Share

บทที่ 70 ต้นเหมยฮวา

last update Dernière mise à jour: 2026-01-19 08:48:46

บทที่ 70 ต้นเหมยฮวา

ณ ปัจจุบัน ที่บ้านหนิงเทียน

กู้เจียวจิ้นสำเร็จการศึกษาจากสำนักศึกษาแล้วถึงเวลาที่เขาจะได้กลับบ้านเสียทีหลังจากที่เฝ้านับวันรอมาหนึ่งปีเต็ม เกวียนที่เขานั่งมาแล่นผ่านไปตามเส้นทางที่คุ้นเคย ในตลาดที่เขาและน้องสาวเคยมาขายผลไม้มีความเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย แผงที่พวกเขาเคยนำจวี๋จื่อมาขายด้วยกันถูกเปลี่ยนเป็นร้านซาลาเปาแทน แม่ค้าแผงผักข้างๆก็นำเด็กทารกมาเลี้ยงที่ร้านของนางด้วย เจียวจิ้นส่งยิ้มให้นางอย่างจริงใจ เมื่อนึกถึงตอนที่พวกเขาเคยทะเลาะกับนางแล้วก็พาให้ตลกตัวเอง

บ้านของเขามีความเปลี่ยนแปลงไปอีกแล้ว มันถูกต่อเติมให้ใหญ่ขึ้นจากเดิมมากทีเดียว

“ท่านแม่! ท่านพ่อ! ข้ากลับมาแล้ว” พอลงจากเกวียนก็ตะโกนเรียกคนในบ้านทันที

“ท่านลุงงงง” เจ้าตัวน้อยวิ่งมาโถมตัวใส่เขา เจียวจิ้นอุ้มเจียวเจี้ยขึ้นมาไว้แนบอก พ่อกับแม่ของเขาเดินเข้ามาหา สายตาของชายหนุ่มมองกวาดไปทั่วบ้านเพื่อมองหาคนที่เหลือ

“กลับมาแล้วหรือลูก ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ” หนิงเทียนเดินไปกอดบุตรชายเบาๆโดยมีเจ้าตัวน้อยอยู่ตรงกลาง

“เดินทางมาเหนื่อย
Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application
Chapitre verrouillé

Latest chapter

  • ยินดีต้อนรับเข้าสู่สวนผักของนางร้าย   บทที่ 80 ข่าวลือแพร่สะพัด

    บทที่ 80 ข่าวลือแพร่สะพัดณ จวนเสนาบดีหวังบริเวณห้องรับรองของจวนได้รับการตกแต่งด้วยดอกไม้นานาพันธุ์และผ้าหลากสี เสนาบดีหวังจัดงานเลี้ยงนี้ขึ้นมาเพื่อฉลองที่หลานชายของเขาสอบจอหงวนได้อันดับต้นๆหลังจากที่พากเพียรร่ำเรียนมาหลายปีงานเลี้ยงถูกแบ่งเป็นสองฝั่งอย่างชัดเจน ฝั่งสตรีก็จะประกอบไปด้วยเหล่าคุณหนูจากหลายตระกูลและบรรดาฮูหยิน ส่วนฝั่งบุรุษก็จะมีทั้งคุณชายและขุนนางหลายคน“ยินดีด้วยนะเสนาบดีหวัง หลานชายของท่านนี่เชื้อไม่ทิ้งแถวจริงๆ ปู่ของเขาเก่งอย่างไรหลานก็เป็นเช่นนั้น”“ขอบใจๆ” แขกในงานหลายคนต่างเดินเข้าร่วมแสดงความยินดีกับเขา“ท่านโชคดีจริงๆที่มีหลานชายว่านอนสอนง่าย ไม่เหมือนลูกชายข้าวันๆเอาแต่ทำตัวลอยไปลอยมาไม่เป็นหลักเป็นแหล่งเสียที” เสนาบดีเฉินจับมือแสดงความยินดีกับเขา“เสนาบดีเฉินไม่ต้องกังวลไป หนุ่มสาวสมัยนี้ก็รักอิสระเช่นนี้แหละเดี๋ยวพอถึงเวลาเขาก็จะรู้เองว่าอะไรควรอะไรไม่ควร”เสนาบดีเฉินคือปู่ของเฉินจือหาน เขาต้องผิดหวังกับบุตรชายคนโตหรือก็คือพ่อของจือหานมาครั้งหนึ่งแล้ว บุตรชายผู้นั้นไม่ยอมรับตำแหน่งขุนนางที่เขามอบให้แล้วยังจะคิดตีปีกหนีไปอยู่เมืองอื่นอีก เสนาบดีเฉินจึงได้บ

  • ยินดีต้อนรับเข้าสู่สวนผักของนางร้าย   บทที่ 79 ร้านฟาไฉ

    บทที่ 79 ร้านฟาไฉ “ท่านยายให้คนไปตามข้ามามีอะไรหรือเปล่าเจ้าคะ” “เจ้าชอบการค้าขายใช่หรือไม่” “เพคะ” จินเยว่เอียงคอด้วยความสงสัย “ยายว่าจะยกร้านเครื่องประทินโฉมของยายให้เจ้าดีหรือไม่” พระชายามองหลานสาวด้วยความเอ็นดู ร้านเครื่องประทินโฉมนี้เป็นร้านที่ท่านอ๋องมอบให้นางตั้งแต่หลายสิบปีก่อน ตอนนี้นางรู้สึกว่าตัวเองก็แก่ชรามากแล้วควรส่งต่อให้ลูกหลานได้ดูแลต่อเสียที นางไม่อยากให้ร้านที่นางรักต้องตายไปพร้อมกับตนเอง “ข้ารับไว้ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะข้าเกรงใจ” จินเยว่ยังคงใช้การพูดคุยแบบสามัญชนทั่วไปกับชินอ๋องและพระชายาของเขาเพราะทั้งคู่ขอไว้ เพียงแต่ถ้าอยู่ต่อหน้าคนอื่นจะต้องใช้คำพูดให้ถูกต้อง “รับไปเถอะ ร้านนี้ยายรักมันมากและยายก็แก่มากแล้วคงดูแลไม่ไหว” จินเยว่ต้องคิดหนักกับคำขอของอีกฝ่าย นางไม่อยากได้ของที่ไม่ได้สร้างมันขึ้นมาด้วยตัวเอง แต่นี่เป็นสิ่งที่คนในครอบครัวของนางเป็นผู้มอบให้ หากรับไว้ก็คงจะไม่เสียหายอะไร “แต่อีกไม่กี่วันข้าก็ต้องกลับเมืองเฉิงกงแล้วนะเจ้าคะ” “ไม่ต้องกังว

  • ยินดีต้อนรับเข้าสู่สวนผักของนางร้าย   บทที่ 78 จูถิงฟาง

    บทที่ 78 จูถิงฟาง ณ ร้านต้าลี่ กู้เจียวจิ้นต้องเริ่มเรียนรู้วิธีการดำเนินกิจการทั้งหมดของน้องสาวเขาภายในเวลาอันสั้น ถึงนางจะมีบันทึกวิธีแก้ไขปัญหาต่างๆไว้ให้เขา แต่เมื่อถึงเวลาจริงๆจะมานั่งเปิดตำรากันตลอดก็คงจะไม่ได้ “เจียวจิ้น! โต๊ะนั้นเรียกคิดเงิน” จูถิงฟางตะโกนเรียกเขา “กำลังไป” ในร้านต้าลี่วันนี้ก็คนเยอะเหมือนทุกวัน เจียวจิ้นต้องใช้ความพยายามในการปรับตัวสูงมาก เขาไม่มีเวลาให้เรียนรู้มากนักจึงต้องอาศัยการทำงานจริง “ทั้งหมดหนึ่งร้อยอีแปะขอรับ” เจียวจิ้นบอกลูกค้าด้วยความสุภาพ “ทำไมแพงจังล่ะเอาเปรียบกันเกินไปแล้ว” ชายวัยกลางคนที่เจียวจิ้นคาดว่าน่าจะเป็นพ่อของเด็กๆอีกสองคนที่นั่งข้างกันโวยวายขึ้นมา ลูกค้าในร้านมองมาที่เขาเป็นตาเดียว “ข้าต้องขออภัยด้วยนะขอรับ ตอนพวกท่านสั่งอาหารเสี่ยวเอ้อของเราได้แจ้งราคาไหมขอรับ” เขาพยายามใจเย็นให้ถึงที่สุดอย่างไรนี่ก็คือลูกค้า “แจ้งแล้วอย่างไร ถึงอย่างไรมันก็แพงเกินไปอยู่ดี” เขาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ได้แต่เสียงดังเรียกร้องความสนใจของลูกค้าคนอื่น

  • ยินดีต้อนรับเข้าสู่สวนผักของนางร้าย   บทที่ 77 หมู่บ้านบนเขา

    บทที่ 77 หมู่บ้านบนเขา ทหารหลายสิบคนถูกเรียกตัวด่วนโดยท่านแม่ทัพของพวกเขา เยี่ยนเฉินได้รับรายงานว่ามีโจรดักซุ่มโจมตีหมู่บ้านบนเขาเพื่อบุกเข้าไปปล้น ตอนนี้ชาวบ้านถูกพวกมันกักขังไว้เขาจึงต้องเร่งเข้าไปช่วยเหลือ “ท่านแม่ทัพ! ท่านรอทหารที่เหลือมาสมทบเถอะขอรับ” จุนเฟิงเอ่ยเตือนเขา ทหารเพียงเท่านี้จะไปช่วยชาวบ้านได้อย่างไร “ให้พวกเขาตามไปทีหลังแล้วกัน กว่าจะรอรวมพลได้คงไม่เหลือชาวบ้านให้เราช่วยเหลือได้แล้ว” เขากล่าวเสียงเย็น เยี่ยนเฉินเร่งความเร็วของม้าเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ บนหมู่บ้านมีแต่คนแก่กับเด็กทั้งนั้นพวกเขาจะช่วยเหลือตัวเองได้อย่างไร จุนเฟิงหมดปัญญาจะรั้ง เยี่ยนเฉินมักใจร้อนวู่วามเช่นนี้ตลอด เมื่อเขาได้รับภารกิจมาเขาก็จะต้องเร่งทำมันให้สำเร็จลุล่วงให้เร็วที่สุด โดยไม่คำนึงถึงอันตรายที่อยู่ตรงหน้า เบื้องหน้าของพวกเขาคือหมู่บ้านขนาดเล็ก บ้านหลายหลังถูกไฟเผามอดไหม้จนเหลือแต่ซาก เยี่ยนเฉินกัดฟันกรอด มือแกร่งกำดาบแน่น เขากระโดลงจากหลังม้าและเดินลัดเลาะเข้าไปในหมู่บ้าน “แล้วเราจะทำอย่างไรกับชาวบ้านพวกนี้ล่ะพี่ใหญ่” เสียงหน

  • ยินดีต้อนรับเข้าสู่สวนผักของนางร้าย   บทที่ 76 กักบริเวณ

    บทที่ 76 กักบริเวณ “ขององค์หญิงสิบสี่เพคะ” นางกำนัลข้างกายของฮองเฮาบอกนางเสียงสั่น “บอกให้นางเลิกแจกอาหารให้กับชาวบ้านเสีย และให้นางมาพบเรา” เสียงที่เคยอ่อนหวานแปรเปลี่ยนเป็นเสียงเย็นทันที พระชายาของชินอ๋องอยู่ในอาการตกตะลึง บะหมี่ขององค์หญิงสิบสี่เป็นอะไรกันถึงกับต้องให้หยุดแจก “มีปัญหาอะไรหรือเปล่าเพคะ” ชายาเอกในชินอ๋องถามนางด้วยความเป็นห่วง “รอนางมาก่อนแล้วเราจะพูดรอบเดียว” สีหน้าของฮองเฮามีความจริงจังขึ้นมาทันที องค์หญิงเข่อซิงเดินตามนางกำนัลของฮองเฮามาด้วยสีหน้ามึนงง นางกำลังนั่งสนทนาอยู่กับพี่สิบเอ็ดอยู่แล้วก็โดนเรียกให้มาพบ “ถวายบังคมเพคะ” “อืม เจ้ารู้หรือไม่ว่าเราเรียกเจ้ามาทำไม” ฮองเฮาถามเข่อซิงเสียงเย็นทรงอำนาจ เข่อซิงกำชายกระโปรงแน่น มือบางสั่นสะท้าน เสด็จพ่อของนางไม่อยู่ตรงนี้ไม่มีใครสามารถช่วยนางออกไปจากสถานการณ์นี้ได้ “ไม่ทราบเพคะ” องค์หญิงสิบสี่อาจจะกล้าทำตัวถือดีใส่คนอื่นแต่ไม่ใช่กับฮองเฮาผู้นี้ นางก้มหน้าลงลมหายใจเริ่มหอบถี่ ตอบคำถามเสียงสั่น“เจ้าลอ

  • ยินดีต้อนรับเข้าสู่สวนผักของนางร้าย   บทที่ 75 โรงทาน

    บทที่ 75 โรงทาน “ท่านแม่!” เจียวเจี้ยตะโกนเรียกจินเยว่และรีบวิ่งมาหามารดาของเขา“มีอะไรลูก” “มีคนแอบดูอยู่ขอรับ” เจ้าตัวน้อยกระซิบเสียงเบาที่ข้างหูนาง จินเยว่ไม่ได้หันไปมองเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้ตัว โฉมสะคราญและนางกำนัลช่วยกันทำบะหมี่น้ำจนเสร็จ จินเยว่ก็บอกให้พวกนางไปพักและห้ามใครเข้ามาอีก จินเยว่ยืนต้มเผือกหลายหัวจนสุกก็ยกมันกลับเข้าตำหนักไป คนที่แอบดูอยู่พอเห็นว่านางเดินเข้าตำหนักไปแล้วก็รีบไปรายงานนายของตน “องค์หญิงเพคะ หม่อมฉันไปแอบดูมาแล้วเพคะ แม่นางจินเยว่นางทำบะหมี่น้ำและหัวเผือกต้มเพคะ” นางรีบพูดเป็นพัลวัน “หัวเผือกต้มเนี่ยนะ นางไม่มีหัวคิดหรือ” จะทำโรงทานทั้งทีแต่กลับจะทำแค่เผือกต้ม แต่ก็ดีแล้วนางจะได้สร้างความอับอายให้ตัวเอง “ท่านอ๋องชอบคุยโม้ว่าหลานสาวของเขาเก่งอย่างนั้นเก่งอย่างนี้ แท้จริงแล้วก็ออกจะพูดเกินจริงไปหน่อยนะเพคะ” นางรีบพูดเอาใจองค์หญิงเจียอี “เจ้าพูดถูก เขาก็แค่คนที่ครอบครัวแตกแยก พอวันหนึ่งกลับมีขึ้นมาจะอวดอ้างเกินจริงก็ไม่แปลก อาหารที่เสร็จแล้วจะถูกนำ

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status