ตอนที่ 17 งานหนัก

ปราณขยับเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนรดอยู่แถวคอ มือเขาเลื่อนลงมาบีบสะโพกฉันแน่น แล้วดึงตัวฉันเข้าไปเบียดชิดจนแนบไปทั้งตัว

"ไปสิครับ... ผมไม่ได้จะห้ามสักหน่อย"

คำตอบของเขาทำเอาฉันชะงักไปเอง ฉันเผลอตาโตด้วยความแปลกใจที่เขายอมง่ายเกินคาด

ปราณเห็นอาการนั้น เขายิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน มือเลื่อนจากสะโพกขึ้นมาแตะรอยแดงที่เพิ่งทำไว้บนคอฉัน นิ้วโป้งกดลงไปเบา ๆ ย้ำรอยเดิมจนฉันสะดุ้ง

"พี่อยากได้มันมากไม่ใช่เหรอ?" เขาพูดเสียงเรียบ

"ในงานแต่ง... พี่ตั้งใจใส่ชุดนั้นไปยืนให้มันมองจนตาค้าง แต่สุดท้ายมันก็ไม่กล้าแตะพี่อยู่ดี"

ปราณขยับหน้าเข้ามาใกล้ ลมหายใจร้อนรดอยู่ตรงปากฉัน สายตามองมาอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า

"ตอนนี้มันทนไม่ไหวจนต้องลากพี่ไปเชียงใหม่ด้วย... พี่จะไปเล่นเกมต่อกับมันก็ตามใจ" เขาเลื่อนไปกระซิบข้างหู กัดติ่งหูฉันเบา ๆ

"แต่จำไว้นะเคท… คนที่พี่ยอมคุกเข่าให้ คนที่ทำให้พี่ครางจนแทบขาดใจบนโซฟาเมื่อกี้... มันคือผม ไม่ใช่ไอ้เจ้านายขี้ขลาดนั่น"

เขายิ้มมุมปากเหมือนคนที่มั่นใจ

"ไปทำงานเถอะครับ... ไปให้มันเห็นรอยพวกนี้ ดูสิว่ามันจะยังทนเก๊ก ทำเป็นไม่อยากได้พี่ไปได้นานแค่ไหน"

'ไอ้เด็กนี่... ไม่ใช่แค่มั่นหน้าธรรมดา แต่มันฉลาดจนน่ากลัว'

คำพูดจี้จุดกับสายตาของปราณทำเอาฉันเสียวสันหลังวาบ ทั้งหมั่นไส้ที่โดนดักทางได้หมด และเจ็บใจ... ที่ร่างกายดันจำสัมผัสแรงของมันได้ดีอย่างที่มันพูดจริง ๆ

ตลอดทั้งอาทิตย์ก่อนบินไปเชียงใหม่ ชีวิตฉันแทบพัง บอสยัดงานใส่รัว ๆ เหมือนกะไม่ให้มีเวลาหายใจ ประชุมแต่เช้า ยิงยาวไปจนถึงแก้เอกสารส่งโรงงานรอบดึก บางคืนฉันนั่งหน้าจอคอมยันเที่ยงคืน

ฉันรู้ทันเขาดี... ไม่ได้บ้างานกะทันหันหรอก แต่กำลังตัดกำลังฉันต่างหาก

เขารู้ว่าฉันเพิ่งไปทำอะไรมา และรู้ว่าถ้าปล่อยให้ฉันว่าง ฉันจะไปอยู่กับใคร วิธีเอาคืนของคนแบบเขาเลยไม่ใช่การเดินมาห้ามตรง ๆ แต่ใช้คำว่า งานด่วนขังฉันไว้ให้อยู่ในสายตาทั้งวัน

ทั้งอาทิตย์นั้น ฉันกับปราณแทบไม่ได้เจอ ไม่ได้แตะตัวกัน ได้แค่ทักแชตกวนกันไปมา ยิ่งโดนกันท่า ความหงุดหงิดและความอยากก็ยิ่งสะสมจนแทบบ้า

จนเช้าวันเดินทาง ฉันยืนเช็กบอร์ดดิ้งพาสอยู่ในเลาจน์สนามบิน ใต้ตามีรอยคล้ำเพราะนอนไม่พอ ผิดกับคนข้าง ๆ ที่เดินถือแก้วกาแฟเข้ามาหา ท่าทางดูสดชื่น เสื้อเชิ้ตพับแขนดูดีเหมือนเดิมทุกอย่าง

"กาแฟครับคุณเคท" เขาวางแก้วลงตรงหน้า ยิ้มบาง ๆ แบบเจ้านายแสนดี 

"ดูเพลีย ๆ นะ อาทิตย์นี้ใช้งานหนักไปหน่อย ขอโทษด้วยครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะ เคทไหว" ฉันตอบเสียงเรียบ จ้องตากลับ

เขามองไล่สำรวจฉันช้า ๆ ตั้งแต่คอเสื้อเชิ้ตที่วันนี้ฉันจงใจติดกระดุมจนมิด ไปจนถึงหน้าที่แต่งบางกว่าปกติ เขายิ้มมุมปาก สายตากลับมามั่นใจเหมือนเดิมว่าคุมเกมได้

"ทนหน่อยนะ... เดี๋ยวไปถึงเชียงใหม่ ไกลจากความวุ่นวายที่นี่ คุณคงโฟกัสกับเรื่องที่ควรทำได้ดีขึ้น"

ฉันยกกาแฟขึ้นจิบ เขาคิดว่าการลากฉันไปเชียงใหม่สองคนคือการต้อนให้จนมุม... แต่คงลืมไปว่าเด็กอย่างปราณ ไม่มีทางนั่งเฉย ๆ ยอมให้ใครมาแย่งของของมันไปต่อหน้าต่อตาหรอก

ฉันเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ รู้ตัวอีกทีก็ถึงเชียงใหม่แล้ว คนในสนามบินค่อนข้างเยอะ ลมเย็น ๆ ที่พัดมาตอนเดินพ้นประตูช่วยให้ตื่นขึ้นมาหน่อย

บอสเดินนำไปขึ้นรถตู้ของโรงงานที่มารอรับ เพื่อตรงไปอำเภอแม่วาง จากตัวเมืองเริ่มเปลี่ยนเป็นทุ่งนากับวิวเขา ความเงียบข้างทางช่วยให้หัวโล่งขึ้นเยอะ

เราดูงานที่โรงงานทอผ้ากันทั้งวัน เสียงเครื่องจักรกับงานตรงหน้าทำให้ฉันไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่น

จนช่วงเย็น รถตู้ก็กลับมาส่งฉันแถวนิมมาน บอสจองโรงแรมดี ๆ ไว้ให้

"พักผ่อนนะเคท พรุ่งนี้ลุยต่อ"

เขาแตะไหล่ฉันเบา ๆ มองหน้าเหมือนจะสื่ออะไรบางอย่าง ก่อนจะให้คนขับรถไปส่งเขาที่คอนโด

ฉันเดินเข้าห้องพัก วางกระเป๋าลงข้างเตียงแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง วิวข้างนอกเริ่มเปิดไฟกันเต็มไปหมด แต่นาทีนี้ไม่สนใจอะไรแล้ว ฉันรีบอาบน้ำแล้วทิ้งตัวลงนอนทันที

ครืด... ครืด...

โทรศัพท์สั่นอยู่ตรงหัวเตียง หน้าจอขึ้นชื่อปราณ แต่ฉันง่วงจนลืมตาแทบไม่ขึ้น สุดท้ายก็หลับไปทั้งอย่างนั้น

แสงแดดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาจนฉันตื่นตอนเจ็ดโมงครึ่ง ฉันรีบลุกทันที เวลาบีบจนไม่มีเวลาแต่งตัวนาน แต่คนอย่างฉันไม่มีทางปล่อยให้ตัวเองดูโทรมเด็ดขาด

ฉันใช้เวลาอาบน้ำสิบห้านาที รวบผมหางม้าตึง ทาปากสีแดงเข้มกลบความเพลีย ใส่เสื้อกล้ามสีดำคอกว้าง คลุมทับด้วยเชิ้ตลินินตัวบางแบบไม่ติดกระดุม กับกางเกงยีนส์เอวสูง พอไม่แต่งหน้าแต่ทาปากสีชัด มันยิ่งขับให้ดูมั่นใจกว่าวันที่แต่งหน้าเต็มด้วยซ้ำ

ฉันเดินลงมาที่ล็อบบี้ บอสยืนถือแก้วกาแฟรออยู่แล้วในชุดเสื้อโปโลกับกางเกงสแล็กส์ที่ดูเนี้ยบเหมือนเคย

พอฉันเดินเข้าไปใกล้ เขาก็ชะงักไปนิด กวาดตามองฉันตั้งแต่หัวจดเท้า สายตานิ่ง แต่ซ่อนความอยากได้ไว้ไม่มิด

"นึกว่าจะไม่ทันซะแล้ว" เขาลดแก้วกาแฟลง ยิ้มมุมปาก

"คุณเคทนี่ไม่เคยปล่อยให้ตัวเองหลุดเลยนะ"

"แน่นอนค่ะ... ต่อให้เหนื่อยแค่ไหน ก็ไม่ปล่อยตัวหรอก" ฉันตอบเสียงเรียบ สบตาเขาตรง ๆ 

"แล้ววันนี้... โรงงานที่แม่วางมีเคสอะไรต้องแก้บ้างคะ?"