บทที่ 2 ตามจีบ 1

ตกเย็น ยาใจสอนนักศึกษาเพลินจนลืมไปว่าตัวเองนัดกับใครบางคนเอาไว้ให้รอเขาอยู่ แถมยาใจยังเผลอตกปากรับคำเพื่อนของเขาเอาไว้อีกว่าจะไปกินหมูกระทะกับเบียร์ร้านเจ๊ต๋อยข้างมอ 

            ตัดภาพมาด้านของไก่ที่นั่งเล่นจนเพลิน เบื่อจะคุยแชทกับเพื่อน กับพ่อแล้วก็มานั่งเล่น เห็นเด็กกลุ่มนั่งเล่นอยู่เป็นกลุ่ม โชคดีคณะวิศวกรรมศาสตร์แห่งนี้ใกล้สวนสาธารณะ ช่วงเย็นมีเด็กมาวิ่งเล่นพร้อมครอบครัว ด้วยความใจดีเป็นทุนเดิม เป็นนางฟ้าของกลุ่มเพื่อน ไก่ก็ไปซื้อไอติมร้านใกล้ ๆ ไปแจกเด็ก ๆ ขณะที่รอ การกระทำดังกล่าวอยู่ในสายตาของเป้ที่เพิ่งออกมาหารถมอเตอร์ไซค์ของตัวเอง เมื่อมีคนจอดรถหน้าคณะเยอะ เขาเลยไม่มีทางเลือกต้องไปจอดไกลออกไป 

            “แปลกคนพิลึก”

            ปากบอกไปแบบนั้น แต่ขาของไอ้เป้ก็เดินไปหาคนที่กำลังนั่งกินไอติมกับเด็ก ๆ 

            “อ้าว เจอกันอีกแล้วนะครับ”

            “นายอีกแล้ว”  ไก่เงยหน้าขึ้นมามองเห็นเงาสะท้อนของชายร่างใหญ่

            “ก็เออ ฉันเอง ว่าแต่เธอมาทำอะไรต้องนี่เนี่ย รวยนักหรือไง ถึงมาแจกขนมเด็ก ๆ ละ..แล้วไม่มีเหลือให้ฉันหน่อยเหรอ”  เป้พูดซะยาวเหยียด เพราะอยากกินไอติมของไก่ที่แจกเด็กน้อยไปหมดแล้ว

            “นี้ ๆ แฟนพี่เหรอครับ” เด็กคนหนึ่งจิ้มแขนของไก่

            “เปล่า/ เปล่า”  ทั้งสองปฏิเสธพร้อมกัน

            “อ่าววววว นึกว่าเป็น ก็พี่เป็นกะเทยนี่”  เด็กอีกคนที่แสบที่สุดก็พูดขึ้น แต่ไก่ก็ไม่โกรธเหมือนตอนกลางวันอย่างที่พวกเขาแซว

            “แล้วพี่สวยไหมจ๊ะ...พูดเก่งนะเรา มานี่ขอกอดหน่อยสิ พี่เป็นกะเทยแล้วหนูคิดว่าพี่สวยไหม” คนรักเด็กอ้าแขนให้เด็กดื้อเข้ามาในอ้อมกอด

            “ครับ” เด็กน้อยวัยห้าขวบโดนไก่หอมแก้ม  

            “พี่สวยไหมครับ”

            “สวยครับ พะ พอแล้ว.....”

            ไก่ยอมปล่อยเด็กไป ถ้าเกิดพ่อแม่เขามาเจอเดี๋ยวเขาโดนกล่าวหาว่าทำอนาจารเด็ก ก็เด็กมันน่ารัก โอ๊ย...เห็นแล้วอยากมีมดลูก

            เป้ที่ยืนมองกะพริบตาอึ้ง ๆ เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกอยู่ในภวังค์ ราวกับว่ามีฟองอากาศรายรอบตัวของคนที่ชื่อไก่ แปลกคน ยิ่งรู้จักยิ่งแปลก แต่ทำไมความแปลกมันน่าดึงดูดอย่างประหลาดเลยล่ะ

            “พี่ไปก่อนน่า” พอมองนาฬิกาแล้วก็คาดว่าพี่ยาใจของเขาคงสอนเสร็จแล้ว

            “ไก่”

            “ตามมาทำไมเนี่ย จะไปไหนก็ไปเลยนะ เราจะไปหาพี่ยาใจ” ไก่เอ่ยปากไล่หนุ่มนักศึกษาที่ตามเขา ไม่รู้ว่าเวรกรรมอะไร ทำให้เขาต้องมาเจอหมอนี่ที่นี่ด้วย  

            “เธอเป็นอะไรกับอาจารย์ยาใจเหรอ” เป้เอ่ยปากถามด้วยความสงสัย  ตั้งแต่ตอนกลางวันที่เก็บความรู้สึกสงสัยเอาไว้

            “อ้อ เขากำลังจะเป็นผัวเราในอนาคตนะ เรากำลังจีบพี่เขาอยู่ พอใจยัง” ไก่ตอบก่อนเดินสะบัดตูดสวย ๆ ไปหาพี่ยา ก็คนมันสวยเลยมีหนุ่ม ๆ มาจีบเยอะ

            พอกลับมาที่คณะก็ไร้เงาของพี่ยาใจของไก่แล้ว ถามพนักงานบริการประจำคณะบอกว่า อาจารย์ยาใจนัดกับเพื่อนในคณะไปกินหมูกระทะ ตอนแรกโกรธก็โกรธที่เขาเป็นคนบอกให้ไก่รอแท้ ๆ กลับหายหัวไปกับเพื่อน แต่พอพนักงานคนนั้นบอกพิกัดเขามาเท่านั้น ไก่ก็รีบเรียกแท็กซี่ออกไปทันที

            “พี่ยาใจจะคิดว่าหนีไก่พ้นหรือไง”  

            โชคดีร้านหมูกระทะข้างมอมีไม่กี่ร้านก็เห็นเป้าหมายของเขาแล้วกำลังคุยกับเพื่อนอย่างสนุกสนาน เห็นแล้วไอ้ไก่อยากไปร่วมวง

            “พี่ยา”

            เสียงแว้ด ๆ ของไก่ทำให้ยาใจและเพื่อนอีกสองคนต้องเหลียวมอง รวมถึงคนในร้านหมูกระทะเอง  ทำไมน่าทุกครั้งที่เขาเจอไก่ต้องทำตัวเป็นจุดเด่นอยู่เสมอ

            “ไก่ มาได้ยังไงเนี่ย”

            “ก็พี่บอกให้ไก่รอ ไก่ก็รอ แล้วมานั่งกินหมูกระทะเนี่ยนะใช่ได้ที่ไหน”   ไก่โวยวายแบบนั้นแต่ก็ยอมมานั่งข้างบพี่ยา เกาะแขนเอาไว้ มองตาปริบ ๆ เรียกคะแนนความสงสารประหนึ่งว่าตัวเองเป็นนางเอกละครหลังข่าวที่ตัวเองชอบดูตอนเด็ก ๆ

            “ยานี่ใครเหรอ หน้าตาน่ารักเชียว ยังเด็กอยู่เลย แฟนเหรอ” ประกิตถามดร.ยาใจ ปกติดร.ยาใจเขาไม่ค่อยยุ่งกับใครเป็นพิเศษ คนนี้รักษาภาพลักษณ์ตัวเองดีเสมอ เขาคิดว่าดร.หนุ่มคนนี้คงกลายเป็นพ่อหนุ่มจำศีลไปแล้วแน่ ๆ

            “เป็นเมีย / เป็นน้อง”  ทั้งไก่และยาใจตอบพร้อมกัน แต่คำตอบไม่เหมือนกันเลยสักนิด