บทที่ 2 ระบบ TaoBao

แต่ก่อนจะพูดถึงไฝเม็ดนั้น…ขอพูดถึงเรื่องสำคัญก่อน เธอได้รับความทรงจำทั้งหมดของเจ้าของร่างนี้มาเรียบร้อยแล้ว และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นก็คือ...พ่อแม่ของเธอในชาติก่อน ก็คือพ่อแม่ของเธอในชาตินี้ด้วย ต่างกันก็แค่ว่า...ชาติก่อนเธอเป็นลูกคนเดียว แต่ในชาตินี้เธอกลับมีพี่น้องครบ ทั้งพี่สาวคนโต ถัดจากเธอก็มีน้องสาวคนที่สาม และคนสุดท้องก็คือน้องชาย

น้องชายคนนี้แหละ ที่เป็นเหมือนแก้วตาดวงใจของทั้งบ้านทุกคนในครอบครัวต่างก็ต้องทุ่มเททุกอย่างเพื่อลูกชายคนนี้ ส่วนพ่อแม่ที่เคยรักและตามใจเธอในชาติก่อน บัดนี้กลับกลายเป็นพ่อแม่ย้อนยุคที่เห็นลูกชายสำคัญกว่าลูกสาว ดูถูกลูกสาวชนิดที่ใครเห็นต่างก็ปวดใจ

[ขอแสดงความยินดีต่อผู้ใช้ ระบบได้ปรับเปลี่ยนเนื้อหาของบทบาทเสร็จเรียบร้อยแล้ว ต่อจากนี้...ขอให้ผู้ใช้พา ‘TaoBao’ เริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างมีความสุขนะคะ~]

เสียงปริศนาดังขึ้นในหัวของจิ้นอิ๋ง เธอถึงกับตกใจสะดุ้งโหยง “อะไรกันเนี่ย ?!! แกเป็นใคร ?!!”

[ดิฉันไม่ใช่มนุษย์หรอกค่ะ คุณจะเรียกฉันว่า ‘ระบบ’ ก็ได้นะคะ]

เสียงนั้นตอบกลับอย่างใจเย็น วินาทีนั้น...จิ้นอิ๋งก็เข้าใจได้ในทันทีว่ามันคือ ‘มือทอง’ ของเธอนี่เอง

“ไอ้เถาเป่าที่พูดถึง...ใช่เถาเป่าที่ฉันกำลังคิดอยู่หรือเปล่า ?”

[ถูกต้องแล้วค่ะ ก็คือเถาเป่าที่คุณสามารถสั่งซื้ออะไรก็ได้ที่คุณต้องการ แต่ขอเตือนไว้ก่อนนะว่า...ทุกอย่างมีราคา ต้องใช้เงินในการแลกเปลี่ยน และระบบนี้ยังมีฟังก์ชันอื่น ๆ ด้วย แต่คุณต้องเป็นคนค้นหาเองนะคะ]

เสียงนั้นเว้นจังหวะนิดหนึ่งก่อนจะพูดต่อว่า [เวลาของฉันมีไม่มาก เพราะคุณทะลุมิติมาจากโลกอื่น ทำให้เกิดการสั่นคลอนอย่างรุนแรง ตอนนี้โลกได้กลับเข้าสู่สภาวะปกติแล้ว ฉันต้องไปมอบมือทองให้กับคนโชคร้ายคนอื่นต่อ ยังมีงานรอฉันอีกมากค่ะ]

“งั้นขอบใจแกมากนะ แต่...แกพาฉันย้อนเวลากลับไปก่อนหน้านี้หน่อยได้ไหม ? ฉันอยากเริ่มต้นจากความรักก่อน ไม่ใช่แต่งงานก่อนแล้วค่อยมารักกันทีหลัง ฉันอยากกลับไปตอนอายุ 16แล้วค่อย ๆ มีความรักกับหานเหวินหง ตอนนี้มันเร็วเกินไป ยังไม่ทันได้มีประสบการณ์รักครั้งแรกเลย ก็ต้องมาใช้ชีวิตแบบสามีภรรยาแล้ว” เสียงของระบบตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า

[ช่วงเวลาและสถานการณ์ที่คุณมาเป็นแบบสุ่มทั้งนั้น ความจริง...ตอนนี้ก็นับว่ามาในจังหวะพอดีแล้วนะคะ ถ้าระบบส่งคุณไปตอนที่คุณคลอดลูกเลย คุณจะไม่กลัวเหรอ ?] จิ้นอิ๋งสะดุ้งโหยง รีบตอบกลับไปว่า

“กลัวสิ” แค่คิดก็ขนลุกแล้ว...จิ้นอิ๋งไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อน ไม่เคยมีความรัก อยู่ ๆ ให้เธอไปอยู่ในช่วงเวลากำลังคลอดลูก ใครจะไปรับได้

[ ตอนนี้คุณอยู่ในสถานการณ์ที่เหมาะสมที่สุดแล้ว ] ระบบพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบต่อว่า

[คุณมีลูกชายถึงสองคนแล้ว หมายความว่าในอนาคตไม่ต้องคลอดอีก เรื่องความรัก...เอาไว้ค่อยว่ากันทีหลัง เพราะก่อนที่คุณจะมาถึง เจ้าของร่างเดิมกับหานเหวินหงก็ไม่ได้มีความรักต่อกันอยู่แล้ว เป็นแค่คนที่ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันเฉย ๆ แต่ตอนนี้คุณมีโอกาสเต็มที่ที่จะอ่อยเขา ลองทำให้เขาหลงใหลในตัวคุณจนหัวปักหัวปำดูสิคะ คุณคิดว่าไง ? มีอะไรอีกไหม ? ฉันกำลังยุ่งมากเลย มือทองในโลกอื่นรอฉันไปแจกอยู่นะคะ ] ระบบเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน

“ไม่มีแล้ว”

[ขอให้เทพเจ้าแห่งโชคคุ้มครองเธอไว้ด้วย ] ระบบพูดเหมือนนักบวชผู้มีพลัง ก่อนจะเงียบหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ในเวลาเดียวกันนั้น...ในหัวของจิ้นอิ๋งก็ปรากฏแอปหนึ่งขึ้นมา ชื่อว่าแอป ‘ขุดหาสมบัติ’ ไอคอนเป็นรูปผลท้อสุกสีชมพูดูน่ารัก แน่นอนว่าจิ้นอิ๋งไม่ลังเลเลยที่จะใช้ความคิดลองกดเข้าไปดู และก็เป็นไปตามที่คาดไว้ เธอเข้าสู่ระบบได้สำเร็จ

สิ่งแรกที่ปรากฏตรงหน้าคือสินค้าหลากหลายละลานตาอยากจะได้อะไรก็มีหมด แถมยังมีราคาให้เทียบกับช่วงเวลาของยุคนี้อีกด้วย เช่น...ไข่ไก่ 1 ชั่งราคาเพียง 28 เฟิน ซึ่งถูกกว่าราคาตลาดทั่วไปในยุคนี้ถึง 2 เฟิน ถือว่าคุ้มค่ามาก ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ปัจจุบันไข่ไก่ขายกันอยู่ที่ 30 เฟินต่อ 1ชั่ง ถือเป็นราคาที่ไม่เบา ถ้าซื้อได้จากระบบนี้ก็นับว่าโชคดีสุด ๆ

ยังมีเนื้อไก่, เป็ด, ห่าน, หมู, วัว, แพะ, แม้แต่เนื้อลา เนื้อม้า ทุกอย่างมีให้ครบถ้วน พวกอาหารทะเลก็มีเช่นกัน ไม่ว่าจะเป็นปูขน กุ้งทะเล หอยนานาชนิด ราคายังน่ารักน่าคบหาอีกต่างหาก จิ้นอิ๋งเลื่อนดูสินค้าด้วยความตื่นเต้นจนเลยเที่ยงคืน จนกระทั่งเสียงท้องร้องเตือนขึ้นมา เธอถึงนึกขึ้นได้ว่า...พรุ่งนี้เธอหยุดหนึ่งวัน

จิ้นอิ๋งทำงานเป็นพนักงานขายในสหกรณ์การค้า พนักงานส่วนใหญ่แทบไม่มีวันหยุดเลย แต่ทุกคนจะได้รับสิทธิ์หยุดหนึ่งวันต่อเดือนแบบเวียนกัน และพรุ่งนี้ก็คือวันหยุดของเธอ ตรงกับวันที่ต้องเดินทางกลับบ้านไปเยี่ยมลูกชายพอดี และก็ต้องเอาเงินค่ากินอยู่ไปให้แม่สามีด้วย เจ้าของร่างเดิมไม่อยากจะกลับไปเยี่ยมลูกชายตัวเองด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้...เธอได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างนี้แล้ว เธอคิดว่าพรุ่งนี้คงต้องกลับบ้านไปเยี่ยมลูกชายสักหน่อย ยังไงเสียเธอก็คือเจ้าของร่างเดิม และเจ้าของร่างเดิมก็คือเธอ ไม่อาจแยกออกจากกันได้อีกต่อไป แม้เธอจะเป็นผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ที่ในชีวิตจริงยังไม่เคยมีความรักมาก่อน

แต่ในตอนนี้...เธอกลับมีลูกชายแล้ว จะปล่อยปละละเลยไม่มีท่าทีอะไรเลยก็คงไม่ได้ ถึงแม้เธอจะเป็นเพียงวิญญาณที่ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างนี้ แต่ในท้ายที่สุด...เด็กทั้งสองก็เป็นลูกที่เกิดจากร่างกายของเธออยู่ดี เธอจึงต้องรับผิดชอบชีวิตของพวกเขา

อย่างไรเสีย...เธอก็ควรกลับไปดูให้เห็นกับตาสักครั้ง แต่เวลาก็ล่วงเลยมาจนดึกมากแล้ว จะลุกไปหุงหาอะไรทานตอนนี้ก็คงไม่ทัน จิ้นอิ๋งจึงลองหยิบธนบัตร 10 หยวนออกมา แล้วทดลองเติมเข้าไปในระบบของตนเอง ผลปรากฏว่า...แค่คิด เงินในมือก็หายไปในพริบตา ยอดเงินในบัญชีของร้านค้าในระบบเปลี่ยนจาก 0 กลายเป็น 10

จิ้นอิ๋งไม่ลังเลแม้แต่น้อย เธอลองใช้เครดิตนี้ซื้อของทันที สั่งขนมปัง 2 ก้อนกับนมวัว 1 ขวด และเพราะร่างนี้ดูเหมือนจะอยากกินเนื้อเอามาก ๆ พอเห็นเนื้อแล้วรู้สึกหิวขึ้นมาทันที เธอจึงกดซื้อขาหมูพะโล้สำเร็จรูปมาอีกหนึ่งชุด

เพียงแค่คิด...สิ่งของทั้งหมดก็ปรากฏตรงหน้าบนโต๊ะทันทีเธอกินขนมปังสองชิ้นกับนมหนึ่งขวดยังไม่พอ จึงตามด้วยขาหมูพะโล้อีกหนึ่งส่วน กินจนอิ่มเต็มที่แล้วก็เก็บเศษซากทั้งหมดใส่ถังขยะเรียบร้อย ไม่ทิ้งร่องรอยไว้แม้แต่นิดเดียว