ตอนที่ 5 ผู้ชายอันตราย

คิมอุ้มพรีมมาถึงรถ เขาเปิดประตูแล้ววางเธอลงบนเบาะอย่างรวดเร็วและมั่นคง

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มตัวลงมาโดยไม่เอ่ยปากขอ มือคว้าจับข้อเท้าพรีมเพื่อเช็กแผลที่ส้นเท้าและนิ้วก้อย แรงบีบจากฝ่ามือหนักพอประมาณ ไม่ได้อ่อนโยนเหมือนพระเอกในซีรีส์ แต่มันคือความใส่ใจที่แสดงออกผ่านการกระทำอันเงียบงัน

พรีมชะงัก เธอไม่ได้ดึงขาหนี แต่นั่งนิ่งมองปลายนิ้วของเขาที่ค่อยๆ แตะลงบนผิว หัวใจเริ่มเต้นผิดจังหวะอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

‘ผู้ชายคนนี้... อันตรายกว่าที่คิด’

จังหวะนั้น มือเขาจับข้อเท้าเธอแน่น ไม่แรงแต่ล็อกไว้ไม่ให้ขยับ

"โอ๊ย! เบาๆ" พรีมสะดุ้งสุดตัว

"ก็รู้ว่าเจ็บ..." คิมตอบเสียงนิ่งสนิท โดยไม่เงยหน้ามอง

พรีมดึงสติตัวเองกลับมา แม้ใจจะยังสั่นอยู่ก็ตาม

"คุณอุ้มผู้หญิงทุกคนแบบนี้เหรอคะ?"

"เฉพาะตอนที่จำเป็น" คิมตอบกลับทันควัน

"งั้นฉันก็เป็นแค่…ตอนจำเป็น?"

คิมชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะปล่อยมือออกจากข้อเท้าเธอ เขาลุกขึ้นยืนจนพรีมต้องเงยหน้ามองตาม

"คุณควรไปพักได้แล้ว" เขาพูดทิ้งท้ายสั้นๆ โดยไม่ยอมสบตา ก่อนจะปิดประตูรถเสียงดัง ปัง!

พรีมนั่งนิ่ง มองผ่านกระจกตามแผ่นหลังเขาที่เดินจากไปโดยไม่หันกลับมา

“…”

เธอค่อยๆ ถอนหายใจ เอื้อมมือลงไปแตะข้อเท้าตัวเอง... ตรงที่เขาเพิ่งจับ สัมผัสยังชัดเจนจนหัวใจไม่ยอมกลับมาเต้นเป็นปกติ

บรรยากาศหลังการประชุมช่วงสายวันจันทร์ตึงเครียดเล็กน้อย พรีมกลับเข้ามาในห้องทำงานเพื่อจัดการเอกสารคอลเลกชันที่เพิ่งเปิดตัว เธอยืนค้นแฟ้มเอกสารอยู่ที่ชั้นงานจนไม่ทันสังเกตว่ามีคนเดินเข้ามา

"แผลดีขึ้นหรือยัง?"

เสียงทุ้มเรียบดังขึ้นจากด้านหลัง พรีมชะงักก่อนหันมอง ภูผายืนพิงกรอบประตูโดยไม่ได้เคาะ มองมาที่เธอด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก

"คุณ... รู้ได้ไงคะ?"

"ผมเห็น"

“…..”

เขาเลื่อนสายตาลงมองเท้าเธอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับขึ้นมาสบตาเธอตามเดิม

"รองเท้าคู่นั้น... ไม่เหมาะกับคุณ"

ภูผาขยับตัวเล็กน้อย น้ำเสียงยังคงราบเรียบ

"พรุ่งนี้สิบโมง... ช่างตัดรองเท้าจะเข้ามาวัดไซซ์คุณ"

พรีมขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ใช่คำเสนอแนะ แต่คือการตัดสินใจที่เด็ดขาด พูดจบภูผาก็หันหลังเดินออกจากห้อง ทิ้งไว้แค่คำสั่งที่ไม่มีช่องว่างให้ปฏิเสธ

‘เขารู้...’

ไม่ใช่แค่รู้ว่าเธอเจ็บ หรือเห็นคิมอุ้มเธอ แต่สายตาคู่นั้นเหมือนอ่านลึกไปถึงเจตนาที่เธอตั้งใจท้าทายเขา ปกติพรีมคือคนคุมเกมมาตลอด เธอชินกับการที่ผู้ชายต้องวิ่งตามหรือเอาใจ แต่ภูผาไม่เล่นตามกติกาพวกนั้น

ความไม่พอใจก่อตัวขึ้นเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้เป็นฝ่ายคุมเกมอีกต่อไป ทว่าความรำคาญกลับถูกแทนที่ด้วยความสงสัย

“แล้วทำไมคืนนั้นไม่เข้ามาช่วยล่ะ...” พรีมพึมพำ

คำถามยังคงติดอยู่ในใจ ถ้าเขาเห็นทุกอย่าง และใส่ใจขนาดจะสั่งตัดรองเท้าให้ใหม่ ทำไมคืนนั้นเขาถึงเลือกยืนนิ่ง มองบอดี้การ์ดตัวเองอุ้มเธอไป

ความนิ่งลึกของภูผามันน่าดึงดูดจนพรีมรู้สึกท้าทายยิ่งกว่าเดิม แต่มันก็เตือนเธอด้วยว่า เกมนี้เริ่มจะไม่ใช่แค่เรื่องเล่นๆ แล้ว….

ช่วงพักเที่ยง บรรยากาศจอแจไปด้วยพนักงาน พรีมเลือกนั่งในมุมส่วนตัว น้ำหนึ่งถือจานข้าวเดินเข้ามา มองส้นเท้าพรีมที่มีปลาสเตอร์ยาแปะอยู่ ก่อนจะเลื่อนเก้าอี้นั่งลงฝั่งตรงข้าม

“เจ็บขนาดนั้น... ยังทนยืนยิ้มได้ทั้งงานเลยนะคะ” น้ำหนึ่งทักขึ้น

“มันก็แค่งานค่ะ เรื่องแค่นี้พรีมจัดการได้” พรีมยิ้มมุมปาก

น้ำหนึ่งเงียบไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังชั่งใจ ก่อนจะถามขึ้น

“แล้วเรื่องคุณคิมล่ะคะ?”

มือที่กำลังจับช้อนของพรีมชะงัก แต่เธอยังรักษาสีหน้าให้ปกติที่สุด

“ทำไมคะ? เขาทำไม?”

“เขาไม่ใช่คนที่จะยอมอุ้มใครง่ายๆ”

“เขาก็แค่ทำตามหน้าที่” พรีมพูดพลางหัวเราะเบาๆ

“แน่ใจเหรอคะว่าแค่หน้าที่?” น้ำหนึ่งมองพรีมนิ่ง เหมือนอ่านใจเธอออก

“คุณเล่นเกมเก่งนะคุณพรีม... แต่บางเกม คนที่ดูเหมือนนิ่งที่สุดนั่นแหละ มักจะเป็นคนที่คุมเกมตัวจริง”

คำพูดน้ำหนึ่งจี้ใจดำทำเอาเธอเงียบคิด

‘ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าผู้ชายคนไหนจะนิ่งได้มากที่สุด’

“ระวังหน่อยนะคะคุณพรีม...” น้ำหนึ่งเตือน

พรีมสบตาน้ำหนึ่ง ยิ้มมั่นใจ เธอวางช้อนลงช้าๆ ขยับตัวลุกขึ้น

“พรีมรู้ตัวค่ะ... ว่ากำลังทำอะไรอยู่”

พรีมก้าวเข้ามาในโชว์รูมที่เงียบสนิท คิมยืนอยู่มุมหนึ่ง เธอเดินเข้าไปใกล้ มองเขาด้วยสายตาท้าทาย

เธอเอื้อมมือเปิดตู้กระจก ค่อยๆ จัดเรียงจิวเวลรีด้านใน ท่าทางผ่อนคลาย ส่วนคิมยังคงนิ่ง มองตรงไปข้างหน้า พรีมหยิบสร้อยเพชรขึ้นมา ก่อนจะหันกลับมาหาเขาแล้วยื่นให้

“ถือให้หน่อยสิคะ”

จังหวะที่คิมยื่นมือมารับ ปลายนิ้วพรีมจงใจแตะหลังมือเขาเบาๆ แต่เน้นน้ำหนัก คิมไม่ได้ชักมือหนี แต่พรีมสัมผัสได้ว่าเขาเกร็งขึ้นมาทันที เธอเหลือบมองเขาเพียงเสี้ยววินาที ยิ้มมุมปาก แล้วหันกลับไปจัดของต่อ