บทที่ 1 ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยาย

‘โม่จิ้นอิ๋ง’ ชอบอ่านนิยายเป็นงานอดิเรก เธออ่านนิยายมานานหลายสิบปี ไม่คิดว่าวันหนึ่งเธอจะต้องมาเจอกับเหตุการณ์ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยาย อย่างเช่นตอนนี้...เธอนั่งอยู่คนเดียวในห้องพักแสนเรียบง่ายที่มีเพียงสีเดียวทั่วทั้งห้อง ลักษณะของห้องแบบนี้จะพบได้ก็แค่ในยุคสมัยนี้เท่านั้น

มือเล็กกำกระจกในมือแน่น ภาพสะท้อนในกระจกเผยให้เห็นใบหน้าของเธอที่ดูเหมือนจะอายุมากกว่าความเป็นจริงสัก5-6 ปี แต่ความเป็นจริงแล้ว...เธอเพิ่งจะ 24 เท่านั้น มากกว่าสมัยเรียนมหาวิทยาลัยเพียง 3 ปี

แต่ในยุคนี้...จิ้นอิ๋งกลับกลายเป็นแม่ลูกสองไปแล้ว ชีวิตในช่วงเวลานี้เต็มไปด้วยข้อจำกัด ถึงจะมีเงินก็ใช่ว่าจะหาของดี ๆ กินได้ หน้าตาจึงดูหม่นหมอง เหน็ดเหนื่อย เมื่อมองดี ๆ แล้วเธอก็เหมือนคนที่แก่กว่าอายุจริงอยู่ไม่น้อย

หลังจากที่ประมวลความทรงจำในหัว จิ้นอิ๋งก็พบว่า...เธอเคยอ่านนิยายเรื่องนี้มาแล้วหลายรอบ และนั่นก็ทำให้เธอจำตอนจบของนิยายเรื่องนี้ได้ดี นิยายแนวย้อนยุคทุกเรื่องมักจะมีตัวละครหญิงที่เติบโตในเมืองชอบจู้จี้ เอาแต่ใจ และชอบหาเรื่องคนอื่นเขาไปทั่ว และคราวนี้...จิ้นอิ๋งดันทะลุมิติมาอยู่ในร่างตัวประกอบนางร้ายไร้ค่าเข้าจนได้

เนื้อหาในนิยาย...เจ้าของร่างเดิมจะนอกใจสามีไปมีความสัมพันธ์กับชายคนหนึ่งชื่อว่า ‘หวังเจี้ยนกั๋ว’ ซึ่งทำงานอยู่ในโรงงานเคมีซ่างลี่ ต้องทำความเข้าใจก่อนว่า...วิถีชีวิตของผู้คนในยุคนี้ค่อนข้างจะเข้มงวด การแอบมีชู้ ทำเรื่องผิดศีลธรรมถือว่าเป็นเรื่องร้ายแรงมาก ถ้าถูกจับได้จะมีจุดจบแบบไหนไม่บอกก็คงจะรู้

สุดท้าย...เจ้าของร่างเดิมทนไม่ไหวกับคำประณามและเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คน จึงตัดสินใจจบชีวิตตัวเองลง เจ้าของร่างเดิมจากไป...ลูกทั้งสองกลายเป็นเด็กกำพร้า ‘หานเหวินหง’ สูญเสียภรรยาไปไม่พอ ต้องมาทนกับคำติฉินนินทาของผู้คน จนไม่อาจเงยหน้าสู้ชีวิตต่อได้

แต่ว่าตอนนี้...จิ้นอิ๋งได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างนี้แล้ว เธอจะไม่ยอมให้เรื่องแบบนั้นมันซ้ำรอยเป็นครั้งที่สองแน่ หานเหวินหงคืออดีตทหารปลดประจำการ และยังเป็นสามีของเธอด้วย ปีนี้เขาอายุ 25 ปี มากกว่าเธอหนึ่งปี

เขาทำงานเป็นคนขับรถบรรทุกอยู่ที่กรมขนส่ง ขับรถวิ่งไปกลับระหว่างอำเภอกับตัวเมืองใหญ่ เดือนหนึ่งมีวันหยุดแค่สามวันเท่านั้น ถ้าช่วงไหนงานยุ่งก็อาจจะได้หยุดแค่สองวัน หรือบางครั้งก็ไม่มีวันหยุดเลย

เมื่อก่อน...ตอนที่เขาเพิ่งปลดประจำการ มีคนแนะนำให้เขาทำความรู้จักกับจิ้นอิ๋ง ตอนนั้นจิ้นอิ๋งยังไม่มีงานทำ เพิ่งจะได้งานในช่วงสองปีที่ผ่านมานี้เอง ทั้งสองแต่งงานกันปี 1961 ซึ่งเป็นปีที่ข้าวของในเมืองขาดแคลนอย่างหนัก ถึงแม้ว่าครอบครัวของจิ้นอิ๋งจะมีฐานะพอสมควร แต่ด้วยความที่มีพี่น้องหลายคน และในยุคนั้นลูกสาวก็ไม่มีค่า

จึงมีแม่สื่อมาทาบทามให้จิ้นอิ๋งแต่งงานกับเหวินหง และในตอนนั้น...ครอบครัวของฝ่ายชายก็ยอมจ่ายค่าสินสอดจำนวนมาก เพียงเพื่อให้ได้ลูกสาวในเมืองใหญ่มาเป็นลูกสะใภ้ ในปีนั้น...ครอบครัวหานถึงกับควักข้าวสารสดถึง 50 ชั่งออกมาเป็นค่าสินสอดให้กับจิ้นอิ๋ง

ต้องเข้าใจก่อนว่า...ในยุคนั้น ‘ข้าว’ เป็นของล้ำค่า แม้มีเงินซื้อก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้ง่าย ๆ แต่ครอบครัวหานกลับกล้าลงทุนกับเธอเหตุผลก็เพราะหานเหวินหงเป็นลูกชายคนเล็กของบ้าน แถมยังเป็นดั่งแก้วตาดวงใจของพ่อกับแม่ ครั้นถึงคราวเขาจะแต่งงาน...ทุกคนในบ้านจึงทุ่มเทเต็มที่เพื่อให้เขาได้ภรรยาสวยจากเมืองใหญ่มาเคียงคู่

แต่สิ่งที่ต่างจากนิยายแนวย้อนยุคทั่วไปก็คือ...หานเหวินหงไม่ใช่ลูกชายคนเล็กที่ไร้ความรับผิดชอบ ไม่ได้เกาะพ่อแม่หรือพี่น้องกินไปวัน ๆ เหมือนตัวละครชายที่พบได้บ่อยในนิยายประเภทนี้ เขารับใช้ชาติเมื่ออายุ 15 หลังจากตั้งหลักในกองทัพได้ ก็ค่อย ๆ ส่งเงินกลับมาช่วยเหลือครอบครัว

จนกระทั่งอายุ 20...เขาประสบอุบัติเหตุได้รับบาดเจ็บจนต้องปลดประจำการ แต่เมื่อรักษาตัวจนหายดีแล้ว เขาก็ถือจดหมายแนะนำตัวเดินทางเข้าเมืองและได้แต่งงานกับหญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่ง เรื่องนี้เคยเป็นความภาคภูมิใจของพ่อกับแม่ของเขา แต่...เนื้อหาในนิยาย...ชะตากรรมของเขากลับจบไม่สวย

ประมาณช่วงปี 1970...เหวินหงก็ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ และจากโลกนี้ไปอย่างกะทันหัน เพราะมีแม่อย่างจิ้นอิ๋งที่เคยก่อเรื่องเสื่อมเสียไว้ ลูกชายทั้งสองคนจึงต้องเติบโตมาท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะของคนรอบข้าง พอเหวินหงผู้เป็นพ่อจากไปอีกคน พวกเขาก็ถูกส่งไปอยู่กับปู่ย่า แต่...สภาพแวดล้อมเช่นนั้น เด็กทั้งสองคนจะเติบโตเป็นคนดีได้อย่างไร ? สุดท้ายก็จบลงด้วยชะตาที่น่าเวทนาไม่ต่างจากโศกนาฏกรรม

แต่นั่น...คือเรื่องของอนาคตนี่นา ตอนนี้...เวลาก็ผ่านไปแล้ว6 ปี หานเหวินหงกับจิ้นอิ๋งก็แต่งงานกันมาหลายปี ลูกชายคนโตอายุ4 ขวบ ส่วนคนเล็กเพิ่งจะ 1 ขวบ จิ้นอิ๋งไม่เลี้ยงลูกเองเลยสักคนไม่ว่าจะเป็นลูกคนโตหรือคนน้อง ทั้งคู่ถูกส่งไปให้แม่สามีดูแลเลี้ยงดูแทน และทุก ๆ เดือน เธอจำเป็นต้องส่งเงินค่าเลี้ยงดูให้แม่สามีจำนวน 3 หยวน แต่...จิ้นอิ๋งกลับไม่ยอมส่งเงินนั้นให้พ่อกับแม่สามี

เจ้าของร่างเดิมคิดว่า...เด็กทั้งสองเป็นหลานของตระกูลหาน ปู่กับย่าย่อมต้องเลี้ยงหลานของตัวเองเป็นเรื่องธรรมดา จะมายื่นมือขอเงินจากเธอเพื่ออะไร ? เจ้าของร่างเดิมมองว่าเรื่องนี้มันไร้สาระจนรับไม่ได้

ทว่า...หานเหวินหงได้รับเงินเดือนทุกเดือน และเขาก็ต้องส่งเงินกลับมาให้ครอบครัวทุกเดือนอยู่แล้ว ทำให้ทั้งคู่มีเรื่องทะเลาะกันอยู่บ่อยครั้ง สุดท้าย...ก็ทำอะไรไม่ได้ เหวินหงจำใจต้องส่งเงินเลี้ยงดูกลับมาให้จิ้นอิ๋งทุกเดือน

“แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมฉันถึงมาอยู่ในร่างของ จิ้นอิ๋งได้ล่ะ ? ไม่ใช่แค่ชื่อที่เหมือนกันนะ หน้าตาก็ยังเหมือนกันเป๊ะ พ่อแม่ก็เหมือนกัน แม้แต่ไฝเม็ดเล็กใต้คางก็ยังมีเหมือนกัน”

จิ้นอิ๋งพึมพำออกมาเบา ๆ ขณะจ้องมองเงาตัวเองในกระจก ความรู้สึกตอนนี้...ทุกอย่างดูสมจริงมาก