ตอนที่ 31 ต้องเลือก

“พรีม! พรีมจริงๆ ด้วย!” เสียงทักจากด้านหลัง

ผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากทางห้องน้ำพร้อมรอยยิ้มกว้าง

“อ้าว หนิง!” พรีมหันไป

“ไม่ได้เจอกันนานมาก แกเป็นไงบ้าง”

“สบายดี แกละ”

“เรื่อยๆ เลย... ยุ่งมากตั้งแต่มีเจ้าตัวเล็ก” หนิงหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันไปทางคิมที่ยืนอยู่ข้างรถเข็น

พรีมชะงักไปนิดหนึ่ง สายตามองเด็กในรถเข็นสลับกับคิม

“อ่ะ พรีม นี่คิม รุ่นน้องสามีฉันเอง” หนิงเดินเข้าไปจัดผ้าห่มให้ลูก 

“วันนี้แฟนฉันติดงาน เลยวานให้น้องคิมมาช่วยถือของ”

“สวัสดีครับ... คุณพรีม” คิมทักขึ้นก่อน น้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มอบอุ่นเมื่อครู่หายไปจนไม่เหลือร่องรอย

พรีมนิ่งไปครู่หนึ่ง เพิ่งรู้ตัวว่าเผลอกลั้นหายใจ

“อ้าว รู้จักกันด้วยเหรอ” หนิงมองทั้งคู่อย่างแปลกใจ

“ทำงานที่เดียวกันน่ะ” พรีมตอบสั้นๆ

“อ้าวเหรอ งั้นไม่ต้องแนะนำอะไรแล้วเนอะ” หนิงยิ้มร่าเริง 

“พรีมเป็นเพื่อนพี่ตั้งแต่มัธยม คิมเรียกพี่พรีมก็ได้”

คิมเงียบไปเสี้ยววินาที สบตาเธอนิ่งสนิท

“ครับ... พี่พรีม”

คำเรียกนั้นสุภาพและถูกต้องตามมารยาททุกอย่าง แต่มันกลับฟังดูเหินห่างจนพรีมรู้สึกชาไปทั้งตัว เธอทำได้แค่ยิ้มรับบางๆ

“งั้นหนิงไปก่อนนะแก ลูกเริ่มงอแงแล้ว ไว้ไลน์คุยกัน”

“โอเค ไว้คุยกัน”

คิมพยักหน้ารับคำลา แล้วก้มหน้าเข็นรถตามหนิงไปทันทีโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

พรีมยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองแผ่นหลังของเขาที่ค่อยๆ กลืนหายไปกับผู้คน รอยยิ้ม แววตาอ่อนโยน และสัมผัสที่เขาเล่นกับเด็กเมื่อกี้ยังคงฉายชัดในหัว... มันคือมุมที่เธอไม่เคยได้สัมผัส และอาจไม่มีวันได้สัมผัสเลย

พรีมสาวเท้าเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว เธอตรงดิ่งเข้าไปในร้านกาแฟ วางกระเป๋าลงบนโต๊ะเสียงดังจนนิกกี้ที่นั่งอยู่ก่อนสะดุ้งเงยหน้าขึ้นมอง

“มึง... กูเพิ่งเจอคิม”

นิกกี้เลิกคิ้วทันที 

“หืม? ที่นี่เนี่ยนะ”

“เออ... แล้วมึงรู้ป่ะว่าเขามากับใคร” พรีมไม่รอคำตอบ ชิงพูดต่อทันที 

“มากับหนิง... เพื่อนห้องอีพีรุ่นเราอ่ะ”

นิกกี้นิ่งคิดไปนิดหนึ่งก่อนจะพยักหน้า 

“อ๋อ... ยัยหนิงเหรอ แล้วสองคนนั้นไปรู้จักกันได้ไงวะ”

“หนิงบอกว่าคิมเป็นรุ่นน้องผัวมัน”

“เดี๋ยวนะ... รุ่นน้องพี่อ๊อฟเหรอ” นิกกี้ชะงักไปเหมือนกำลังนึกอะไรออก

“ทำไมวะ มึงรู้อะไร” พรีมถามเสียงร้อนรน

“ก็พี่อ๊อฟเป็นทหารอยู่หน่วยรบพิเศษหรือครูฝึกอะไรสักอย่างนี่แหละ... แปลว่าคิมก็ทหารเก่างั้นดิ”

พรีมนิ่งเงียบไปทันที

ภาพผู้ชายในเสื้อโปโลตัวเรียบที่นั่งก้มยิ้มให้เด็กในรถเข็นอย่างอ่อนโยน ตัดสลับกับภาพบอดี้การ์ดร่างสูงที่ยืนนิ่งแววตาเย็นชาไร้ความรู้สึก

ทุกอย่างมันดูขัดแย้งกันไปหมด จนเธอเริ่มรู้ได้ว่า ที่ผ่านมาเธอแทบไม่เคยรู้จักตัวตนจริงๆ ของผู้ชายคนนี้เลยสักนิด

นิกกี้กอดอก นั่งมองหน้าพรีมที่กำลังนั่งเหม่อด้วยสายตานิ่งๆ

“พรีม” นิกกี้เรียกเสียงเรียบ

“หืม...”

“มึงหยุดก่อน” นิกกี้เคาะโต๊ะหนึ่งที 

“มึงรู้ตัวป่ะว่ามึงกำลังทำอะไรอยู่”

พรีมขมวดคิ้ว 

“กูทำอะไร ก็กูเพิ่งรู้ว่าคิมเขา...”

“คิมเขาจะเป็นอะไรก็ช่างมันเถอะ” นิกกี้ตัดบททันควัน 

“ประเด็นคือ... เมื่อคืนมึงเพิ่งไปฟัดกับคุณภูผามาไม่ใช่เหรอวะ ดูสภาพมึงตอนนี้ดิ…. ยังเละอยู่เลย”

พรีมนิ่งเงียบไปทันที 

“แต่พอเจอกู คำแรกที่หลุดออกจากปากมึงกลับเป็นชื่อคิม” 

“กูถามมึงจริงๆ เถอะ... ตอนมึงอยู่บนเตียงกับคุณภูผา มึงคิดถึงใครกันแน่”

คำถามนั้นทำเอาพรีมสะอึกจนพูดอะไรไม่ออก เธอกำมือแน่น หลบสายตานิกกี้ ก้มลงมองแก้วกาแฟที่น้ำแข็งละลาย

“มึงพูดบ้าอะไร...” พรีมเค้นเสียง พยายามคุมไม่ให้สั่น 

“กูไม่ได้คิดอะไรแล้ว คิมเขาก็บอกเองว่าเรื่องวันนั้นมันคือความผิดพลาด แล้วเขาก็ถอยไปตั้งนานแล้ว”

“เขาถอย แต่มึงไม่เคยถอย” นิกกี้ดักคอ น้ำเสียงจริงจังและไม่ยอมปล่อยผ่าน

“มึงนอนกับคุณภูผามากี่ครั้งแล้วพรีม” เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้ จ้องตาพรีมตรงๆ

“มึงยอมให้เขาเปิดแบรนด์ให้ ยอมไปนอนคอนโดเขา ยอมให้เขาแตะต้องมึงทุกอย่าง... เพื่ออะไรวะ เพื่อจะพิสูจน์ว่ามึงลืมเรื่องวันนั้นได้แล้ว หรือแค่อยากประชดที่คิมมันไม่เอามึงต่อ?”

พรีมเม้มปากแน่น หัวใจกระตุกวูบ เงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนสนิท

“กูไม่ได้ประชด...” เธอเถียงเสียงเบา 

“คุณภูผาเขาดีกับกู เขาให้โอกาสกู”

“แต่ตอนที่มึงเอากับเขา มึงไม่ได้คิดถึงหน้าเขาไง!” นิกกี้สวนกลับ

“มึงคิดว่าคุณภูผาเขาโง่เหรอพรีม คนระดับนั้นทำไมเขาจะอ่านมึงไม่ออก เขาแค่กำลังใช้เงิน ใช้อำนาจ ใช้ร่างกายเขาบีบให้มึงลืมคิมต่างหาก”

นิกกี้ถอนหายใจยาวก่อนจะทิ้งคำเตือนสุดท้าย

“แล้วการที่ตอนนี้มึงรู้แล้วว่าคิมเป็นทหารเก่า... มึงคงฉลาดพอที่จะคิดได้นะว่าคนแบบนั้นเขาไม่แคร์เรื่องความสัมพันธ์ฉาบฉวยหรอก เขามีหน้าที่ยืนคุ้มกันเจ้านายเขา และสำหรับเขา มึงก็เป็นแค่ผู้หญิงของเจ้านาย เลิกเอาตัวเข้าไปเสี่ยงระหว่างสองคนนี้ได้แล้วพรีม ก่อนที่มึงจะไม่เหลืออะไรเลยสักอย่าง”