ตอนที่ 30 หนี(ต่อ) NC

ภูผาถอนนิ้วออกมาช้าๆ มองคนที่นอนหมดแรง ก่อนจะยกปลายนิ้วที่ยังเปียกชื้นแตะริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ

“คุณชอบแบบนี้เหรอ” ภูผาถามเสียงต่ำพลางยิ้มกวน

“...คุณจงใจแกล้งพรีม” พรีมเบนสายตาหนี เม้มปากที่ยังสั่น

“ผมไม่ได้แกล้ง... ผมแค่ทำในสิ่งที่คุณต้องการ”

“พรีมไม่ได้ขอ” เธอพยายามเค้นเสียง ทั้งที่ลมหายใจยังหอบถี่

“ร่างกายคุณไม่ได้บอกแบบนั้น” ภูผาโน้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบชนกัน สายตาเขากดลงมองลึกเข้าไปในตาเธอ

“...ข้างในของคุณรัดนิ้วผมแน่นขนาดไหน คุณก็รู้”

พรีมกลืนน้ำลาย สบตากับเขาในระยะประชิด

“แล้วคุณล่ะคะ... พอใจหรือยัง”

ภูผาเลื่อนมือข้างที่เปียกชื้นลงไปปลดกระดุมกางเกงของตัวเองอย่างใจเย็น

“แค่นิ้ว... มันยังไม่เรียกว่าพอหรอกครับ”

ภูผาถอดเสื้อผ้าทิ้งลงข้างเตียง ทาบทับร่างลงมา มือข้างหนึ่งเลื่อนเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าผากเธอ สายตานิ่งลึกจ้องทะลุเข้าไปในแววตาที่ยังฉ่ำปรือ

“คุณมาหาผม...” ภูผากดเสียงต่ำชิดริมฝีปาก

“...หรือกำลังหนีอะไรมา”

“อื้อ….”

พรีมสะดุ้งตัวโยน เมื่อเขาแทรกตัวตนเข้ามาจนสุด ภูผาแช่ค้างไว้ครู่หนึ่ง ปล่อยให้ลมหายใจร้อนผ่าวรดหน้ากัน ก่อนจะเริ่มขยับเน้นจังหวะหนักหน่วง เธอกัดฟันแน่น มือเลื่อนดันอกเขาแล้วพลิกตัวขึ้นมานั่งทับแทน

“แล้วคุณคิดว่าพรีมหนีอะไรล่ะ”

พรีมกดสะโพกลงบดเบียด ขยับจังหวะอย่างเอาแต่ใจและท้าทาย เธอเชิดหน้าขึ้นหอบหายใจ พยายามคุมทุกอย่างด้วยตัวเอง ภูผาไม่ได้ห้าม เขาเพียงแค่วางมือล็อกสะโพกเธอไว้

แต่เพียงเสี้ยววินาที... ภาพสัมผัสดิบเถื่อนที่ไร้การควบคุมของอีกคนกลับแวบเข้ามาในหัว พรีมชะงักไปนิดเดียว นิ้วมือจิกเกร็งแขนเขาแน่นขึ้น

ภูผาจับความรู้สึกนั้นได้ทันที เขาไม่ปล่อยให้เธอหลุดลอยไปไกลกว่านั้น มือรวบเอวแล้วพลิกพรีมกลับลงไปอยู่ใต้ร่างเขาอีกครั้ง โดยที่สะโพกยังคงขยับกระแทกเน้นหนัก

“อื้อ... ภูผา...” พรีมสะดุ้งเกร็ง ยกแขนขึ้นคล้องคอเขาแน่น พยายามรั้งเขาลงมาจูบเพื่อเรียกสติตัวเองกลับมา

ภูผากดสะโพกลงลึก ลมหายใจหนักหน่วงเริ่มสั่นพร่า

“มองหน้าผม...” เสียงเขากระด้างขึ้น

“...อย่าคิดจะหนีไปไหน”

พรีมลืมตาขึ้นมองใบหน้าที่อยู่ห่างไปไม่ถึงคืบ เหงื่อเม็ดเล็กๆ เกาะตามไรผมของเขา สายตาที่มองตอบกลับมานิ่งลึกจนเธอเผลอกลั้นหายใจ

“อื้อออ… ไม่ไหวแล้ว…”

พรีมจิกเล็บลงบนหลังเขา ร่างกายสั่นสะท้าน เธอแอ่นสะโพกรับแรงกระแทก ก่อนจะเกร็งกระตุกอย่างแรง บีบรัดเขาแน่นจนแทบหายใจไม่ทัน

แต่ภูผายังไม่ยอมหยุด เขากดตัวเธอไว้ ไม่เปิดโอกาสให้ได้พัก สะโพกยังคงขยับกระแทกเน้นหนักเข้าใส่ไม่ยั้ง ซ้ำลงที่เดิมจนเตียงไหวตามแรง

“อื้อ... พอแล้ว...” พรีมครางประท้วง ลมหายใจขาดห้วง ร่างกายที่เพิ่งปลดปล่อยไปไวต่อสัมผัสจนแทบทนไม่ไหว

ภูผาโน้มตัวลงมา มือข้างหนึ่งบีบคางบังคับให้เธอสบตาตรงๆ สายตาเขาดุจัด

“ดูสิ... ดูว่าใครกำลังเอาคุณอยู่”

สิ้นเสียงทุ้มพร่า ภูผากระแทกสะโพกอัดลึกเข้าไปจนสุดเป็นครั้งสุดท้าย ปลดปล่อยความร้อนฉีดเข้าไปข้างในตัวเธอจนหมด

เขาฟุบหน้าลงกับซอกคอเธอ หอบหายใจหนักๆ ทิ้งน้ำหนักทับพรีมไว้ ไม่ยอมถอนตัวออกและไม่ยอมปล่อยให้เธอขยับหนีไปไหน

พรีมนอนนิ่ง แขนสองข้างที่เคยจิกหลังเขาค่อยๆ คลายลง หมดแรงจนแทบขยับนิ้วไม่ได้ ความสับสนและความพลุ่งพล่านในหัวถูกความเหนื่อยล้ากลบจนหมด

ภูผาถอนตัวออกช้าๆ พรีมผ่อนลมหายใจยาว พยายามพลิกตัวหนีเพื่อหาพื้นที่ส่วนตัว แต่แขนของเขากลับคว้ารวบเอวเธอ ดึงกลับเข้ามาชิดอกเขาทันที

“จะไปไหน” ภูผาถามเสียงแหบพร่า

“พรีมจะ...” พรีมกลืนน้ำลายผ่านลำคอที่แห้งผาก

“...จะไปห้องน้ำ”

ภูผาเอื้อมมือไปดึงผ้านวมขึ้นมาคลุมร่างไว้ ตัดบทโดยไม่ยอมปล่อยให้เธอขยับตัว

“นอนเถอะครับ ดึกมากแล้ว”

เขากดหัวเธอให้แนบลงกับแผ่นอก นิ้วมือสอดเข้าไปในกลุ่มผมที่ยุ่งเหยิงเบาๆ สัมผัสนั้นไม่ได้รุนแรงเหมือนก่อนหน้านี้ แต่หนักแน่นและไม่เปิดช่องว่างให้ปฏิเสธ

ในความมืดของเพนต์เฮาส์ พรีมหลับตาลงอย่างจำนน ได้ยินเพียงเสียงจังหวะหัวใจของภูผาที่เต้นอยู่ข้างหู... คืนนี้เธอหนีเขาไม่พ้นแล้วจริงๆ

เย็นวันเสาร์ ห้างสรรพสินค้าคึกคักไปด้วยผู้คน พรีมเดินช้าๆ ร่างกายส่วนล่างยังคงตึงและระบม เธอนัดนิกกี้ไว้ที่ร้านกาแฟด้านในสุดของชั้น สายตากวาดมองผ่านผู้คนไปเรื่อยๆ จนกระทั่งสะดุดเข้ากับร่างของใครคนหนึ่ง

พรีมหยุดชะงักฝีเท้าลงทันที คิมนั่งอยู่บนม้านั่งริมทางเดินในลุคที่เธอไม่เคยเห็น เสื้อโปโลเรียบๆ กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบ และผมที่ไม่ได้เซตเป็นระเบียบเหมือนเวลาทำงาน ข้างตัวเขามีรถเข็นเด็กจอดอยู่ พร้อมถุงชอปปิ้งวางกองข้างๆ

เขากำลังก้มลงคุยกับเด็กในรถเข็น... แล้วเขาก็ยิ้มพรีมนิ่งอึ้งไป

มันไม่ใช่รอยยิ้มตามหน้าที่ ไม่ใช่รอยยิ้มสุภาพที่เขาใช้สร้างกำแพงกับเธอ แต่มันคือรอยยิ้มที่อบอุ่นและเป็นธรรมชาติที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น หัวใจของเธอกระตุกวูบขึ้นมาดื้อๆ

เธอค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาอย่างระมัดระวัง ยิ่งระยะห่างลดลง ภาพตรงหน้าก็ยิ่งชัดเจน แววตาของคิมที่ทอดมองเด็กคนนั้นนุ่มนวลอย่างที่เธอไม่คิดว่าจะได้เห็นจากผู้ชายคนนี้