ตอนที่ 16 หมดแรง NC

แทนที่จะยืนเฉย ๆ ฉันกลับย่อตัวลง... คุกเข่าลงบนพรมตรงระหว่างขาเขาทันที

ปราณตาโตขึ้นมาแวบหนึ่ง ตัวเกร็ง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นว่าฉันจะทำอะไร

ฉันเงยหน้าสบตากับเขาตรง ๆ สองมือเอื้อมไปปลดหัวเข็มขัด นิ้วเผลอโดนตรงเป้ากางเกงที่เริ่มตุงขึ้นมาจนแน่น

"จ้องขนาดนี้... ไม่อยากทำงานต่อแล้วมั้ง"

ฉันรูดซิปกางเกงเขาลงช้า ๆ แล้วดึงทั้งกางเกงกับกางเกงในลงมาพร้อมกัน ท่อนเอ็นอุ่นจัดที่กำลังแข็งตึงดีดผึ่งออกมาสัมผัสอากาศเย็นทันที

"อึก... พี่เคท..."

ปราณครางชื่อฉันเสียงสั่น คิ้วขมวดแน่น มือคว้าขยุ้มผมฉันไว้ทันที

ฉันก้มลงไปใช้ปากให้เขาแบบเต็มใจ ลิ้นฉันเลียรูดขึ้นลงรู้จังหวะ ทั้งดูดทั้งผ่อนจนเขาต้องจิกมือลงกับที่วางแขนเก้าอี้แน่น หลังแอ่นเกร็งเพราะความเสียว

"โคตรดี... อึก... แบบนั้นแหละ"

เสียงเปียกชื้นดังปนกับเสียงหอบหายใจ เขาคือก้มมองฉันที่กำลังอมให้ไม่หยุด ก่อนจะทนไม่ไหวจนต้องเงยหน้าขึ้น กัดฟันแน่น

"พี่เคท... แม่ง... ไม่ไหวแล้ว"

เขาสบถออกมาเสียงสั่น จังหวะที่ฉันเร่งปากทำให้ตัวเขากระตุกเกร็งคาเก้าอี้ทำงาน ปล่อยน้ำอุ่น ๆ ออกมาจนเต็มปาก

ฉันกลืนลงคอไปจนหมด รู้สึกสะใจลึก ๆ ที่เห็นคนเก่งหมดสภาพ ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขา แกล้งใช้ลิ้นเลียคราบสีขาวที่เลอะตรงมุมปาก ตั้งใจยั่วให้ดู

"หมดแรงแล้วเหรอคะ..." ฉันแกล้งถาม มองตากวนประสาทใส่คนที่ยังนั่งตาปรืออยู่

สายตาฉ่ำปรือของปราณเปลี่ยนทันทีในพริบตา

จากที่ดูเหนื่อย ๆ กลายเป็นสายตาเอาเรื่องบวกกับความหื่นที่พุ่งขึ้นมาใหม่ เขากัดฟันแน่น คว้าเข้าที่ต้นแขนฉันแล้วดึงตัวขึ้นจากพรมทันที

"โอ๊ย! ปราณ..."

ยังไม่ทันตั้งตัว เขาก็ยกฉันขึ้นไปนั่งบนโต๊ะทำงาน ปัดเอกสาร แฟ้มงาน กับปากกาที่เกะกะทิ้งลงพื้นกระจายแบบไม่สนใจจะมองด้วยซ้ำ

"พี่หาเรื่องเองนะเคท..."

เสียงเขาต่ำจนเกือบเป็นเสียงขู่ แทรกตัวเข้ามายืนเบียดระหว่างขาฉัน ตรงนั้นของเขาที่เพิ่งเสร็จไปเมื่อกี้เริ่มแข็งขึ้นมาอีกรอบ ดันชิดเข้ามาตรงเป้า

"คิดว่าทำให้แตกคาปากแล้วผมจะยอมเหรอ?"

เขาจับขาฉันข้างหนึ่งยกขึ้น ดึงสะโพกฉันเข้ามาแล้วดันตัวเข้ามาทีเดียวจนสุด

"อ๊ะ... ปราณ... ลึกไป!"

ฉันร้องลั่น ตัวลอยขึ้นจากโต๊ะ มันทั้งจุกทั้งแน่นจนตาพร่า ปราณไม่รอให้ฉันได้ตั้งตัว เขาก้มลงมากัดคอฉันเต็มแรง มือสองข้างล็อกเอวฉันไว้แน่นแล้วเริ่มกระแทกเข้ามาไม่ยั้ง

เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นห้องทำงาน โต๊ะไม้โยกตามแรงกระแทก ฉันจิกเล็บลงบนหน้าอกเขาผ่านรอยแยกเสื้อเชิ้ต ปลายเท้าอีกข้างเกร็งจนแทบเป็นตะคริว

"อึก... เบาหน่อย..."

"ไหนคนเก่ง" เขากัดฟันพูดข้างหู กระแทกเข้ามาเร็วและลึกไม่หยุด 

เขาไม่ยอมให้ฉันได้พัก ปราณก้มลงมากอดหลังฉันไว้ ยกตัวฉันลอยขึ้นจากโต๊ะทำงานทั้งที่ตรงนั้นยังคาอยู่ ขาสองข้างของฉันรีบเกี่ยวเอวเขาไว้แน่น

เขากัดฟัน อุ้มฉันเดินตรงไปที่โซฟาอีกฝั่ง ทุกก้าวที่เดินมันกระแทกเข้ามาข้างในจนฉันหลุดครางออกมาไม่หยุด

เขาทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา ดึงฉันลงมานั่งทับบนตัก แล้วสวนสะโพกขึ้นมาไม่ยั้ง

มือเขาเลื่อนขึ้นมาจับหน้าอกใต้เสื้อเชิ้ตสีดำ บีบขยำจนล้นมือ ก่อนจะก้มลงมาจูบหนัก ๆ รสคาวที่เพิ่งกลืนไปเมื่อกี้ถูกส่งกลับเข้ามาในปากจนปนกันไปหมด

"อื้อ..." ฉันครางอู้อี้ หายใจแทบไม่ทัน สติหลุดไปหมดแล้ว

ปราณถอนจูบออก มองหน้าฉันที่เริ่มเหม่อลอย สะโพกข้างล่างยังสวนขึ้นมารัว ๆ จนตัวฉันโยกตาม

"เมื่อกี้ยังเก่งอยู่เลยไม่ใช่เหรอวะ..." เขาสั่งเสียงสั่น ลมหายใจร้อนรดข้างแก้ม 

"...ไหนบอกมาดิ๊ ว่าใครกันแน่ที่หมดแรง!"

"อ๊ะ... ปราณ! ยอมแล้ว... ไม่ไหว... อื้อ!"

"ชอบไหม?" เขากระแทกเน้นเข้ามาลึกสุดจนฉันสะดุ้งทั้งตัว 

"ตอบผม... พี่ชอบไหม!"

"ชอบ... อึก... ชอบ ปราณ... พี่จะเสร็จ!"

พูดยังไม่ทันขาดคำ ปราณก็กระแทกเข้ามาสุดแรงอีกสามสี่ครั้งติด ก่อนที่เราสองคนจะเกร็งกระตุกไปพร้อมกัน ข้างในฉันตอดรัดเขาแน่นจนปวดไปหมด

ปราณทิ้งตัวลงมา ซบหน้าผากเปียกเหงื่อกับอกฉัน สองแขนยังกอดเอวฉันไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

ทั้งห้องเงียบสนิท ได้ยินแค่เสียงเราสองคนหอบหายใจแข่งกัน

ฉันใช้นิ้วเขี่ยผมที่เปียกเหงื่อของเขาเล่น รอจนเขาเริ่มหายใจเป็นปกติ ก่อนจะพูดเรื่องที่คิดไว้

"ปราณ... อาทิตย์หน้าพี่ต้องบินไปเชียงใหม่นะ"

ปราณชะงักไปนิด ตัวเขาเกร็งขึ้นมาแวบหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ยันตัวขึ้นมานั่งคุกเข่าคร่อมตักฉันไว้ สายตาจ้องหน้าฉันนิ่ง

"ไปกี่วัน" เสียงเขาเรียบจนเดาอารมณ์ไม่ออก

"เดือนนึง โรงงานที่โน่นมีปัญหา บอสให้พี่ไปช่วยดู"

แทนที่จะหงุดหงิดหรือโวยวาย ปราณกลับยิ้มมุมปาก สายตาเหมือนคนที่รู้ทันไปหมดทุกอย่าง

"งานมีปัญหา หรือคนสั่งมีปัญหากันแน่?"

เขาก้มลงมา ใช้นิ้วลูบตามแนวกรามฉันเบา ๆ น้ำเสียงไม่ได้ดูโกรธ แต่ฟังดูกวนชัดเจน

"รู้ตัวใช่ไหม... ว่ามันกำลังเล่นอะไรอยู่"

ฉันมองหน้าเขานิ่ง ไม่ได้หลบ 

"ไม่ว่าบอสจะคิดอะไร มันก็คืองานของพี่"

"ผมรู้..."