LOGINShare
บทที่ 3
Latest chapter
ยามหิมะร่วงโรย บทที่ 27
ใบหน้าอีกซีกหนึ่งของเย่เสี่ยวเสี่ยวบวมเป่งขึ้นมาทันทีเธอรู้ว่าตอนนี้เหลียงซิวหย่วนสูญสิ้นความเป็นคนแล้ว ถึงอธิบายขนาดไหนก็เปล่าประโยชน์แต่เธอเจ็บใจ เจ็บใจที่ต้องตายแบบนี้ เจ็บใจที่ต้องตายเพราะคนที่เคยเจอหน้ากันแค่ไม่กี่ครั้งเจอเขาขู่เอาชีวิตแบบนี้ ไม่รู้ว่าเธอไปเอาแรงมาจากไหน สะบัดมือเขาออกแล้วยื้อยุดฉุดกระชากกับเขาเธอกัดเขาพร้อมกับร้องตะโกนเหมือนคนบ้า“เธอฆ่าตัวตายเอง ทำไมฉันต้องตายไปพร้อมกับเธอ! ทำไม! เธอคิดสั้นเอง เธอตัดสินใจเอง เกี่ยวอะไรกับฉัน?”“ฉันแค่บอกความจริงทุกอย่างให้เธอรู้ ถ้าไม่ได้ฉัน เธอคงโดนนายหลอกไปตลอดชีวิต! แค่สูญเสียขาชีวิตเธอก็พังแล้ว ยังมาโดนสามีที่นอกใจหลอกอีก ฮ่าๆๆๆ ชีวิตเธอช่างน่าสงสารจริงๆ!”“ฉันกำลังช่วยเธออยู่ นายเข้าใจไหม! ถ้าไม่ได้ฉัน เธอต้องทรมานต่อไปเรื่อยๆ ต้องฟังคำโกหกน่าขยะแขยงของนายต่อไปเรื่อยๆ ชีวิตแบบนั้นทรมานยิ่งกว่าตายเสียอีก!”แต่ละคำเหมือนลูกธนูแหลมคมแทงทะลุหัวใจเหลียงซิวหย่วนสมองเขาขาวโพลน เหลือเพียงเสียงกรีดร้องของเธอดังวนอยู่ในหัวมือสองข้างที่จับตัวเธอแน่นคลายออก ตกลู่ลงข้างลำตัวอย่างไร้สิ้นเรี่ยวแรงหลังจากเป็นอิสระอีกครั้ง
ยามหิมะร่วงโรย บทที่ 26
ในรถเงียบอยู่นานมากเหลียงซิวหย่วนเห็นเธอปิดซิปด้วยท่าทางตื่นตระหนก โยนกระเป๋ากลับไปที่เบาะหลังเหมือนมันคือระเบิด เขายกมือขึ้นมากดปุ่มล็อกประตูและหน้าต่างรถ“คุ้นตามากเหรอ?”ตอนเขาพูด น้ำเสียงยังราบเรียบเหมือนเดิม ราวกับกำลังคุยกันว่าจะทำอะไรต่อ ไม่มีความรู้สึกที่ผิดแปลกไปเลยแต่เมื่อเย่เสี่ยวเสี่ยวได้ยินเสียงสัญญาณล็อกประตูรถเธอเริ่มหวาดกลัวขึ้นมาทันทีความรู้สึกเย็นยะเยือกกว่าลมหนาวข้างนอกแผ่ซ่านขึ้นมาตามกระดูกสันหลัง ค่อยๆ พุ่งขึ้นมาที่ท้ายทอยของเธอเธอหดมือหดเท้า ขยับเข้าไปชิดประตูรถ รอยยิ้มบนใบหน้าดูฝืนมาก“ซิวหย่วน นายเป็นอะไรไป เจ็บตาไม่ใช่เหรอ?”เมื่อเห็นว่าเธอยังทำเป็นไม่รู้เรื่อง เหลียงซิวหย่วนยิ้มออกมาเช่นกัน เขาเลียนแบบน้ำเสียงสดใสและไร้เดียงสาของเธอ“ใช่ ฉันเห็นแชตพวกนี้ ฉันก็เลยเจ็บตามาก”“แล้วเธอล่ะ เห็นแชตพวกนี้แล้วรู้สึกเจ็บตรงไหนบ้างหรือเปล่า? เจ็บตาไหม? หรือเจ็บหัวใจ? หรือเจ็บตรงอื่น?”น้ำเสียงที่เขาเลียนแบบเธอกับรอยยิ้มขนหัวลุกบนใบหน้า ทำให้เย่เสี่ยวเสี่ยวอยากกรี๊ดมากเธอเสแสร้งต่อไปไม่ได้อีกแล้ว สีหน้าหวาดผวาเหมือนเจอผีอย่างไรอย่างนั้น“ซิวหย่วน ฉันไ
ยามหิมะร่วงโรย บทที่ 25
เย่เสี่ยวเสี่ยวลงมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ หลังจากเห็นเหลียงซิวหย่วนที่มารออยู่ด้านล่างนานแล้ว เธอรีบโผไปกอดเขาทันที“ซิวหย่วน ฉันนึกว่านายยังโกรธฉันอยู่ ขอโทษนะ วันนั้นฉันผิดเอง ฉันพูดไม่ดี ขอบคุณที่นายยกโทษให้ฉัน”น้ำหอมกลิ่นฉุนที่อยู่บนผมเธอลอยเข้าจมูกเหลียงซิวหย่วน ทำให้เขาเริ่มคลื่นไส้อีกแล้วแต่เขาไม่พูดอะไรสักคำ พยายามอดกลั้นอาการพะอืดพะอมมือหนึ่งลากกระเป๋าเดินทาง ส่วนอีกมือโอบเอวเธอค่อยๆ เดินไปที่รถเย่เสี่ยวเสี่ยวมองมือเขาที่วางอยู่ตรงเอวตัวเอง เธอแอบดีใจเล็กน้อย ใบหน้าแดงระเรื่อตั้งแต่พวกเขารู้จักกันมาห้าเดือน นี่เป็นครั้งแรกที่เหลียงซิวหย่วนเป็นฝ่ายแตะเนื้อต้องตัวเธอก่อนเธอนึกว่าเขาก้าวข้ามผ่านความเจ็บปวดมาได้แล้ว นึกว่าเขาคิดได้แล้ว นึกว่าเขาตัดสินใจใช้ชีวิตกับเธอแล้ว น้ำเสียงเธอเต็มไปด้วยความดีใจ“ช่วงนี้นายไม่ค่อยได้กินข้าวเหรอ ผอมจนจำไม่ได้แล้วเนี่ย ฉันเห็นแล้วปวดใจมาก”เหลียงซิวหย่วนขานรับแล้วเปิดฝากระโปรงหลังรถเย่เสี่ยวเสี่ยวเป็นห่วงเลยอยากถามอีก แต่ดันปรายตาไปเห็นท้ายรถที่ว่างเปล่า นัยน์ตาเธอฉายแววประหลาดใจ“จะไปเที่ยวไม่ใช่เหรอ? ซิวหย่วน ทำไมนายไม
ยามหิมะร่วงโรย บทที่ 24
เช้าวันที่ทำพิธีฝังให้เจียงอี่ฮว่า เหลียงซิวหย่วนออกจากบ้านเขาโกนหนวดบนใบหน้า ตัดผมสั้น อาบน้ำ แล้วก็ใส่ชุดดำทั้งตัวเมื่อลงมาข้างล่าง เขาทิ้งขยะที่เก็บมาจากในห้อง เงยหน้ามองห้องที่มีผ้าม่านสีฟ้าที่ชั้นเจ็ดอยู่นานมากเมื่อเห็นแสงแรกของวัน เขาละสายตาออกจากห้องนั้น หยิบกุญแจในกระเป๋าเสื้อ ดึงตุ๊กตาที่ห้อยกุญแจออกมา แล้วโยนกุญแจลงไปในคูน้ำจากนั้นก็เข้าไปในรถ ขับรถมุ่งหน้าไปภูเขาทางใต้เขาไม่รู้ว่าหลุมศพของเจียงอี่ฮว่าอยู่ตรงไหน จึงต้องดูตั้งแต่หลุมศพที่อยู่ด้านล่างสุดเมื่อเขาเดินมาถึงกลางภูเขา เห็นแม่กำลังคำนับอยู่ เขาถึงกับโล่งอกเขาปาดเหงื่อบนหน้าผาก ค่อยๆ เดินเข้าไปหาผู้เป็นแม่แล้วเอ่ยเสียงเบา “แม่”แม่ไม่สนใจเขาเธอนั่งยองๆ แล้วเอาช่อดอกลิลลี่วางไว้หน้าป้ายหลุมศพ แล้วก็เอาผ้าออกมาเช็ดเศษฝุ่นเศษดินที่ติดอยู่บนนั้นเมื่อเช็ดป้ายหลุมศพจนสะอาดหมดจด เธอลุกขึ้นมามองมือที่ว่างเปล่าของเหลียงซิวหย่วน“นายมาทำไม?”เสียงเธอเย็นชามาก เหมือนกำลังถามคนแปลกหน้าที่เดินผ่านมาแต่เหลียงซิวหย่วนไม่แคร์สักนิดตั้งแต่เขาเห็นแม่ เขาก็ไม่ละสายตาจากเธอเลยแต่แม่ไม่มองหน้าเขา จึงไม่รู้ว่าตอน
ยามหิมะร่วงโรย บทที่ 23
บนกระดาษ 26 แผ่นเป็นข้อความในแชตที่ถูกพรินต์ออกมารูปขาวดำสลับกับตัวอักษรยาวเหยียดสะท้อนอยู่ในดวงตาเหลียงซิวหย่วนข้อความและรูปภาพพวกนี้หลั่งไหลเข้ามาในหัว ดึงความทรงจำมากมายในอดีตที่ถูกลืมไปนานแล้วกลับมาอีกครั้งเขาค่อยๆ ดูทีละแผ่น กวาดตาดูรูปขาวดำเป็นอันดับแรกรูปที่อยู่บนกระดาษทุกแผ่น เป็นรูปที่เหลียงซิวหย่วนคุ้นตามากรูปถ่ายหลายรูปยังอยู่ในมือถือที่เขาไม่ได้เปิดเครื่องมาเป็นเวลานานเมื่อดูรูปหมดแล้ว เขาเริ่มรู้สึกชาและปวดจี๊ดตรงขมับมันไม่เจ็บ แต่ทำให้เขาได้สติขึ้นมาเขาเก็บกระดาษที่หล่นอยู่บนพื้น ลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล แล้วกลับมาเปิดไฟที่ห้องนอนจากนั้นเก็บมือถือที่หล่นอยู่ตรงมุมมาชาร์จแบตแล้วกดปุ่มเปิดเครื่องภาพพักหน้าจอเป็นภาพของเจียงอี่ฮว่า รหัสปลดล็อกหน้าจอคือวันเกิดของเธอส่วนรูปของเจียงอี่ฮว่ากับเหลียงซิวหย่วนที่อยู่ในอัลบั้มสิบกว่ารูป เป็นรูปที่ถ่ายก่อนเดือนกันยายนตั้งแต่เดือนกันยายนก็ไม่มีรูปคู่อีกเลยเพราะสายตาเขามัวแต่มองใครอีกคน กล้องมือถือเขาก็ถ่ายแต่คนคนนั้นเขาซ่อนรูปที่ถ่ายไว้ ต้องใส่รหัสถึงจะเปิดดูได้รหัสคือวันเกิดของเย่เสี่ยวเสี่ยวเมื่อเขาใส่ร
ยามหิมะร่วงโรย บทที่ 22
ช่วงนี้แม่ของเหลียงซิวหย่วนหาสุสานฝังศพให้เจียงอี่ฮว่าแม้เจียงอี่ฮว่าไม่ได้เหลือเถ้ากระดูกไว้ แต่เธอคิดว่าเจียงอี่ฮว่าตัวคนเดียว ยังไงก็ต้องทำพิธีฝังให้เรียบร้อย เธอจะได้จากไปอย่างสงบเลือกไปเลือกมาได้สักพัก ในที่สุดเธอก็เลือกที่ดินที่หันหน้ารับแสงอาทิตย์บนภูเขาทางใต้ แล้วก็ซื้อที่ดินตรงนี้ไว้เธอรู้ว่าเจียงอี่ฮว่าทำลายข้าวของทุกอย่างก่อนตาย แต่โชคดีตอนที่พวกเขาแต่งงานกัน ลูกสะใภ้คนนี้มอบกำไลให้เธอหนึ่งวงแม่ของเหลียงซิวหย่วนจะเอากำไลวงนี้ฝังลงไปในหลุมศพของเจียงอี่ฮว่า ใช้กำไลนี้ระลึกถึงเธอครั้งนี้เธอมาเอาภาพของเจียงอี่ฮว่าไปอัดเพิ่มหนึ่งใบ เพื่อนำไปติดที่ป้ายหลุมศพช่วงเทศกาลเธอจะได้แวะไปเยี่ยมเจียงอี่ฮว่าที่สุสานคิดไม่ถึงว่าจะบังเอิญรู้ความจริงเรื่องที่เจียงอี่ฮว่าจากโลกนี้ไปในใจเธอเต็มไปด้วยความสับสน ไม่รู้จะรับมือเรื่องนี้ยังไง แล้วก็ไม่อยากเห็นหน้าลูกชายคนนี้อีกหลังจากสงบสติอารมณ์ได้แล้ว เธอเปิดประตูเข้าไปในห้อง ไม่มองเหลียงซิวหย่วนที่ทรุดอยู่บนพื้นสักนิดไม่ได้มาสองสามวัน ห้องรกอีกแล้วเธอไม่ทำความสะอาดห้องให้เขาแล้ว เดินตรงไปที่ห้องนอนเพื่อหารูปถ่ายรูปนั้นเธอหา
ยามหิมะร่วงโรย บทที่ 14
งานศพเหรอ?งานศพใคร?โรคซึมเศร้าขั้นรุนแรงงั้นเหรอ?เมื่อครึ่งปีก่อนหมอได้ออกใบรับรองว่าเธอหายจากอาการซึมเศร้าแล้วนิ?คำพูดที่ทำให้เหลียงซิวหย่วนไม่เข้าใจวนเวียนอยู่ในหัวเขาเขาพยายามทำความเข้าใจความหมายของคำพูดพวกนี้ แต่เจ้าหน้าที่ไม่ให้โอกาสเขาได้คิด อีกฝ่ายพูดขึ้นมาอีกว่า“เมื่อวานเราได้ใบม
ยามหิมะร่วงโรย บทที่ 10
หลังจากมาถึงจิงเป่ย เหลียงซิวหย่วนเปิดมือถือเป็นอันดับแรก เห็นสายที่แม่โทรมาหลายสิบสายกับข้อความที่ไม่ได้อ่านเป็นร้อยข้อความเมื่อเห็นแจ้งเตือนเต็มไปหมด จู่ๆ เขารู้สึกใจคอไม่ดี ขณะที่กำลังจะโทรกลับไปถาม เขาเงยหน้าขึ้นมาเห็นแม่รออยู่ตรงทางออกเหมือนเธอไม่ได้นอนทั้งคืน ดูอิดโรยเป็นอย่างมาก สายตาที่ม
ยามหิมะร่วงโรย บทที่ 9
หลังออกมาจากโรงพยาบาล เหลียงซิวหย่วนโทรหาเจียงอี่ฮว่าหลายครั้ง แต่เธอไม่รับสายเลย จู่ๆ เขารู้สึกใจคอไม่ดีเล็กน้อยเขารีบเรียกแท็กซี่ไปสนามบิน ซื้อตั๋วเครื่องบินไปสวิตเซอร์แลนด์ทันทีตอนรอขึ้นเครื่อง เขาส่งข้อความไปเยอะมาก แต่ก็ไม่มีการตอบกลับเหมือนเดิมเมื่อเวลาผ่านไปเรื่อยๆ ใจเขายิ่งเต้นเร็วขึ้น
ยามหิมะร่วงโรย บทที่ 8
เจียงอี่ฮว่ารออยู่สามชั่วโมงเต็มๆ เขาก็ยังไม่กลับมาช่วงบ่ายฝนตกปรอยๆ เธอรอไม่ไหวแล้วเหมือนกัน จึงเคลื่อนรถเข็นลงจากเขาเองแม้ที่สุสานมีทางลาดสำหรับรถเข็น แต่มันเป็นทางสูงและชันมาก เธอควบคุมแรงไม่ได้ ทำให้รถเข็นชนราวกั้นแล้วล้มลงเธอไถลกับพื้นถนนลงมาด้านล่าง ที่มือและใบหน้าเป็นแผลถลอกเต็มไปหมด ที
You may also like
ดั่งฝุ่นธุลีพบพานประภาคาร
ฉื่อฮวน4.1K viewsหักกิ่งหลิวสิ้นสายใยรัก
เสี่ยวหมี่หู6.2K viewsเมฆาไร้ใจ วาโยจุดประกายรัก
กิ่งไม้แปลวเพลิง9.1K viewsยากจะหักใจลืม
อูหลงปู้ฉา3.7K viewsจากกันในวันดอกไม้ผลิบาน
สการ์เล็ตเฟลม549 viewsสามีแต่งใหม่ของฉันกำลังจะฆ่าฉัน
โหย่วอี้อิ้งจิ่ง3.0K viewsสายที่เขาคิดว่าฉันฟังไม่รู้เรื่อง
เดือนเมษายน2.1K viewsภรรยาเปลี่ยนกุญแจบ้านไม่ให้กุญแจ ผมเลยหย่าทันที
หลานเยวียนเซินจิ่ง786 views
