก จ้องมองปากที่บวมเจ่อของเธอ
“คุณโกหก...” เขาพูดเสียงพร่า
“ถ้าคุณยอมเขา... คุณคงไม่มองผมด้วยสายตาแบบนี้”
“คิม...” พรีมเสียงสั่น ลมหายใจยังขาดห้วง
คิมไม่เปิดโอกาสให้เธอพูดต่อ เขารั้งกระโปรงทำงานของเธอขึ้นไปกองไว้ที่เอวอย่างรวดเร็ว ยกตัวเธอขึ้นวางบนโต๊ะ มือลูบผ่านต้นขาด้านใน นิ้วเกี่ยวชั้นในให้พ้นทาง แล้วสอดนิ้วแตะลงบนจุดอ่อนไหวที่เปียกชื้นทันที
พรีมสะดุ้งทั้งตัว กัดปากแน่นพยายามกลั้นเสียงคราง แต่ก็ทนไม่ไหวเมื่อนิ้วของเขาเริ่มขยับเข้าออกและเน้นน้ำหนักอย่างหนักหน่วง
“อ๊ะ... คิม... อื้อ”
“อย่าร้องดัง...” คิมกระซิบดุ
“...อยากให้คนข้างนอกได้ยินหรือไง”
เธอส่ายหน้าทั้งที่ยังหอบสะท้าน ตาปรือฉ่ำมองเขา
“คิม… แรงๆ …”
พรีมจิกหลังคอเขาแน่น แอ่นสะโพกรับนิ้วของเขาอย่างลืมอาย
คิมดึงนิ้วออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปลดเข็มขัดแล้วรูดซิปกางเกงลง ดึงตัวตนที่แข็งขืนและร้อนจัดออกมาจ่อตรงปากทางที่เปียกชื้น
“มองหน้าผมไว้...” คิมกดเสียงต่ำ
“...แล้วจำไว้ว่าตอนนี้ใครอยู่ข้างในตัวคุณ”
พูดจบ เขาก็กดสะโพกแทรกตัวตนเข้าไปในความคับแน่นรวดเดียวจนสุด
“อ๊า...!”
พรีมตัวสั่น เงยหน้าขึ้น ด้านในเธอบีบรัดของเขาแน่นจนคิมต้องครางด้วยความเสียวจัด
“...อย่าเกร็ง”
คิมล๊อกสะโพกเธอไว้แน่นแล้วเริ่มกระแทกกระทั้นเข้าออก จังหวะซอยทั้งหนัก ดิบ และรัวเร็ว จนเสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นห้องแคบๆ
“อื้อ... อ๊ะ... คิม... เบาหน่อย...” พรีมคราง มือโอบรอบคอเขาไว้ ร่างกายโยกคลอนไปตามแรงกระแทก ความเสียวซ่านพุ่งขึ้นจนสมองขาวโพลน
“เบาไม่ได้...” คิมก้มลงกัดซอกคอเธอ เพื่อระบายความอัดอั้น สะโพกยังคงกระหน่ำซัดความแข็งขืนเข้าไปลึกที่สุด
“พรีม… แน่นชิบ...”
คิมเร่งความเร็วสะโพกขึ้นอีก พรีมเกร็งสะท้านไปทั้งตัว เหงื่อชื้นตามไรผม
“...ไม่ไหว... คิม… อ๊ะๆๆ” พรีมหลุดครางลั่นด้วยความเสียวจนตัวสั่น ร่างกายกระตุก ปล่อยความเปียกชื้นออกมาจนชุ่มตัวตนเขา
คิมกระแทกเน้นๆ ซ้ำเข้าไปอีกสองสามครั้ง ก่อนจะฉีดน้ำอุ่นร้อนเข้าไปข้างในจนล้น เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ดังก้องในห้องนิรภัยที่เงียบสนิท
เขาคิมซบหน้าลงกับซอกคอเปียกเหงื่อของเธอครู่หนึ่งเพื่อดึงสติ ก่อนจะถอนตัวตนออกมา มองคราบน้ำรักที่ไหลเยิ้มลงมาตามต้นขา กรามขบแน่นด้วยความรู้สึกที่ทั้งสะใจและสับสน
“...รีบจัดเสื้อผ้าเถอะครับ”
คิมพูด พยายามคุมเสียงให้นิ่ง พลางดึงกระโปรงของเธอลงมาปิดให้ ก่อนจะจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อย แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาพรีมที่ยังนั่งหอบอยู่บนโต๊ะ
“เราอยู่ในนี้นานเกินไปแล้ว”
ทันทีที่ก้าวพ้นบันไดขึ้นมาถึงชั้นบน บรรยากาศรอบตัวก็ตึงเครียดและหนักอึ้งขึ้นทันที
พรีมกับคิมชะงักฝีเท้าลงพร้อมกัน
ภูผาเหลือบมองหน้าปัดนาฬิกา ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สายตากวาดมองคิมตั้งแต่หัวจดเท้า แล้วเลื่อนมาหยุดที่พรีม
เขามองร่องรอยบนตัวเธออย่างละเอียด ตั้งแต่ปอยผมที่ยุ่งเล็กน้อย ไปจนถึงปากที่สีลิปสติกจางลงและดูบวมช้ำ
ความเงียบกดทับลงมาจนได้ยินเสียงแอร์ คิมขยับตัวก้าวขึ้นมาบังพรีมไว้ครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ
ภูผายกยิ้มขึ้นเพียงนิด... รอยยิ้มที่ดูเย็นเยียบจนน่าขนลุก
“ระบบล็อกมีปัญหาเหรอครับ...”
น้ำเสียงภูผานุ่มนวล แต่แฝงแรงกดดัน เขาเว้นจังหวะไปสองวินาที สายตาจ้องลึกเข้าไปในตาพรีม เหมือนจะอ่านทะลุทุกอย่างที่เพิ่งเกิดขึ้นใต้ห้องนั้น
“...ถึงต้องอยู่ช่วยกันนานขนาดนี้”
เช้าวันนี้โชว์รูมสว่างเกินไป ทุกอย่างดูชัดเจนจนน่าหงุดหงิด พรีมยืนอยู่ตรงหน้าเขา คิมก้มลงมองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า
“มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ... คุณพรีม”
พรีมจ้องหน้าเขาตรงๆ
“ทำไมคุณทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น”
ความเงียบทิ้งช่วงอยู่ครู่หนึ่ง สายตาคิมยังคงมองเธอนิ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ชัดเจน
“เพราะมันไม่ควรเกิดขึ้นตั้งแต่แรกครับ”
พรีมชะงัก ประโยคนั้นไม่ได้รุนแรง แต่มันเหมือนตัดทุกอย่างทิ้งแบบไม่เหลือเยื่อใย
เธอเม้มปากแน่น ก่อนจะก้าวเข้าไปหาเขาอีกก้าว
“งั้นเรื่องในห้องนิรภัย... คุณเรียกว่าอะไรล่ะคะ”
คิมจ้องมองเธออยู่นาน... นานพอที่จะทำให้ใจเธอเริ่มเต้นแรงขึ้นด้วยความคาดหวัง
“ความผิดพลาดครับ”
คำตอบนั้นสั้นและตรงไปตรงมาจนพรีมหน้าชา ครั้งนี้ไม่ใช่แค่การถูกปฏิเสธ แต่มันคือการเหยียบย่ำสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นจนไม่เหลือชิ้นดี เธอแค่นหัวเราะ แต่เสียงที่ออกมากลับแผ่วลง
“คุณนี่ใจร้ายกว่าที่คิดนะคะ”
คิมไม่ตอบรับหรือปฏิเสธคำพูดนั้น เขาแค่พูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“และมันจะไม่เกิดขึ้นอีก”
“คุณแน่ใจเหรอคะ...” เสียงของเธอเบาลงกว่าเดิม
“...หรือแค่พยายามกล่อมตัวเองให้เชื่อแบบนั้นกันแน่”
Latest chapter
ยั่วรัก....คนต้องห้าม ตอนที่ 43 โดนจับตา
วินาทีนั้น คิมก็ดันตัวเองเข้าไปจนสุด ปลดปล่อยความอุ่นร้อนลึกเข้าไปข้างในตัวเธอจนหมด เขาทิ้งตัวลงมาทับร่างเธอไว้ ซบหน้าลงกับซอกคอ เสียงหอบหายใจดังอยู่ข้างหูเธอพรีมนอนนิ่งอยู่ใต้ตัวเขา สองมือยังคงลูบหลังที่เปียกเหงื่อของคิม รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยแบบที่ไม่เคยรู้สึกกับภูผาเลยสักนิดคิมค่อยๆ ขยับตัวลงมานอนตะแคง แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างเปลือยเปล่าของทั้งสองคนไว้ พรีมขยับหันหน้าเข้าหาคิม สบตากับเขาในความมืดสลัว“พรุ่งนี้... คุณจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกใช่ไหม” พรีมถามขึ้นตรงๆ น้ำเสียงสั่นเล็กน้อยคิมจ้องตาเธอ ก่อนจะเอื้อมมือไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากเธอออก“ผมไม่เคยคิดจะลืม” คิมตอบเสียงต่ำ “แต่คุณก็รู้ว่า... มันจะเป็นยังไง”“ค่ะ” พรีมก้มหน้าลง มองมือตัวเองที่แตะอยู่ตรงอกเขา “พรีมแค่กลัว... กลัวว่าคุณจะมองเรื่องคืนนี้เป็นแค่ความผิดพลาดอีก”คิมจับคางเธอขึ้น ให้สบตาเขาอีกครั้ง“ฟังผมนะ” คิมพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “สิ่งที่เกิดขึ้นคืนนี้ ไม่ใช่ความผิดพลาด แต่หลังจากนี้... คุณต้องระวังตัวให้มากกว่าเดิม”“ค่ะ”“เวลาอยู่ต่อหน้าเขา ทำตัวให้ปกติที่สุด อย่าแสดงอาการอะไรทั้งนั้น... ส่วนเรื่อง
ยั่วรัก....คนต้องห้าม ตอนที่ 42 แค่คืนนี้(ต่อ) NC
หน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันแค่นิดเดียว กลิ่นสบู่จากตัวเธอลอยแตะจมูกเขา คิมจ้องหน้าพรีม เลื่อนสายตามองปากที่กำลังสั่นของเธอ ก่อนจะสบตาเธอนิ่งๆ“ถ้าผมเกลียดคุณ...” คิมพูดเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นๆ รดข้างแก้มเธอ “ผมจะทิ้งเพื่อนแล้วมายืนเฝ้าคุณข้างถนนทำไม”พรีมชะงัก“อย่าถามอะไรแบบนี้” คิมพูดพลางมือที่จับเอวเธอเผลอบีบแรงขึ้นนิดนึง “คิม...”พรีมก้มมองคนที่นอนอยู่ใต้ตัวเธอ สายตาเขาไม่ได้เย็นชาเหมือนทุกครั้ง แต่มันดูอึดอัด โกรธ และเหมือนพยายามกลั้นอะไรบางอย่างไว้“แล้วทำไมถึงไม่ยอมมองหน้าพรีมเลยล่ะ” พรีมถามกลับ“ทำไมต้องทำเหมือนพรีมเป็นแค่ภาระที่ต้องคอยจัดการตามคำสั่งภูผา”คิมยกมือขึ้นมาแตะแก้มเธอเบาๆ สัมผัสแค่นั้นทำเอาพรีมขนลุกไปทั้งตัว“เพราะถ้าผมมองคุณตรงๆ ...” คิมพูดเบาลงจนเกือบเป็นกระซิบ สายตาเลื่อนลงมองปากเธออีกรอบ “...ผมกลัวใจตัวเอง ว่าจะไม่ยอมปล่อยคุณไป”ทั้งห้องเงียบลงทันที มีแค่เสียงลมหายใจของทั้งคู่ ท่ามกลางระยะห่างที่ไม่มีเหลืออีกแล้วคิมจ้องริมฝีปากที่สั่นของพรีม ลมหายใจร้อนๆ รดกันในระยะประชิด วินาทีนั้นเขาหมดความอดทน มือเลื่อนขึ้นไปล็อกท้ายทอยเธอแล้วรั้งใบหน้าลงมาบดจูบอย่างหนักหน่
ยั่วรัก....คนต้องห้าม ตอนที่ 41 แค่คืนนี้
แท็กซี่จอดหน้าคอนโดแห่งหนึ่ง ตัวตึกดูเงียบสงบ ไม่พลุกพล่าน คิมพาพรีมขึ้นลิฟต์มาที่ชั้นสี่ เขาแตะคีย์การ์ดแล้วผลักประตูเปิดออกภายในเป็นห้องสตูดิโอขนาดกลาง ผนังปูนเปลือยกับเฟอร์นิเจอร์สีดำและเทาเข้ม ทุกอย่างถูกจัดวางเป็นระเบียบเหมือนค่ายทหาร บนโต๊ะทำงานไม่มีของเกะกะ มีเพียงแล็ปท็อปเครื่องหนึ่ง เตียงนอนปูผ้าสีเทาเรียบตึง ม่านทึบแสงปิดสนิท ไร้รูปถ่ายหรือของตกแต่งพรีมเดินก้าวเข้ามาอย่างเกร็งๆ เธอหยุดยืนอยู่กลางห้อง กลิ่นสบู่ผู้ชายผสมกลิ่นสะอาดลอยแตะจมูก“นั่งก่อนสิ” คิมบอกพลางพยักหน้าไปทางโซฟาหนังสีดำตัวยาวพรีมเดินไปนั่งลงตรงริมขอบโซฟา สองมือวางไว้บนตักอย่างไม่คุ้นชิน คิมเดินไปเปิดตู้เย็น หยิบน้ำเปล่าขวดใหม่ออกมาเปิดฝาแล้วยื่นให้เธอ“ขอบคุณค่ะ” พรีมรับขวดน้ำมาถือไว้“เดี๋ยวผมลงไปข้างล่างแป๊บเดียว…. คุณพักผ่อนตามสบาย ห้องน้ำอยู่ฝั่งนู้น”“คุณจะไปไหนเหรอคะ” “ไปซื้อของ” คิมตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป พรีมนั่งนิ่งอยู่พักหนึ่ง พอดื่มน้ำไปสองอึก เธอก็วางขวดลงแล้วลุกขึ้นเดินสำรวจห้องเงียบๆห้องนี้แทบไม่มีร่องรอยของการใช้ชีวิตแบบคนทั่วไป ไม่มีขนม ไม่มีต้นไม้ ไม่มีของสะสม มีแต่ความเงียบกับ
ยั่วรัก....คนต้องห้าม ตอนที่ 40 อุบัติเหตุ
ช่วงค่ำบนถนนใหญ่ แสงไฟหน้ารถเก๋งของพรีมส่องกระทบฝากระโปรงหน้าที่ยุบย่น น้ำในหม้อน้ำไหลนองลงพื้นถนน เสียงแตรและเสียงเครื่องยนต์ของรถคันอื่นดังผ่านไปมาอย่างเร่งรีบชายวัยสามสิบเศษรีบวิ่งลงมาจากรถกระบะคู่กรณี สีหน้าตื่นตระหนก ยกมือไหว้น้ำตาคลอ“คุณครับ ผมขอโทษจริงๆ ครับ! ผมรีบพาลูกไปส่งโรงพยาบาล น้องชักหมดสติอยู่ในรถ”หญิงสาวอีกคนเปิดประตูกระบะ วิ่งอุ้มเด็กตัวเล็กๆ ที่กำลังชักลงมา ร้องไห้กระวนกระวาย “พี่ เร็วเข้า ลูกดิ้นใหญ่แล้ว!”พรีมที่ยังมึนศีรษะจากแรงกระแทก มองภาพนั้นแล้วรีบโบกมือ“ไม่เป็นไรค่ะ รีบพาน้องไปโรงพยาบาลก่อนเลยค่ะ!” พรีมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “ถ่ายรูปหน้ารถ ทะเบียน กับบัตรประชาชนพี่ไว้ก่อน แล้วพี่รีบไปเลยค่ะ เดี๋ยวทางนี้ฉันรอประกันเอง”“ขอบคุณครับคุณ ขอบคุณมากครับ!” ชายคนนั้นรีบยื่นบัตรประชาชนให้เธอถ่าย แลกเบอร์โทรศัพท์อย่างลนลาน แล้ววิ่งกลับขึ้นรถกระบะ ขับพุ่งออกไปทันทีถนนตรงนั้นกลับมาเหลือเพียงความเงียบ พรีมยืนกอดอกพิงข้างตัวรถที่พังยับ ลมดึกพัดมาจนรู้สึกหนาว ความเจ็บระบมจากทริปต่างจังหวัดเมื่อคืนผสมกับแรงกระแทกจากถุงลมนิรภัยทำให้เธอแทบยืนไม่ไหว เธอถือโทรศัพท์แนบหูเพื่อรอ
ยั่วรัก....คนต้องห้าม ตอนที่ 39 ได้แค่ห่วง
“กูแค่อยากได้ยินเสียงมึงเฉยๆ ... มึงคุยกับกูก่อน อย่าเพิ่งด่ากูตอนนี้เลยนะ”“...เชี่ยเอ๊ย” นิกกี้สบถเสียงแผ่ว ความโมโหเมื่อกี้หายไปหมด เหลือแค่น้ำเสียงจุกๆ “มันจงใจทำขนาดนี้เลยเหรอวะ...”พรีมกอดเข่าตัวเองแน่น ปล่อยให้น้ำตาไหลเงียบๆ“พรีม มึงฟังกู” นิกกี้สูดหายใจลึก พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่นเพื่อดึงสติเพื่อน “กูไม่ซ้ำเติมมึงแล้วนะ แต่มึงเห็นแล้วใช่ไหมว่าคิมมันช่วยเหี้ยอะไรมึงไม่ได้เลย ต่อให้มันได้ยิน มันก็ทำได้แค่นิ่ง”“กูรู้... กูก็แค่สมเพชตัวเอง”“หยุดสมเพชตัวเอง!” นิกกี้ดุสวน“ตอนนี้มึงต้องเอาตัวรอดก่อน ลุกไปกินข้าว กินยา แล้วหาอะไรปิดรอยพวกนั้นซะ อย่าให้ภูผามันเห็นว่ามึงจะตายเพราะเรื่องนี้”พรีมพยักหน้าทั้งน้ำตา“เรื่องภูผามึงถอยไม่ได้แล้ว แต่กับคิม... มึงต้องตัดใจเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นมึงพังยับแน่พรีม” นิกกี้ผ่อนเสียงลงแต่จริงจัง “ทนให้จบทริปนี้ กลับมากรุงเทพฯ เมื่อไหร่... ค่อยมาแหกปากร้องไห้ที่บ้านกู”ภายในห้องโดยสาร มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังแผ่ว คิมทำหน้าที่ขับรถ สายตามองตรงไปข้างหน้า มือสองข้างจับพวงมาลัยนิ่งสนิทภูผานั่งอยู่เบาะหลัง เขากดปิดหน้าจอไอแพด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นส
ยั่วรัก....คนต้องห้าม ตอนที่ 38 ไม่มีสิทธิ์(ต่อ) NC
“ส่วนคิม” ภูผาหันไปสั่ง“พักห้องฝั่งขวา เช็กความเรียบร้อยรอบบ้านให้เสร็จ แล้วคืนนี้ถ้าไม่ได้เรียก ก็ไม่ต้องออกมา”“ครับ” คิมตอบรับสั้นๆคิมถอดแว่นกันแดดออก สีหน้าเขายังนิ่งเหมือนเดิม แต่สายตาเขาสบเข้ากับพรีมตรงๆ ทั้งคู่รู้ดีว่าหลังประตูห้องใหญ่คืนนี้จะเกิดอะไรขึ้น และคิมก็รู้ว่าตัวเองทำได้แค่อยู่ในห้องฝั่งตรงข้ามตามคำสั่ง“เข้าไปอาบน้ำก่อนสิ” ภูผาแตะแขนพรีมเบาๆ ดันให้เธอเดินนำไปที่ห้องนอนใหญ่ภูผาเดินตามเข้าไปแล้วปิดประตูลง ทิ้งให้คิมยืนอยู่คนเดียวตรงโถงกลาง…..พรีมก้าวเท้าออกจากห้องน้ำในชุดคลุมอาบน้ำ แต่ยังไม่ทันได้เดินไปถึงห้องแต่งตัว ภูผาก็คว้าต้นแขนเธอไว้แล้วดันร่างเธอถอยหลังจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับบานประตูห้องนอนตึง!“คุณภูผา... อื้อ!”ภูผากดจูบลงมาหนักหน่วง มือกระตุกสายผูกชุดคลุมอาบน้ำของเธอออกอย่างรวดเร็ว เขายกร่างเธอขึ้นจนเท้าลอยเหนือพื้น ดันสะโพกเธอแนบชิดกับบานไม้“ตรงนี้... ไม่เอาค่ะ” พรีมเบือนหน้าหนี ลมหายใจหอบถี่ พยายามใช้สองมือดันไหล่เขาออก “ไปที่เตียงเถอะนะคะ”“ทำไมล่ะ” ภูผากระซิบชิดซอกคอ “ตรงนี้ก็สะดวกดีออก”ร่างกายของเขารุกรานเข้ามาทันทีโดยไม่ให้เวลาเธอตั้งตัว พรีมสะ
You May Also Like
เด็กเสี่ย
C155.2K viewsราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!
หยาน อัน309.7K viewsเมียขัดดอก
ชะนีติดมันส์102.1K viewsปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน
ปลาคาร์ปตัวน้อย195.5K viewsภรรยาปากร้ายขอเกิดใหม่ในยุค 70(ระบบสะสมแต้ม)
Cherry Brow / เจ๊หงส์ขายเต้าเจี้ยว77 viewsที่พักใจชองนายซุปตาร์
DJArtsyStory 65 viewsที่นี่ไม่รับซ่อม...คุณหนู
เหนือ กว่าความคาดหมาย105 viewsพ่ายหัวใจพี่หมอราเชนทร์
โกลัญญา60 views
