Mag-log inShare
บทที่ 1 จีบ 2
Petsa ng paglalathala:
2026-09-27 20:10:10“คราวหลังอย่ามาว่าเราอีกนะ หึ”
นอกจากไอ้คนชื่อเป้มันดูไม่โกรธคนชกแล้ว มันยังหัวเราะใส่เขาอีก เป็นไก่มากกว่าที่รู้สึกหงุดหงิด ควรเอาเวลาไปตามหา ยาใจมากกว่า “เดี๋ยวก่อน ๆ” อย่าหวังเลยว่าไอ้ไก่มันจะหันกลับไปมองเด็กพวกนั้น แค่นี้ก็เสียเวลามากกว่าพอแล้ว จากนั้นก็มองหาว่าดร.ยาใจอยู่ที่นี่หรือเปล่า “น้องครับน้อง ดร.ยาใจ เขาเข้าคณะไหมครับวันนี้” “อาจารย์ยาใจเหรอคะ น่าจะเข้าคณะตอนบ่าย ๆ นะคะ ตอนเช้าไม่มีคาบสอน” ไก่ถามน้องคนหนึ่งในคณะ พอได้รับคำตอบ เขาก็เกิดผิดหวังทีอุตส่าห์มาหาแต่ดร.ยาใจก็ยังไม่มา เขาอยากจะมาเซอร์ไพรส์พี่เขาเสียหน่อย ออกไปข้างนอกเขาไม่อยากออกไปเจอไอ้พวกปากหมาพวกนั้น ไก่ได้แต่ไปหาที่นั่งรอดร.ยาใจอยู่แบบนั้น แค่คิดว่าอยากจะเจอพี่เขาใจจะขาดหลังจากที่รอจนแล้วจนเหล่า จนเผลอฟุบนอนลงกับโต๊ะ น้ำลายไหลเล็กน้อย มองนาฬิกาก็บ่ายโมงแล้ว พอเงยหน้าก็เห็นว่าเด็กที่เขาหาเรื่องเมื่อตอนเช้ายืนมองเขาอยู่
“เธอยังไม่ไปไหนอีกเหรอ” คราวนี้เป้ถามอย่างสงสัย คนตัวเล็กมานอนหลับอะไรตรงนี้ “นายอีกแล้วเหรอ” ไก่ไม่อยากจะมีเรื่องด้วยหรอกนะ แต่พอเห็นเด็กหนุ่มตัวสูงมายืนดักทาง “ใช่ ว่าเธอมารอใคร เรื่องหมัดเราอยากให้เธอรับผิดชอบ” “ไม่ นายสมควรโดนแล้ว” “แค่อยากให้รับผิดชอบด้วยการบอกชื่อมาจะยากอะไรนักหนา” หนุ่มนักเลงประจำคณะเรียกร้องขอความรับผิดชอบ ทั้งที่เขาไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ด้วยซ้ำ แต่พอนึกถูกอกถูกใจพี่ตัวเล็กคนนี้เสียหน่อย “ไก่” “หะ อะไรนะ” “ก็บอกแล้วไงว่าชื่อ ไก่ เข้าใจไหม พอใจแล้วหรือยัง” ไก่ตอบเด็กหนุ่มอย่างไม่เต็มใจนัก พลันสายตาหันไปเห็นคนที่ตัวเองตามหาตลอดทั้งวัน ไก่ไม่ลังเลสักนิดที่จะโบกไม้โบกมือด้วยความดีใจ “พี่ยาใจ....” เสียงเรียกดังขึ้นมาแต่ไกล ทำให้ดร.ยาใจที่ใส่สูทเตรียมพร้อมสำหรับการสอน ต้องเหลียวมองว่าใครเป็นคนเรียกเขา ใบหน้าที่แสนคุ้นตาเมื่อยังเด็ก ทำให้เขารู้ทันทีว่าเด็กที่กำลังวิ่งมาหาเขาเป็นใครกัน “ไก่มาได้ยังไง” ไก่โผล่เข้ากอดพี่ชายตัวโตที่ตัวเองคิดถึง เล่นเอาคนแถวนั้นเหลียวมองเป็นตาเดียว แต่เจ้าไก่ก็ไม่แคร์หรอก ยาใจตัวแข็งทื่อ ไม่ได้เจอน้องรักคนนี้เสียนาน ไม่คิดว่าจะโตขนาดนี้ “ไก่ ปล่อยก่อนคนมองเยอะแล้ว” ยาใจถอนหายใจ พยายามแกะมือที่เหมือนนวดปลาหมึกกำลังกอดเอวเขาอยู่ ปลายจมูกยังฟุดฟิดสูดกลิ่นน้ำหอมจากเรือนกายของคนพี่ตัวโต “อือ ไม่อยากปล่อย ไม่ได้เจอพี่ยาตั้งนาน” ไก่งอแง “ไอ้เตี้ย ปล่อยพี่ก่อน พี่ต้องไปสอน มันถึงเวลาแล้ว” ดร.ยาใจที่เห็นงานสำคัญกว่าน้อง ไก่ก็เลยยอมปล่อยแต่โดยดี พร้อมกับทำปากยื่น ๆ แง่งอน “อือ” “เดี๋ยวไปรอพี่ที่ห้องพัก ก่อน แล้วก็เลิกโวยวายได้แล้ว” ยาใจต้องดุไก่ แม้จะดีใจที่ได้เห็นไก่ครั้งแรกในรอบหลายปีที่ผ่านมา ไก่เหลียวมองก็เห็นสายตามองพร้อมหัวเราะคิกคักเข้าไปใหญ่ เขาเพิ่งรู้ตัวว่ามันน่าอายขนาดไหน แม้สายตาส่วนใหญ่จะมองด้วยความอิจฉา และความอยากรู้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับดร.ยาใจ ไม่เว้นแม้กระทั่งเป้ที่ยืนนิ่ง ตกใจไม่น้อยเหมือนกันที่เห็นพี่ตัวเล็กวิ่งไปกอดอาจารย์ที่กำลังจะไปสอนคาบที่พวกเขาเรียน ทำไมในใจเขาถึงภาวนาเล็ก ๆ ว่าทั้งสองคงเป็นแค่คนรู้จักกัน และคงไม่มีความสัมพันธ์ที่มากไปกว่านี้ ตอนนี้อาจจะไม่ แต่อนาคตไม่แน่ มาขนาดนี้แล้วคนอย่างไอ้ไก่ ไม่ปล่อยให้พี่ยาใจหลุดมือไปเด็ดขาด “งั้นไปรอพี่ที่อื่นก่อน พี่สอนนานหลายชั่วโมง” ยาใจพยายามบอกปัดเด็กที่เขาเพิ่งเจอ แม้ตัวของไก่จะโตกว่าเดิมแค่นิดเดียว แต่ใบหน้ากลับเหมือนวัยรุ่นทั่วไป ติดตรงดูหน้าใส แก้มแดง เพราะผิวขาวมาตั้งแต่เด็กแล้ว มองยังไงเขาก็เห็นมันเป็นน้องคนหนึ่งเท่านั้น “ก็ได้ แต่ตอนเย็นเราสองคนต้องเจอกันนะครับ ผมรอพี่มานานแล้ว จากนี้ไปผมจะ จีบ พี่นะครับ พี่ยาใจ” จากความตั้งอกตั้งใจเอาไว้แล้วจะจีบพี่คนนี้ให้ติด ไก่ก็ไม่เคยนึกกลัว “เลอะเทอะ พูดอะไร ไปได้แล้ว ตอนเย็นค่อยคุยกันนะครับ” ยาใจบอกแบบนั้น ก่อนจะลูบหัวเด็กตัวเตี้ยเท่าอกไปหนึ่งทีโยกหัวเบา ๆ ก่อนส่งยิ้มให้ แล้วจากนั้นก็หมุนตัวเดินเข้าไปห้องที่เขาต้องสอน ไม่ถือสาเด็กมันสักเท่าไหร่ ไม่รู้เลยว่าอนาคตของเขาจะต้องวุ่นวายกับเด็กคนนี้ไปตลอด
Pinakabagong kabanata
ยาใจของไก่ บทที่ 3 เมาแล้วอยากเอา 3
หลังจากอาบน้ำเสร็จยาใจก็ใส่กางเกงนอนออกมาจากห้องน้ำ ผ้ากับผ้าสีขาวพื้นเล็กเช็ดผม อวดกล้ามเนื้อเป็นลอน ๆ ออกมาก็เห็นไก่นอนอยู่บนเตียงอย่างสบายอารมณ์ “ไก่ หลับหรือยัง” ก่อนเผลอหลับไปครู่เดียว ร่างกายรู้สึกเมื่อยล้ามาทั้งวัน ก่อนจะพลิกตัวก็สายตาเบิกโพลง เห็นจะ ๆ ว่ากล้ามของพี่ยาของจริงมันเป็นยังไง ไหนจะไรขนหายวับเข้าไปในกางเกง จนไก่อยากจะรู้เหมือนกันว่าข้างในนั้นมันจะใหญ่ขนาดไหน “อะ แฮ่ม มึงมองอะไรไก่” ยาใจที่รู้ตัวว่าโดนมองก็ส่งเสียงกระแอมในลำคอ ก่อนจะนั่งลงข้างบนเตียง พร้อมกับยื่นผ้าสีขาวให้ไก่ “อะ เช็ดผมให้กูหน่อย” “ครับ” ไก่รับมา พร้อมพยักหน้ารับ หนุ่มน้อยเหมือนคนถูกชักจูงอย่างง่ายดาย ไม่ว่ายาใจจะให้ทำอะไร ไก่ก็เออออไปเสียทุกอย่าง ไก่รับผ้ามาก่อนยื่นตัวและเช็ดผมให้คนที่นั่งอยู่ เพราะไก่ตัวเล็กกว่าพี่ยาเป็นไหน ๆ ก็เลยต้องพยายามนั่งยืดตัวขึ้น แล้วทำการเช็ดผมให้คนพี่ด้วยความเบามือ กว่าพี่จะบอบช้ำ “เป็นไงมาไงถึงได้กลับมาที่นี่ได้ ล่าสุดกูเห็นมึงไปเรียนที่อื่น กูก็มัวแต่ยุ่งเ
ยาใจของไก่ บทที่ 3 เมาแล้วอยากเอา 2
“อยากโดนเหมือนกัน” “มึงเนี่ยนะ เลิกพูดยั่วกูหน่อยได้ไหม กูไม่เล่นนะเว้ย” ยาใจคิดอยากจะเอาน้องคนนี้มาเป็นคนแก้ขัดแก้ยากหรอกนะ เขาเห็นมันมาตั้งแต่เด็กจะให้มันมาเป็นเหมือนคนอื่นได้ยังไง ปกติยาใจมักจะพาเด็กที่เขาถูกใจไปเปิดห้อง นอนกันไปแล้วจบกัน แต่ส่วนมากมีแต่เด็กที่ชอบรสนิยมและลีลาของเขาไม่น้อย แต่เขาก็ไม่เคยแล ยาใจไม่เคยคิดจริงใจกับใครสักคน “ไก่ก็ไม่เล่น” “พอเลย เข้าไปนอนให้ห้องให้สร่างเมา แล้วโทร.บอกพ่อสำรวยกับแม่จ่อย ไม่รู้ว่าเป็นห่วงมึงขนาดไหนแล้วตอนนี้” คนตัวโตกว่าเป็นไหน ผลักร่างเล็กของเจ้าไก่เข้าไปในห้อง พอไก่เห็นโซฟาก็เดินตรงดิ่งไปนอนฟุบลงทันที แอ่นตูดงอน ๆ ทำตัวเหมือนนางแมวยั่วสวาท ดร.ยาใจที่เห็นแบบนั้นก็กลืนน้ำลายลงเฮือกใหญ่ ก่อนสะบัดหน้าเรียกสติให้กลับมา ท่องพุทโธ นั่นน้องนะ! เพี๊ยะ! ถึงสมองคิดแบบนั้น แต่ฝ่ามือป๊าบที่ตูดของเจ้าไก่แรง ๆ จนเจ้าตัวถลา ก่อนดร.ยาใจที่มีน้ำอดน้ำทนกัดฟันกรอดเอาไว้ “มึงยั่วกูใช่ไหมไก่” เขาพูดลอดไรฟัน “อื้อ...พี่” ไก่ร้องโอด ไม่ได้ยั
ยาใจของไก่ บทที่ 3 เมาแล้วอยากเอา 1
“ไก่ บ้านอยู่ไหนจะขับรถไปส่ง” ยาใจต้องถามเด็กหน้าแดงที่ทำท่าเดินไม่ได้ ไม่รู้ว่าเล่นละคร หรือเมาจริง ที่เขาต้องพามันไปส่งเพราะ เขาไม่รู้ว่า ครอบครัวของไก่ย้ายกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ตอนไหน พ่อกับแม่เขาไม่เห็นบอกเลย “ไม่เอา จะพักกับพี่” ไก่โวยวาย ลืมตามาข้างหนึ่งแอบมองหน้าคนพี่ทำหน้าไม่สู้ดีเท่าไหร่ แต่ไอ้ไก่ก็ไม่สนหรอก วันนี้ต้องเอาไปอวดพ่อว่าได้นอนห้องพี่ยาแล้ว “ไม่เอา” ยาใจปฏิเสธ ความจริงไม่ใช่ว่าไม่อยากให้ไก่ไปที่ห้องอะไรหรอกนะ แต่ในห้องเขามีสิ่งที่เขาไม่อยากให้เด็กมันเห็นอยู่นะสิ “ทำไมวะ ไหนมึงบอกว่าน้องมึงไอ้ยา หรือจะน้องไปพักห้องกู ช่วงนี้กูก็เหงาอยู่ด้วย” ไอ้หลงคนเดิมเสนอตัว แต่ก็โดนไอ้เพื่อนรักหวงของมองหลงอย่างเอาเรื่อง ตาขวางเชียวนะ “ไม่เว้ย” “เออ เรื่องมาก ก็แค่พาน้องไปนอนพัก เดี๋ยวมึงค่อยพาน้องกลับบ้าน มึงบอกว่ารู้จักน้องมาตั้งแต่เด็ก จะกลัวอะไรวะ หรือว่าห้องมึงมีอะไรที่ไม่อยากให้น้องรู้หรือไง” ไอ้หลงปากหมาเหมือนมันรู้ดีไปหมดเสียทุกอย่าง ที่บอกว่าเจ้าพวกนี้มันต้องแอบไปนอนใต้เตียงเขาจริง ๆ แล้วแห
ยาใจของไก่ บทที่ 2 ตามจีบ 3
“เห้ย ไก่มึงกินของหวานก่อนของคาวได้ไงวะ” คนต่อว่าไก่ที่กำลังงับแตงโมอยู่ก็หยิบทิชชูมาเช็ดปากของไก่ การกระทำของดร.ยาใจอยู่ในสายตาของเพื่อนทั้งสองเงยหน้าจากจานอาหารของตัวเองมองเพื่อนอย่างเลิ่กลั่ก ปากบอกว่าเป็นน้อง ไม่คิดอะไร แต่การกระทำกลับตรงกันข้าม “เห้ย...ไหนบอกแค่น้องไงวะ ดูแลเหมือนคนรักเลยว่ะ” หลงเอ่ยปากดักคอเพื่อน “พูดมากอีกแล้วไอ้หลง กูดูแลมันมาแต่เด็ก เลยติดมาต่างหาก” ว่าแบบนั้นก็เอาทิชชูเช็ดปากของคนที่กินแตงโมอย่างเอร็ดอร่อย “เอาแตงมาอีก” “พอแล้ว โตแล้วยังกินเป็นเด็ก ๆ ไปได้” ยาใจหยิบจานแตงโมไปห่าง ๆ จากคนที่กำลังเคี้ยวง่ำ ๆ “เห้ย...ไอ้กิตกูว่ามันไม่ปกติแล้ววะ” เสียงกระซิบกระซาบระหว่างเพื่อนสองคนที่นั่งตรงข้าม มองเพื่อนของพวกเขา และเด็กหนุ่มหน้าใสที่กำลังกินผลไม้อย่างอร่อย เห็นแล้วอยากหยิกแก้ม “ไม่ปกติ” ประกิตกำลังคีบหมูก็ส่ายหน้า “พวกมึงจะนินทากู กูก็อยู่ตรงนี้นะ ให้เกียรติกันด้วยนะครับ” ดร.ยาใจยอมใจไอ้เพื่อนสองตัวที่นินทาเขาระยะเผาขนขนาดนี้ อีกหน่อยมันคงพากันแทรกตัวไปอยู่ใต้เตียงเขาส
ยาใจของไก่ บทที่ 2 ตามจีบ 2
“อ้าว ตกลงสองคนนี้เป็นอะไรกัน” คราวนี้เป็นเพื่อนอีกคนอย่างหลงก็เอ่ยทักบ้าง มองหน้าประกิตอย่างรู้กัน ก่อนจะหันขวับมาทางยาใจที่ทำหน้าไม่ถูกต่างจากคนที่กอดแขนแกร่งเอาไว้ ยาใจกลืนน้ำลายลงคอเขาชักไม่แน่ใจแล้วที่เจ้าไก่พูดตอนกลางวันมันไม่ใช่เรื่องล้อเล่น “ไม่ได้เป็นอะไร” เสียงเรียบเฉยนั้นทำให้ไก่ย่นจมูกใส่ “เดี๋ยวก็เป็น...” “ฮิ้ววววว ดร.ยาใจของเราจะมีเมียแล้วเหรอวะ แถมน่ารักเสียด้วย” “ไอ้หลงไม่ใช่” ยาใจอยากจะชกหน้าทะเล้นของเพื่อนคน “ชื่ออะไรละเรา เป็นใคร รู้จักกับไอ้ยาได้ยังไง” ประกิตเป็นคนถามบ้าง หนุ่มน้อยหน้าใสฉีกยิ้มอวดฟันขาว ๆ ก่อนยืดอกแนะนำตัว “ผมชื่อไก่ครับ เป็นน้องชายของพี่ยา ไม่ใช่น้องแท้ เป็นน้องข้างบ้าน ตอนนี้เรียนจบแล้ว เป้าหมายในชีวิตตอนนี้คือ จีบพี่ยาใจครับ” ขณะที่ไก่อธิบายอยู่นั้น คนโดนจีบที่กำลังกินน้ำอัดลมอยู่ถึงกลับสำลักออกมา “แฮ่ก ๆ” “พี่เป็นอะไรครับ” ไก่หันมามองพี่ด้วยความเป็นห่วง เห็นคนพี่หน้าไม่สู้ดีเท่าไหร่ก็เอามือมาลูบท้อง “ไ
ยาใจของไก่ บทที่ 2 ตามจีบ 1
ตกเย็น ยาใจสอนนักศึกษาเพลินจนลืมไปว่าตัวเองนัดกับใครบางคนเอาไว้ให้รอเขาอยู่ แถมยาใจยังเผลอตกปากรับคำเพื่อนของเขาเอาไว้อีกว่าจะไปกินหมูกระทะกับเบียร์ร้านเจ๊ต๋อยข้างมอ ตัดภาพมาด้านของไก่ที่นั่งเล่นจนเพลิน เบื่อจะคุยแชทกับเพื่อน กับพ่อแล้วก็มานั่งเล่น เห็นเด็กกลุ่มนั่งเล่นอยู่เป็นกลุ่ม โชคดีคณะวิศวกรรมศาสตร์แห่งนี้ใกล้สวนสาธารณะ ช่วงเย็นมีเด็กมาวิ่งเล่นพร้อมครอบครัว ด้วยความใจดีเป็นทุนเดิม เป็นนางฟ้าของกลุ่มเพื่อน ไก่ก็ไปซื้อไอติมร้านใกล้ ๆ ไปแจกเด็ก ๆ ขณะที่รอ การกระทำดังกล่าวอยู่ในสายตาของเป้ที่เพิ่งออกมาหารถมอเตอร์ไซค์ของตัวเอง เมื่อมีคนจอดรถหน้าคณะเยอะ เขาเลยไม่มีทางเลือกต้องไปจอดไกลออกไป “แปลกคนพิลึก” ปากบอกไปแบบนั้น แต่ขาของไอ้เป้ก็เดินไปหาคนที่กำลังนั่งกินไอติมกับเด็ก ๆ “อ้าว เจอกันอีกแล้วนะครับ” “นายอีกแล้ว” ไก่เงยหน้าขึ้นมามองเห็นเงาสะท้อนของชายร่างใหญ่ “ก็เออ ฉันเอง ว่าแต่เธอมาทำอะไรต้องนี่เนี่ย รวยนักหรือไง ถึงมาแจกขนมเด็ก ๆ ละ..แล้วไม่มีเหลือให้ฉันหน่อยเหรอ” เป้พูดซะยาวเหยียด เพราะอยากกินไอติมข
Maaari mong magustuhan
เมียโหด
A'vigetor1.7K viewsย้อนเวลามาหาผู้ชายยุค90
ต๋อง น่ะ2.2K viewsนายบำเรอของมาเฟีย [Mpreg]
หย่งฟู่3.0K viewsคนของข้าใครกล้ามายุ่ง
Luffy.g3.4K viewsคลื่นสมุทร เหนือฟ้า | Sky Meets Sea
Walrus House372 viewsสัปเหร่อที่รัก
นรกสร้าง334 views[แบตเตอรี่ที่สมบูรณ์แบบระดับ SS]
silver구슬424 viewsรักร้ายๆผู้ชายคนนี้ เดอะซีรี่ย์
ปักหมุดสีเงิน445 views
