ตอนที่ 34 คนบ้า

รถยุโรปของภูผาจอดเทียบหน้าหอพักเก่าซอมซ่อท้ายซอยเปลี่ยว ออฟเดินนำขึ้นบันไดแคบๆ ที่มีไฟกะพริบติดๆ ดับๆ ขึ้นมาจนถึงชั้นสี่ กลิ่นอับชื้นและกลิ่นเหล้าโชยออกมาตามช่องว่างใต้ประตูห้องริมสุด

“แน่ใจนะคุณภูผา” ออฟหยุดยืนหน้าประตู หันมาถามย้ำ 

“ถ้าเข้าไปแล้วเกิดอะไรขึ้น ผมอาจจะช่วยดึงมันไม่อยู่นะ”

“เคาะเถอะครับ” ภูผาตอบเสียงเรียบ ล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกงสแล็กอย่างใจเย็น

ออฟเคาะประตูสามครั้งก่อนจะใช้กุญแจสำรองไขเข้าไป

กริ๊ก!

ทันทีที่บานประตูแง้มออก ในห้องมืดสนิท ทั้งสองเดินเข้าไป ลมหายใจยังไม่ทันทั่วท้อง เงาร่างหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากมุมมืดหลังประตูด้วยความเร็วระดับสัญชาตญาณสัตว์ป่า มีดพับเล่มสั้นจ่อประชิดเข้าที่ข้างลำคอของภูผาในเสี้ยววินาที ห่างจากเส้นเลือดใหญ่ไม่ถึงครึ่งเซนติเมตร

“เฮ้ย! ไอ้คิม หยุด!” ออฟตะโกนสั่งเสียงกร้าว เขาพุ่งเข้าล็อกตัวคิมทันที

แสงสลัวจากระเบียงส่องให้เห็นสภาพของเด็กหนุ่มวัยยี่สิบสี่ปี คิมใส่เพียงกางเกงวอร์มตัวเดียว ร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น ตาแดงก่ำ เบิกกว้างและคลุ้มคลั่งเหมือนคนที่ไม่ได้นอนมาหลายวัน ลมหายใจของเขาหอบถี่และพร้อมจะกดคมมีดลงมาได้ทุกวินาที 

แต่ภูผาไม่แม้แต่จะถอยหลัง เขายืนนิ่งสนิท สายตาจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของคิมอย่างไม่กะพริบ ไม่มีความกลัว ไม่มีความตกใจ มีเพียงความเย็นชาที่สะกดทุกอย่างให้หยุดนิ่ง

“จะแทงไหม” ภูผาถามขึ้นช้าๆ

คิมที่ถูกออฟล็อกไว้ ปลายนิ้วที่กำด้ามมีดสั่นจากสภาวะตึงเครียดของประสาท

“ถ้าจะแทง... ก็ลงมือเลย” ภูผาพูดต่อ ไม่ได้ขยับคอหนีคมมีด

“แต่ถ้าไม่แทง... เก็บมีด แล้วมาคุยกัน”

ความเงียบที่หนักอึ้งเข้าครอบงำห้องแคบๆ ออฟเหงื่อตก คิมจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าที่แต่งตัวเนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่สายตานิ่งสนิทไร้ความลังเล แววตาแบบที่ไม่เคยมีใครใช้มองเขามาก่อน

ผ่านไปอึดใจใหญ่ คิมค่อยๆ คลายแรง ปล่อยให้ออฟหยิบมีดออกมาช้าๆ เขาก้าวถอยหลังไปทรุดตัวลงนั่งบนเตียง ยกมือกุมขมับที่ปวดตุบ

ภูผากวาดสายตามองกองขวดเหล้าและซองบุหรี่บนพื้น ก่อนจะหันกลับมาที่คนนั่งก้มหน้า

“ผมชื่อภูผา กำลังจะเปิดบริษัท” เขาพูดเข้าประเด็น 

“ผมต้องการบอดี้การ์ด คนที่ไม่พูดมาก ไม่สนใจเงิน และไม่หักหลังผม”

“...มึงมาผิดที่แล้ว กูเป็นบ้า ควบคุมตัวเองไม่ได้ กูฆ่าคนได้ตลอดเวลา” คิมแค่นหัวเราะ เสียงแหบพร่า 

“ผมไม่สนว่าคุณเคยฆ่าใครมา” ภูผาเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าคิม ก้มมองคนที่แตกสลายอยู่บนเตียง 

“และผมไม่ได้มาเพื่อรักษาคุณ แต่ถ้าคุณมาอยู่กับผม กฎของผมคือสิ่งเดียวที่คุณต้องฟัง... แลกกับการที่คุณจะได้นอนหลับบนเตียงปกติ ได้กินข้าวอิ่ม และได้กลับมาเป็นคนปกติอีกครั้ง”

คิมเงยหน้าขึ้น สายตาสับสนปนความเจ็บปวดลึกๆ 

“ทำไมต้องเป็นกู”

“เพราะคุณไม่มีที่ไป” ภูผายื่นมือข้างหนึ่งออกไปตรงหน้า 

“และผมไม่เคยทิ้งคนที่ยอมอยู่ใต้คำสั่งผม”

คิมจ้องมองมือคู่นั้นที่สะอาดสะอ้าน มือที่กำลังยื่นลงมาดึงเขาขึ้นจากนรกที่เขาสร้างขึ้นมาขังตัวเอง

ผ่านไปหลายนาที คิมค่อยๆ เงยหน้าขึ้นไปสบตาภูผา ไม่ได้ยื่นมือไปจับ สายตาที่เคยก้าวร้าวเหลือเพียงความว่างเปล่าและการยอมรับความพ่ายแพ้

“...ถ้าผมคุมตัวเองไม่ได้” คิมพูดเสียงแหบ

“คุณจะยิงผมทิ้งไหม”

“ถึงตอนนั้น ผมจะตัดสินใจเอง” ภูผาตอบกลับราบเรียบ

“ลุกขึ้น... เก็บของ แล้วตามผมมา”

คิมนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างช้าๆ ร่างกายโซเซเล็กน้อยแต่สายตาจับจ้องที่แผ่นหลังของภูผา

“ครับ”

กลับมาที่ปัจจุบัน....

กลิ่นเหงื่อปนกลิ่นน้ำหอมจางๆ ฟุ้งทั่วห้องนอนใหญ่ พรีมนอนหงาย สายตาเหม่อมองเพดานมืดสลัว หายใจหอบนิดหน่อย เธอขยับดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงหน้าอกโดยไม่รู้ตัว

ภูผายันตัวขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ร่างกายยังคงเปลือยเปล่า หยิบแก้วน้ำบนโต๊ะข้างเตียงขึ้นจิบอย่างใจเย็น ก่อนจะวางลงตรงตำแหน่งเดิม

เขามองผู้หญิงข้างตัวด้วยสายตานิ่งเรียบ 

“เป็นอะไร”

พรีมสะดุ้งเล็กน้อย ดึงสติตัวเองกลับมา 

“...เปล่าค่ะ แค่เหนื่อยเฉยๆ”

“เหนื่อย หรือใจลอย” ภูผาไม่ปล่อยผ่าน เอื้อมมือมาเกลี่ยปอยผมที่เปียกเหงื่อข้างแก้มเธอ สัมผัสนั้นดูทะนุถนอมแต่แฝงน้ำหนักกดดัน 

“ตอนอยู่ข้างบน คุณไม่มองหน้าผมเลยสักครั้ง”

พรีมหัวใจกระตุกวูบ พยายามสบตาเขาเพื่อไม่ให้มีพิรุธ 

“พรีมแค่เครียดเรื่องแพลนเปิดตัวแบรนด์อาทิตย์หน้าค่ะ งานมันเยอะ”

ภูผามองลึกเข้าไปในตาเธอ นิ่งนานจนความเงียบเริ่มบีบคั้น ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมาใกล้ ใช้นิ้วโป้งไล้เบาๆ บนปากที่เจ่อแดงของเธอ

“เรื่องแบรนด์ ผมให้เงิน ให้ทีมงาน ให้พื้นที่คุณทำทุกอย่างเต็มที่” ภูผากระซิบเสียงนุ่ม แต่เด็ดขาด 

“หน้าที่ของคุณคือโฟกัสอยู่กับสิ่งที่ผมให้... เข้าใจใช่ไหม”

“...เข้าใจค่ะ”

“ดี” ภูผาตบแก้มเธอเบาๆ สองทีอย่างเอ็นดูกึ่งสั่งการ 

“คืนนี้ก็นอนที่นี่ ไม่ต้องกลับบ้าน”

สัมผัสของภูผาทำเอาพรีมรู้สึกเกร็งไปทั้งตัว สายตานิ่งๆ ของเขาทำให้เธอรู้ตัวทันทีว่าตัวเองกำลังจนมุม เรื่องงาน เงิน ทุนเปิดแบรนด์ที่เขามอบให้ มันไม่ใช่แค่ความหวังดี แต่มันคือข้อผูกมัดที่เธอเป็นคนยอมรับมันเข้ามาเองตั้งแต่แรก

พรีมนอนนิ่ง บนเตียงนี้เธอได้ทุกอย่างที่อยากได้ ยกเว้นอย่างเดียวคือการคิดถึงคิม คนที่ผลักไสเธอออกมาด้วยคำว่าผิดพลาด เพื่อกลับไปก้มหัวรับใช้คนที่นอนอยู่ข้างเธอตอนนี้…..