ตอนที่ 8 ระยะที่ต้องระวัง

ความเงียบแทรกขึ้นปกคลุมคนทั้งสามทันที

“พรีมไม่เคยพลาดนะคะ” เธอตอบกลับด้วยความมั่นใจ

“ผมไม่ได้พูดถึงคุณ” คำตอบสั้นห้วน ทำเอาบรรยากาศรอบข้างเย็นเยียบ

พรีมชะงัก ไม่พูดอะไรต่อ... นาทีนี้เธอรู้ดีแล้วว่า นี่ไม่ใช่แค่การคุยเรื่องงานธรรมดา

อีกฝั่งของห้อง คิมยังคงยืนนิ่งไม่หลบสายตา แต่กรามกลับเกร็งตึง เขาเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในน้ำเสียงของเจ้านายดี

“เตรียมตัวให้พร้อม” ภูผาพูดทิ้งท้ายก่อนเดินออกไป

พรีมลุกขึ้นจากเก้าอี้ช้าๆ แล้วเดินตรงเข้าหาคิมจนเธอมาหยุดตรงหน้าเขา

“ดูเหมือน...” เธอพูดพลางเงยหน้ามองเขาตรง ๆ

“คุณจะมีคนคอยจับผิดแล้วนะ”

“มันก็แค่หน้าที่” เขาตอบเสียงเรียบต่ำ

“เหรอคะ” พรีมหัวเราะในคอ

เธอขยับเข้าใกล้จนปลายรองเท้าเกือบชิดกัน

“งั้นคุณต้องระวังให้มากขึ้นแล้วล่ะ”

คิมไม่ได้ถอยหนี แต่ก็ไม่ก้าวเข้ามา

เส้นบางๆ คั่นกลางระหว่างหน้าที่กับความรู้สึกถูกดึงจนตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ และครั้งนี้... ไม่ใช่แค่พรีมคนเดียวที่สนุกกับการเล่นเกมเดิมพันความรู้สึก....

ห้องชมงานส่วนตัวถูกออกแบบให้ตัดขาดจากโลกภายนอก ผนังโทนสีเข้มดูขรึม แสงไฟส่องเน้นเฉพาะจุด ให้ความงามของอัญมณีตรงหน้าโดดเด่น ตู้กระจกนิรภัยตั้งอยู่กลางห้อง ทุกอย่างดูไร้ที่ติ ทว่าพื้นที่อันจำกัดกลับสร้างความอึดอัดเงียบๆ ขึ้นมา

พรีมยืนประจำอยู่ข้างโต๊ะโชว์ มือสวมถุงมือสีขาวหยิบแหวนเพชรขึ้นมาจากกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มอย่างทะนุถนอม

“วงนี้เป็นชิ้นส่วนเนื้อที่หายากค่ะ น้ำจะเล่นไฟมากเป็นพิเศษ” น้ำเสียงเธอนุ่มนวลแต่มั่นใจ

ลูกค้าชายวัยกลางคนยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม เขาไม่ได้มองแหวนในมือ แต่ตั้งใจจ้องคนถือ

คิมยืนซ้อนอยู่ด้านหลังพรีม ใกล้กว่าปกติมากเพราะถูกบังคับด้วยชั้นโชว์และผนังห้อง

ภูผายืนพิงโต๊ะอยู่ด้านข้าง ไม่พูดอะไร ทำเพียงเฝ้ามองทุกรายละเอียด

“ผมลองใส่ได้ไหมครับ” ลูกค้าถามขึ้น น้ำเสียงฟังสุภาพแต่สายตาที่มองพรีมกลับสื่อเจตนาต่างออกไป

พรีมพยักหน้ารับเล็กน้อยก่อนก้าวเข้าหา คิมขยับตามเธอทันทีครึ่งก้าว เงียบเชียบและแม่นยำ พรีมกำลังจะสวมแหวนให้ตามหน้าที่ ทว่าจังหวะนั้น มืออีกฝ่ายพลิกกลับอย่างรวดเร็ว คว้ามือเธอไว้อย่างจงใจ

พรีมสะดุ้งสุดตัว สัมผัสที่ไม่น่าไว้วางใจทำเอาเธอตั้งตัวไม่ติด แต่ยังไม่ทันจะได้ชักมือกลับ คิมก็ดึงตัวเธอออกทันที แขนเขาสอดเข้าโอบรอบเอวเธอไว้ จนแผ่นหลังของพรีมแนบสนิทเข้ากับแผ่นอกเขาเต็มแรง

“อย่าเพิ่งขยับ” เสียงต่ำพร่าดังชิดใบหู ขณะเดียวกัน มืออีกข้างของคิมก็กระชากข้อมือเธอออกจากมือของชายคนนั้น

ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนห้องเงียบกริบ พรีมรู้สึกถึงลมหายใจของคิม มันร้อนและหนักแน่นจนหัวใจเธอเต้นผิดจังหวะ

ลูกค้าชะงักทันที เมื่อทีมบอดี้การ์ดของคิมขยับเข้าประจำตำแหน่งปิดล้อมพื้นที่

“ขออภัยครับ” คิมพูดเสียงเรียบ แต่แววตาเย็นจัดจนน่าขนลุก และยังไม่ยอมปล่อยมือออกจากเอวเธอ

ภูผายืนมองเหตุการณ์ตรงหน้านิ่ง สายตาไม่ได้มองลูกค้าแม้แต่น้อย แต่กลับมองไปที่คิม

“ดูเหมือนวันนี้จะไม่เหมาะสำหรับการดูของ” ภูผาพูดขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงยังคงความสุภาพตามมารยาททางธุรกิจ ทว่าเป็นการตัดบทที่ชัดเจนและทรงอำนาจ

“เราขอจบไว้แค่นี้”

ไร้คำอธิบายเพิ่มเติม และไม่มีช่องว่างให้ต่อรอง

คิมค่อยๆ คลายมือออกจากเอวพรีม แล้วถอยกลับไปยืนรักษาระยะห่างตามตำแหน่งเดิม

พรีมยังคงยืนนิ่ง ผิวตรงจุดที่คิมเพิ่งสัมผัสยังคงอุ่นวาบ เธอเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและแรงดึงดูด แต่คิมกลับไม่มองตอบ และพรีมรู้ดี... มันไม่มีทางเหมือนเดิมอีกต่อไป

ทันทีที่ประตูรถปิดลง เสียงด้านนอกก็ถูกตัดขาด ภายในห้องโดยสารกว้างขวางกลับดูแคบลงอย่างประหลาด

พรีมนั่งอยู่บนเบาะหลังข้างภูผา สายตาไม่ได้มองชายหนุ่มข้างๆ เธอมองตรงไปด้านหน้า ยังแผ่นหลังของคนที่นั่งประจำตำแหน่งข้างคนขับ

ในหัวของพรีมตอนนี้ ภาพเหตุการณ์เมื่อไม่กี่นาทีก่อนยังคงติดตา สัมผัสจากมือเขาที่ทาบลงบนเอว ทำเอาพรีมต้องแอบกลืนน้ำลาย หวังไล่ความรู้สึกปั่นป่วนออกไป แต่กลับไม่สำเร็จ

“เป็นอะไรไหม” เสียงภูผาดังขึ้นทำลายความเงียบ ยังคงเรียบเฉยและสุภาพ

“ไม่เป็นไรค่ะ” พรีมหันไปตอบสั้นๆ

ภูผาพยักหน้ารับ ไม่ซักไซ้ สายตาเลื่อนมองไปด้านหน้าเสี้ยววินาที ก่อนเบือนกลับมาอย่างเย็นเยียบ

“กลับบริษัท”

“ครับบอส” คิมตอบรับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท

รถเคลื่อนออกสู่ถนนใหญ่ พรีมเอนหลังพิงเบาะ แต่สายตายังไม่ละจากแผ่นหลังของคนด้านหน้า เธอเริ่มสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ ที่คนอื่นอาจมองข้าม นิ้วมือของคิมที่วางอยู่บนหน้าขากระตุกกำเข้าหากันเบาๆ

พรีมขยับตัวไปข้างหน้า กระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน

“คุณจับฉันแรงจังเลยนะคะ”

“สถานการณ์มันจำเป็นครับ” คำตอบนั้นตรงไปตรงมา

“เหรอคะ”

เธอไม่ถอยกลับ ยังคงโน้มตัวอยู่อย่างนั้น

“หรือว่าคุณ... รีบเกินไป?”

ฝ่ามือของคิมที่วางอยู่บนหน้าขา รวบกำแน่นขึ้นทันที

“ผมทำตามหน้าที่” น้ำเสียงเขายังนิ่งแต่ต่ำลง

“หรือว่าฉัน… เป็นเคสพิเศษ?”

คราวนี้... ความเงียบในรถกลับหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม

“คุณอยู่ในขอบเขตที่ผมต้องจัดการ”

พรีมยิ้มกว้างขึ้น แต่แววตากลับไม่เชื่อคำพูดนั้น

“งั้นเหรอ”

เธอค่อยๆ เอนตัวกลับไปพิงเบาะ ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยเสียงแผ่วเบา

“คราวหน้าฉันจะยืนให้ใกล้กว่านี้… คุณจะได้ไม่ต้องรีบขนาดนั้น”

ประโยคธรรมดาแต่ไม่ธรรมดา คิมไม่ตอบ แต่ปลายนิ้วกลับจิกขยำลงบนเนื้อผ้ากางเกงแน่น เหมือนกำลังบังคับตัวเองให้อยู่นิ่ง