ตอนที่ 30 หนี NC

คำถามนั้นทำให้พรีมชะงัก เธอหลบสายตานิกกี้ทันที

“กูไม่รู้” พรีมแค่นยิ้ม

“กูแค่งงว่าทำไมกูต้องเอาตัวเองมาอยู่ตรงกลางอะไรแบบนี้ด้วยวะ ทั้งที่ปกติกูคุมตัวเองได้ดีกว่านี้ตลอด”

“พรีม มึงฟังกูนะ” นิกกี้แตะแขนเธอเบาๆ

“มึงไม่ได้กำลังคุมเกมอยู่เลย มึงกำลังหลอกตัวเองว่ามึงเลือกได้ ทั้งที่จริงๆ มึงแค่กลัว... กลัวว่าถ้าเลือกความรู้สึก มึงจะพัง แต่ถ้าเลือกความถูกต้อง มึงก็ไม่มีความสุข”

พรีมเม้มปากแน่น ความเงียบแทรกเข้ามาครู่หนึ่งท่ามกลางเสียงเพลงจากข้างในที่ยังดังต่อเนื่อง

“แล้วถ้าเป็นมึง... มึงจะทำยังไงวะ” พรีมถามเสียงสั่นนิดๆ

“กูไม่รู้หรอกว่ามึงควรเลือกใคร” นิกกี้จ้องเพื่อนสนิทสายตาจริงจัง

“แต่ถ้ามึงยังกั๊กไว้ทั้งสองคนแบบนี้ คนที่จะพังก่อน... คือตัวมึงเองนะพรีม”

หลังจากแยกย้ายกับกลุ่มเพื่อน พรีมเดินเลี่ยงความวุ่นวายลงมาโบกแท็กซี่ด้วยท่าทางนิ่งสงบ แม้ร่างกายจะร้อนผ่าวด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์

“ไปราชพฤกษ์ค่ะ”

รถเคลื่อนตัวออกไปเรื่อยๆ ผ่านถนนสุขุมวิทเข้าสู่พระรามสี่ บรรยากาศนอกหน้าต่างเงียบสงัด แทบไม่มีรถวิ่งผ่าน

แท็กซี่จอดติดไฟแดงตรงแยกสาทร ในรถเงียบกริบ แต่เสียงในหัวของเธอกลับดังขึ้นเรื่อยๆ คำพูดของนิกกี้และสายตาของคนสองคนวนเวียนจนทุกอย่างในหัวรวนไปหมด

พรีมมองตัวเลขนับถอยหลังของสัญญาณไฟจราจร เธอรู้ดีว่าสมองสั่งให้กลับบ้านไปนอนเพื่อจบเรื่องทุกอย่าง แต่สุดท้าย...

“ขอโทษนะคะ... เปลี่ยนไปเจริญกรุงค่ะ”

แท็กซี่จอดสนิทหน้าคอนโดหรู พรีมก้าวลงจากรถ ลมเย็นริมแม่น้ำปะทะหน้า แต่ไม่ได้ช่วยให้ความร้อนจากเบอร์เบินจางลง

เธอมองตึกสูงตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปข้างใน

ไม่ใช่เพราะเธอเลือกเขา และไม่ใช่เพราะความรู้สึกที่มีให้เขามากกว่า แต่ในคืนที่เสียงในหัวดังจนสับสนไปหมดแบบนี้… ภูผาเป็นคนเดียวที่เงียบพอจะหยุดทุกอย่างได้

พรีมแตะคีย์การ์ดลิฟต์ขึ้นไปชั้นบนสุด กดรหัสผ่านที่เขาเคยให้ไว้ 

ประตูเพนท์เฮ้าส์เปิดออก เธอก้าวเข้าไปข้างใน ส้นสูงกระทบพื้นเพียงก้าวเดียวก่อนที่จะชะงัก

ภูผานั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิม ในมือมีแก้ววิสกี้ เขามองออกไปที่แม่น้ำเจ้าพระยาอันมืดสนิทโดยไม่หันมามอง เหมือนรู้อยู่แล้วว่าสุดท้ายเธอก็ต้องมา

“ดื่มไหม” 

พรีมไม่ได้ตอบ เธอเดินเข้าไปหาอีกสองก้าว กลิ่นเบอร์เบินที่ดื่มมายังติดตัวชัดเจน ผสมกับกลิ่นน้ำหอมจางๆ บนผิวที่เริ่มอุ่นขึ้น

ภูผาวางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะข้างตัว ก่อนจะหันกลับมาสบตาเธอตรงๆ

“คุณไม่ถามเหรอคะ” พรีมเป็นฝ่ายพูดก่อน เสียงเบากว่าปกติ

ภูผามองเธอนิ่ง 

“ถามว่าคุณมาทำไม?”

“ค่ะ”

“ถ้าคุณอยากบอก... คุณคงพูดไปแล้ว”

คำตอบเรียบง่าย แต่มันกลับทำให้พรีมรู้สึกเหมือนถูกอ่านจนทะลุ

พรีมแค่นยิ้ม เหมือนแค่ผ่อนลมหายใจทิ้ง เธอก้าวเข้าไปหยุดตรงหน้าโซฟา ก้มลงสบตาเขาในระยะประชิดจนสัมผัสได้ถึงไอร้อนของลมหายใจ

“คุณไม่คิดจะห้ามฉันหน่อยเหรอ”

ภูผาสบตากลับนิ่งสนิท 

“คุณโตพอที่จะรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร”

สิ้นเสียงของเขา พรีมขยับลงปิดระยะห่างที่เหลือ เธอสัมผัสได้ถึงจังหวะลมหายใจของภูผาที่สะดุดไปนิดเดียว... ก่อนจะดึงเขาเข้ามาจูบอย่างไม่ลังเล

พรีมบดจูบอย่างหนักหน่วง จูบของเธอเร่งร้อนและรุนแรงเหมือนต้องการใช้สัมผัสนี้กลบเสียงในหัวที่ยังรบกวนไม่หยุด เธอเม้มริมฝีปากเขาแรงๆ เพื่อยืนยันว่าคนตรงหน้าคือความจริง

ภูผารับจูบนั้นด้วยความนิ่ง เขาไม่ถอยหนีและไม่รีบร้อนตอบโต้ แต่ปล่อยให้พรีมระบายความพลุ่งพล่านออกมาจนพอใจ

เมื่อพรีมเริ่มหอบหายใจติดขัด ภูผาคว้าเอวดึงเธอลงมานั่งข้างๆ มือข้างหนึ่งล็อกท้ายทอยเธอไว้แน่น บังคับองศาให้รับจูบที่ลึกซึ้งขึ้น

ภูผาอุ้มพรีมมาที่เตียง วางเธอลงอย่างใจเย็นก่อนจะโน้มตัวตามลงมาซุกหน้ากับซอกคอ สูดกลิ่นกายผสมกลิ่นเหล้าจางๆ มือเอื้อมไปรูดซิปแล้วปลดเดรสออกไปกองไว้ข้างเตียง

เขาไล่สายตามองร่างเปลือยของพรีมเหมือนจะเก็บทุกรายละเอียด ก่อนจะกดจูบลงบนหน้าอก มือข้างหนึ่งกุมและบีบเคล้นไว้เต็มมือ ส่วนอีกข้างลูบจากเอวลงไปตามแนวต้นขา

เขาสอดมือเข้าไปใต้กางเกงในลูกไม้ นิ้วคลึงเบาๆ ตรงส่วนอ่อนไหวก่อนจะแทรกนิ้วเข้าไปในช่องทางที่เริ่มเปียกชื้น สัมผัสเน้นหนักสลับเบาจนพรีมเผลอเกร็งตัวรับจังหวะที่เขาคุมไว้

“อื้อ... คะ... คุณ...”

ในขณะที่นิ้วขยับ ปากของเขาก็ยังคงดูดยอดอกช้าๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ พรีมหายใจกระชั้นขึ้น ภูผาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ สายตาเข้มจัดแต่นิ่งสนิท มองดูเธอที่กำลังบิดตัวด้วยความพอใจ

“อื้อ...” พรีมครางออกมา สองมือจิกผ้าปูเตียงแน่น ภูผาชะงักไปนิดเดียว แค่พอให้เธอรู้ว่าร่างกายตัวเองต้องการอะไร

“อ๊ะ... ยะ... อย่าเพิ่งหยุด...”

ภูผายิ้มมุมปาก ก่อนจะเร่งจังหวะนิ้วถี่ขึ้น เขาจงใจเน้นย้ำจุดอ่อนไหวจนเธอแอ่นสะโพกรับแรงบดเน้นอย่างห้ามไม่อยู่

ร่างกายเธอกระตุกเกร็ง บีบรัดนิ้วเขาแน่นพร้อมกับน้ำหวานทะลักออกมาจนชุ่มมือ เขาแช่นิ้วไว้ข้างในชั่วครู่เพื่อซึมซับแรงตอดรัดที่ค่อยๆ ผ่อนลง

“อื้อ... ฮึก...” พรีมทิ้งหัวลงกับหมอน หอบหายใจจนตัวโยน สายตาพร่ามัว