ตอนที่ 6 เกมธุรกิจ

“คุณนี่... มองเก่งนะคะ” พรีมพูดขึ้นมาเบาๆ

คิมไม่ตอบ มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ พรีมปิดตู้กระจก ขยับเข้าหาจนระยะห่างเหลือนิดเดียว มือพรีมเอื้อมจัดเนกไทคิมอย่างใจเย็น ท่าทางดูเป็นธรรมชาติ เธอเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ

“พรีมคิดว่าคุณจะยากกว่านี้ซะอีก...”

แต่แค่เสี้ยววินาที คิมคว้าข้อมือพรีมไว้แน่น แรงบีบนั้นหยุดทุกการกระทำของเธอ สายตาเขายังคงมองตรงไปข้างหน้า

“พอได้แล้วครับ” คิมพูดเสียงต่ำและเด็ดขาด

“แน่ใจนะ…ว่าพอแล้ว” พรีมตอบกลับทันควัน

คิมไม่พูดต่อ แค่กดมือเธอไว้ แต่กล้ามเนื้อที่เกร็งกับสายตาบอกชัดว่าอ่านเธอออกหมด

พรีมผละมือพลางก้าวถอยหลัง

“ถ้างั้น…พรีมคงต้องตั้งใจมากกว่านี้แล้วล่ะ”

ท่ามกลางความเงียบของโกดังเก่าแถบชานเมืองที่ถูกเปลี่ยนเป็นห้องรับรองลับ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความกดดัน ลมเย็นที่พัดผ่านซอกตึกทำให้นักเลงคุมถิ่นด้านนอกดูระแวดระวังเป็นพิเศษ

เมื่อถึงหน้าประตูเหล็กบานหนา คิมส่งสัญญาณให้คนเข้าไปเคลียร์พื้นที่ ก่อนผายมือให้ภูผาก้าวเข้าไปด้านใน

ภายในโถงกว้างมีเพียงแสงสลัวจากโคมระย้าเก่า ภูผาเดินเข้าไปโดยไร้ท่าทีหวาดกลัว รังสีอำนาจเกินวัยทำเอาคนรอบข้างสัมผัสได้ ขณะที่คิมกวาดสายตามองรอบทิศอย่างถี่ถ้วน แล้วขยับเข้าประชิดภูผาในระยะที่พร้อมเข้าถึงตัวทันทีหากมีสิ่งผิดปกติ

นายหน้าค้าเพชรวัยกลางคนยืนรออยู่พร้อมกระเป๋าหนังใบเข้ม บนโต๊ะไม้มีกล่องกำมะหยี่สีดำวางไว้

“ยินดีที่ได้พบครับคุณภูผา สินค้าชิ้นนี้... หายสาบสูญไปนานกว่าห้าสิบปี ไม่คิดว่าจะมีคนกล้าสู้ราคาขนาดนี้”

อีกฝ่ายยิ้มแค่ปาก ก่อนจะเปิดกล่อง เผยให้เห็นเพชรน้ำงามเม็ดโตที่กระทบแสงไฟสลัว

ภูผามองเพชรตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ไร้ความตื่นเต้น ขณะที่คิมไม่ได้สนใจมันเลยสักนิด สายตาเขาจับจ้องฝั่งตรงข้ามและลูกน้องด้านหลัง

บทสนทนาของภูผาและอีกฝ่ายเริ่มไปเพียงไม่กี่นาที สัญชาตญาณของคิมก็ทำงาน เมื่อได้ยินเสียงบางอย่างที่ผิดปกติ

กริ๊ก… เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ ดังจากมุมอับ

คิมกวาดสายตาหาต้นเสียงทันที นาทีนั้นเขาได้ยินเสียงฝีเท้าหลายคู่เล็ดลอดมาจากห้องข้างๆ ขณะที่คนฝั่งตรงข้ามเริ่มขยับตัว มือของพวกมันค่อยๆ เลื่อนจับอาวุธ

คิมขยับเข้าชิดแผ่นหลังภูผา ก่อนกระซิบเสียงต่ำที่ได้ยินกันเพียงสองคน

“ไม่ปลอดภัยครับ”

เมื่อได้รับคำเตือน ภูผานิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที เขาเอื้อมมือปิดกระเป๋าเอกสารและกล่องสินค้าลงทันทีด้วยความสงบ ก่อนเงยหน้ามองคู่ค้าด้วยสายตาเรียบเฉย

“ไว้คุยกันใหม่... ในวันที่ปลอดภัยกว่านี้”

คิมขยับขึ้นบังด้านหน้าครึ่งก้าว สายตากวาดมองรอบห้องอย่างดุดัน ก่อนพาภูผาถอยออกจากพื้นที่อันตรายอย่างรัดกุม

ทันทีที่ภูผาหมุนตัว บรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไป รอยยิ้มจอมปลอมของชายวัยกลางคนหุบลง

“คุณภูผา... ใจเย็นก่อนสิครับ” น้ำเสียงที่เรียกตามหลังยังคงสุภาพ แต่เจือความคุกคามชัดเจน

“เรายังไม่ได้ดูของกันให้ครบเลยนะ”

เสียงฝีเท้าหลายคู่จากด้านหลังดังประชิดเข้ามา คิมไม่หันไปมอง เพียงเอียงศีรษะรับฟังตำแหน่งอย่างแม่นยำ สายตาเขาแข็งกร้าวขึ้น

“เดินต่อครับ” น้ำเสียงของคิมต่ำและหนักแน่น เป็นคำสั่งเด็ดขาดไร้ความลังเล

เสียงประตูเหล็กด้านหลังถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมเงาของชายหลายคนที่ก้าวตามมาติดๆ

“จะรีบไปไหนกันล่ะครับ!” น้ำเสียงที่เคยเสแสร้งเปลี่ยนเป็นคุมคาม

คิมยกมือส่งสัญญาณสั้นๆ ทีมบอดี้การ์ดรอบนอกก็เข้าประจำตำแหน่ง พวกเขาเคลื่อนไหวรวดเร็ว เงียบเชียบ และพร้อมรับมือ

เขาปล่อยให้ภูผาก้าวออกไปก่อน ส่วนเขายังไม่ก้าวตาม แต่กวาดสายตากลับไปมองด้านในเพื่อเก็บรายละเอียด ทั้งจำนวนศัตรูและระยะห่าง ทุกอย่างเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที ก่อนจะถอยออกมาและกระแทกปิดประตูเหล็กเสียงดังสนั่น ตัดขาดคนข้างในทันที

“เคลียร์เส้นทางด้านหน้าแล้วครับ” เสียงจากวิทยุสื่อสารดังขึ้นเบาๆ คิมขยับมายืนข้างภูผาในตำแหน่งเดิมอย่างรู้หน้าที่

“มีอะไร” คำถามสั้นห้วนเพื่อรับฟังรายงาน

“มีคนเพิ่มเข้ามาโดยไม่มีสัญญาณล่วงหน้าครับ” เขาเว้นจังหวะเล็กน้อยเพื่อเน้นย้ำสถานการณ์

“ไม่ใช่ดีลที่ควบคุมได้ครับ”

ภูผาพยักหน้ารับ ไม่ถามเพิ่ม และไม่เสียเวลาหันกลับไปมอง

“งั้นจบแค่นี้”

รถเคลื่อนตัวออกจากโกดังเก่าอย่างรวดเร็ว ภูผาเอนหลังพิงเบาะหนัง สายตายังนิ่งสนิท

“แจ้งน้ำหนึ่ง” คำสั่งสั้นๆ ทำลายความเงียบ คิมที่นั่งด้านหน้าขยับตัว เตรียมรับคำสั่ง

“ให้เลื่อนทุกอย่างของวันนี้ออกไปก่อน” ภูผาเว้นจังหวะครู่หนึ่ง

“แล้วให้คนของเราเข้าไปตรวจที่นี่อีกรอบ”

“ครับ” คิมตอบรับแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจัดการอย่างรวดเร็ว

รถแล่นทะยานห่างออกไปจนโกดังลับสายตา แต่สัมผัสอันตรายและเกมหักเหลี่ยมที่เพิ่งจบลง... เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นของบางสิ่งที่ใหญ่กว่านั้น

แสงแดดช่วงบ่ายส่องผ่านกระจกใสบานใหญ่ของห้องทำงานผู้จัดการฝ่ายออกแบบ ทุกอย่างรอบตัวยังดูปกติและเงียบสงบ ขัดกับบรรยากาศอันตรายอีกสถานที่หนึ่ง

พรีมนั่งประจำโต๊ะทำงาน แบบร่างเครื่องประดับวางกระจายอยู่ตรงหน้า ดินสอในมือขยับขีดเส้นลงบนกระดาษอย่างแผ่วเบา แต่จังหวะการลากเส้นกลับช้ากว่าปกติ เหมือนสมาธิไม่ได้จดจ่ออยู่กับงาน

ท่ามกลางความเงียบ เสียงโทรศัพท์ของน้ำหนึ่งก็ดังขึ้น พรีมเหลือบมองหน้าจอ เลขาฯ สาวรีบลุกเดินเลี่ยงไปคุยด้านข้าง ด้วยน้ำเสียงเบาและเป็นงานเป็นการ

“ได้ค่ะ เดี๋ยวน้ำจัดการให้เลย”

น้ำหนึ่งวางสายแล้วเดินกลับมาที่โต๊ะด้วยท่าทางปกติ พรีมเงยหน้าขึ้นจากการร่างแบบแล้วมองตรงไปที่เธอ

“คุณภูผากลับแล้วเหรอ” พรีมถามขึ้นก่อน น้ำเสียงเรียบเฉยแฝงความสงสัย

“ค่ะ” น้ำหนึ่งตอบสั้นๆ ก่อนก้มหน้าหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาไล่ดูตารางงานต่อ

พรีมขมวดคิ้ว

“เร็วไปไหม”