ตอนที่ 7 ไว้ใจที่สุด

คำถามนั้นทำให้มือของน้ำหนึ่งชะงักไป แต่แล้วเธอก็เลือกที่จะเลื่อนหน้าจอทำงานต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“มีเหตุผลค่ะ”

พรีมวางดินสอลงในที่สุด เธอเอนหลังพิงเก้าอี้แล้วมองอีกฝ่ายตรงๆ

“เหตุผลแบบไหนคะ?”

น้ำหนึ่งเงยหน้าขึ้นสบตา

“ถ้าคุณคิมบอกว่าไม่ปลอดภัย...” น้ำเสียงของน้ำหนึ่งนิ่งสนิท

“บอสจะไม่ก้าวเข้าไปแม้แต่ก้าวเดียวค่ะ”

ความเงียบกดดันแทรกขึ้น พรีมไม่ได้พูดต่อ เธอทำเพียงมองน้ำหนึ่งนิ่งๆ

“ขนาดนั้นเลยเหรอ...” พรีมถามเสียงแผ่ว

น้ำหนึ่งยิ้มรับ

“ไม่ว่าจะดีลใหญ่แค่ไหนก็ตามค่ะ”

ภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ย้อนกลับมา พรีมเคยคิดมาตลอดว่าเขาแค่ควบคุมตัวเองเก่ง แต่ตอนนี้...

“เขาตัดสินใจแทนคุณภูผาได้เลยงั้นเหรอ”

คำพูดนั้นหลุดจากปากเหมือนพูดกับตัวเอง น้ำหนึ่งหยุดนิ่งมองพรีมครู่หนึ่งก่อนตอบ

“ในเรื่องความปลอดภัย… ใช่ค่ะ”

“แปลกนะ” พรีมพูดขึ้น

“บอดี้การ์ดสั่งยกเลิกงานร้อยล้าน แล้วคุณภูผายอมฟังง่ายๆ เนี่ยนะ?”

“คุณคิมเขาประเมินตามหน้าที่ค่ะ”

“หน้าที่?” พรีมทำหน้าครุ่นคิด

“ทำงานด้วยกันมานานแค่ไหนแล้วคะ สองคนนี้”

น้ำหนึ่งชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะตอบแบบรักษาระยะ

“ตั้งแต่ก่อนตั้งบริษัทค่ะ... คุณคิมอยู่อยู่กับบอสมานานมาก”

พรีมฟังแล้วพยักหน้ารับเบาๆ ความสงสัยในหัวเริ่มปะติดปะต่อ.... คิมไม่ใช่แค่คนขับรถหรือคนถือกระเป๋า แต่เป็นคนที่รู้เห็นทุกอย่างในชีวิตภูผามาตั้งแต่แรก เธอยิ้มมุมปาก สายตาที่เคยเฉยชาเปลี่ยนเป็นลุ่มลึกและคาดเดายาก

“น่าสนใจดีนะคะ...”

น้ำหนึ่งมองปฏิกิริยานั้นเงียบๆ โดยไม่เอ่ยห้าม แต่สายตาเหมือนคนที่รู้อยู่แล้วว่าปลายทางจะไปจบที่ตรงไหน….

พรีมยืนอยู่กับลูกค้าหญิงระดับวีไอพีด้วยท่าทางมั่นใจ มือหยิบสร้อยเพชรขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

“เส้นนี้จะช่วยดึงช่วงคอให้ดูยาวขึ้นนะคะ” น้ำเสียงเธอนุ่มนวล ขณะค่อยๆ เอื้อมมือไปคล้องสร้อยให้ลูกค้า

คิมยืนสแตนบายอยู่ด้านหลังตามระยะของบอดี้การ์ด สายตากวาดมองตามหน้าที่ ทว่าในจังหวะที่พรีมขยับเข้าใกล้ลูกค้าท่านนั้น คิมกลับก้าวตามเธอไปทันทีโดยไม่รู้ตัว

พรีมเหลือบมองผ่านกระจก เงาสะท้อนของคิมปรากฏอยู่ด้านหลัง มันใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงคลื่นความร้อนจากตัวเขา

“ลองหันด้านข้างนิดหนึ่งค่ะ” พรีมบอกลูกค้าเสียงนุ่มนวล

เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเช็กมุมสร้อยเพชร ทว่ากลับจงใจเบียดแผ่นหลังเข้ากับอกแน่นของบอดี้การ์ดหนุ่มที่ยืนซ้อนอยู่ข้างหลัง

คิมชะงัก ตัวเกร็งขึ้นทันที เขาไม่ได้ขยับหนีเพราะไม่อยากให้ลูกค้าสังเกตเห็น แต่ระยะที่ชิดจนไร้ช่องว่างทำให้ไออุ่นและกลิ่นหอมจากตัวพรีมแนบชิด ลมหายใจของคิมเริ่มหนักขึ้น รดเฉียดซอกคอเธอ

พรีมจัดระเบียบสร้อยบนคอลูกค้าอย่างเบามือ แต่ปลายนิ้วกลับค่อยๆ เคลื่อนไหวช้าลง... เธอเอียงหน้าเล็กน้อย มองสบตาคิมผ่านกระจกเงาตรงหน้า

คิมมองตอบ สายตาซ่อนความอดทนอดกลั้น สันกรามเกร็งแน่น มือที่ประสานอยู่ด้านหน้าขยับเลื่อนไปแตะหลังเธอ กดเน้นหนักๆ เพื่อเตือนไม่ให้เธอเล่นพิเรนทร์ไปมากกว่านี้ สัมผัสบนเอวทำเอาหัวใจพรีมเต้นรัว ร่างกายวูบวาบไปหมด แต่เธอกลับยิ้มมุมปากอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า ใช้นิ้วโป้งเขี่ยหลังมือเขาตอบกลับ

“คิม” เสียงเรียกเรียบๆ ไม่ดังนัก แต่เฉียบขาดและชัดเจน

คิมได้สติ ผละมือถอยห่างหนึ่งก้าว กลับไปยืนตรงในท่าประจำตำแหน่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เส้นนี้สวยมากเลยค่ะ” เสียงลูกค้าหญิงดังขึ้น

พรีมยิ้มกว้าง สายตาไม่ได้โฟกัสที่ลูกค้า แต่ลอบมองคิมเพียงแวบเดียว ก่อนก้มลงเก็บงานต่ออย่างเป็นธรรมชาติ

อีกฝั่งหนึ่งของห้องโถง ภูผายกแก้วน้ำขึ้นจิบช้าๆ สีหน้ายังคงเรียบเฉย เขาวางแก้วลงบนโต๊ะ

“นัดครั้งต่อไปเลื่อนเป็นพรุ่งนี้” เขาสั่งน้ำหนึ่ง

“ค่ะบอส”

ทุกอย่างในโชว์รูมยังคงดำเนินไปตามปกติ ยกเว้นเพียงอย่างเดียว… เกมที่พรีมเริ่มต้นไว้ด้วยความท้าทาย ไม่ได้มีเพียงเธอกับคิมอีกต่อไป เพราะภูผากำลังก้าวลงมาเล่นด้วยแล้ว....

ช่วงเย็นโชว์รูมจิวเวลรีปิดรับลูกค้าแล้ว พนักงานทยอยกลับกันหมด แสงไฟหลักถูกลดระดับลง เหลือเพียงไฟเฉพาะจุดท่ามกลางความสลัว รอบตัวเงียบสงัด ทว่าความรู้สึกของคนที่ยังอยู่กลับไม่ได้สงบตาม

พรีมนั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะ แบบร่างเครื่องประดับชุดใหม่วางอยู่ตรงหน้า เสียงฝีเท้าหนักแน่นสม่ำเสมอดังขึ้นจากด้านหลัง เป็นจังหวะที่เธอจำได้ทันที

“ยังไม่กลับ?”

พรีมเงยหน้าสบตาเขา

“อีกนิดค่ะ งานยังไม่เสร็จ” เธอยิ้มให้ ตอบอย่างใจเย็น

ภูผาพยักหน้ารับ สายตากวาดมองแบบร่างบนโต๊ะ ก่อนเลื่อนสายตาข้ามไหล่พรีมไปด้านหลัง

คิมยังยืนอยู่ตรงนั้น ในตำแหน่งเดิม ท่าทางนิ่งสนิทเหมือนไร้ความรู้สึก

“พรุ่งนี้มีลูกค้าเข้าชมแบบส่วนตัว” ภูผาพูดเสียงเรียบ

“ผมอยากให้คุณไปด้วย”

พรีมขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“พรีมเหรอคะ?”

“ใช่” ภูผาตอบสั้นหนักแน่น ราวกับตัดสินใจไว้ล่วงหน้าแล้ว

“ลูกค้าค่อนข้าง…เลือกคน”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง

“คิมไปกับผมเหมือนเดิม”

คำพูดฟังดูธรรมดา ทว่าจังหวะเน้นคำกลับดูตั้งใจจนน่าประหลาดใจ

พรีมเหลือบมองไปด้านหลัง สายตาเธอสะดุดที่คิมเพียงเสี้ยววินาที ก่อนดึงสายตากลับมาสบตาภูผา

“แน่นอนค่ะ” พรีมตอบด้วยความมั่นใจ

ภูผามองพรีมนานกว่าปกติ

“แล้วก็...” เขาพูดขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงยังคงเรียบสนิท

“สถานที่ค่อนข้างแคบ”

พรีมนิ่งมองเขากลับไป รอฟังใจความสำคัญที่กำลังจะสื่อ

“ผมไม่อยากให้มีความผิดพลาดเรื่องระยะ”