บทที่ 8 ต้องห่างลูกอีกแล้ว

กุ้ยฮวามองเด็ก ๆ นั่งกินกากหมูอย่างเอร็ดอร่อยแล้วก็อดรู้สึกเสียดายไม่ได้ แต่ตนก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก กลัวจะถูกลูกสะใภ้คนเล็กต่อว่าหาว่าตนใจแคบ จิ้นอิ๋งเห็นสายตานั้นก็เข้าใจได้ทันที พอแจกกากหมูให้เด็ก ๆ จนครบทุกคนแล้ว เธอจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนว่า

“แม่คะ ที่เหลือเก็บไว้ผัดผักนะคะ ใส่นิดเดียวก็หอมแล้ว” คำพูดนั้นทำให้กุ้ยฮวาถอนหายใจอย่างโล่งอก ยิ้มออกทันที

“ได้ ๆ เดี๋ยวแม่นำกากหมูพวกนี้ไปเก็บก่อนนะ” พูดจบ...กุ้ย ฮวาก็คีบกากหมูอีกชิ้นใส่ปากต้าเป่า แล้วหันไปถามลูกสะใภ้เล็กด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีว่า

“อิงอิง เที่ยงนี้เรากินเกี๊ยวกันดีไหมลูก ?” จิ้นอิ๋งคลี่ยิ้มบาง พลางส่ายหน้าเบา ๆ แล้วเอ่ยตอบว่า

“ในกระทะมีแต่น้ำมันหมูเต็มไปหมดเลยค่ะ หนูว่าทำผัดผักกินกับหมั่นโถวดีกว่านะคะ”

“ดี ๆ” กุ้ยฮวาพยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของลูกสะใภ้เล็ก ในใจแอบคิดว่าลูกสะใภ้คนนี้ช่างรู้จักใช้ชีวิตจริง ๆ ไม่ฟุ่มเฟือยจนเกินตัว กุ้ยฮวาเดินไปหยิบเอาแป้งข้าวโพดมาเตรียมทำหมั่นโถว ส่วนจิ้นอิ๋งก็หันไปเล่นกับต้าเป่าและเอ้อร์เป่า

“ต้าเป่า ปกติลูกชอบไปเล่นแถวไหนลูก ? แม่กลัวหนูจะวิ่งเล่นใกล้แม่น้ำ ที่ตรงนั้นอันตรายมากเลยนะ”

ยังไม่ทันที่ต้าเป่าจะเอ่ยตอบ เด็กชายอีกคนที่เพิ่งได้กากหมูไปกินก็พูดแทรกขึ้นว่า

“น้าไม่ต้องห่วงหรอกครับ พวกผมไม่ไปเล่นแถวริมธารหรอกครับ พวกผมแค่ไปขุดไส้เดือนมาให้ไก่กินเฉย ๆ” ต้าเป่าพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยเสริม

“ใช่ครับแม่ ผมไม่ลงไปเล่นน้ำที่ริมธารหรอกครับ”

“ดีแล้วลูก” จิ้นอิ๋งพยักหน้าเบา ๆ อย่างเข้าใจ ก่อนจะกวาดตามองไปรอบ ๆ บ้านเพื่อสำรวจว่ามีของใช้จำเป็นอะไรขาดไปบ้าง ดูเหมือน...ของใช้ที่จำเป็นแทบไม่มีให้ใช้เลย

ก่อนที่จะมาที่นี่...จิ้นอิ๋งไม่ได้หยิบเอาของในระบบออกมามากนัก มีแค่สบู่ 2 ก้อน ก้อนหนึ่งใช้สำหรับอาบน้ำ อีกก้อนใช้สำหรับล้างมือ

“แม่คะ หนูจะวางสบู่สองก้อนนี้ไว้ที่ห้องนะคะ ก้อนสีน้ำเงินให้พี่น้องใช้ตอนอาบน้ำ ส่วนก้อนสีขาวใช้ล้างมือค่ะ”

กุ้ยฮวาแอบคิด...คนในเมืองนี่ละเอียดจริง ๆ เลย ถึงกับแยกสบู่อาบน้ำกับสบู่ล้างมือเลยหรือ ? แต่...กุ้ยฮวาก็พยักหน้ารับไม่แสดงสีหน้าใด ๆ

“อืม วางไว้ตรงนั้นเถอะ”

“เด็ก ๆ จำไว้นะ ก่อนกินข้าวต้องล้างมือ ใช้สบู่ก้อนนี้ล้างด้วย จะได้สะอาด ไม่มีแมลง เข้าใจไหม ?”

“ในท้องเรามีแมลงด้วยเหรอครับแม่ ?” ต้าเป่าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหวาดผวา จิ้นอิ๋งเกือบจะกลั้นขำไว้ไม่อยู่แล้ว เด็กยังไงก็คือเด็ก หลอกแค่นี้ก็เชื่อ

“มีสิ ลี่ซื่อโถวเคยกินลูกอมแล้วท้องเสียด้วยนะ” เด็กอีกคนรีบเสริม

“ใช่ ๆ ต้องมีแมลงแน่ ๆ เลย” เด็กคนอื่นพยักหน้าคล้อยตามกันเป็นแถว

“งั้นผมจะล้างมือทุกวันเลยครับแม่” ต้าเป่าพูดด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น จิ้นอิ๋งหัวเราะเบา ๆ พลางลูบศีรษะลูกไปมาด้วยความเอ็นดู

“ดีมากลูก ล้างมือก่อนกินข้าว ร่างกายเราจะได้แข็งแรง” ต้าเป่ายิ้มกว้าง มองแม่อย่างชื่นชม วันนี้เขารู้สึกว่าแม่ของเขาน่ารักเป็นพิเศษ

พอถึงเที่ยง...จิ้นอิ๋งมองนาฬิกาแล้วบอกกับเด็ก ๆ “เด็ก ๆ ถึงเวลาทานข้าวแล้ว กลับบ้านไปทานข้าวกันได้แล้ว”

เด็ก ๆ แยกย้ายกันกลับบ้าน เด็กบางคนวิ่งไปบอกพ่อแม่พวกเขาด้วยความตื่นเต้นว่า

“แม่ของต้าเป่าแบ่งกากหมูให้พวกผมกินด้วยนะครับ กากหมูอร่อยมากเลย”

เรื่องนี้ทำให้ชาวบ้านประหลาดใจกันมาก ลูกสะใภ้มาจากเมืองใหญ่บ้านหานที่เคยเย่อหยิ่งนักหนา ยอมแบ่งกากหมูให้เด็ก ๆ กินงั้นหรือ ? ฟังแล้วแปลก ๆ อย่างไรไม่รู้ จิ้นอิ๋งไม่รู้ว่าชาวบ้านกำลังซุบซิบนินทาเรื่องของเธออยู่ เธอปล่อยให้ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าเล่นด้วยกัน แล้วเดินไปที่ครัวช่วยแม่สามีทำกับข้าว แต่แม่สามีกลับไม่ยอมให้เธอช่วย

“พักแป้งอีกนิดก็ได้แล้ว จิ้นอิ๋งลูก ลูกไปเล่นกับเด็ก ๆ เถอะ งานในครัวเดี๋ยวแม่ทำเอง แม่ทำไม่นานหรอก”

กุ้ยฮวาพูดจบก็ออกไปสวนหลังบ้าน เก็บผักสดกลับมาเต็มตะกร้า จิ้นอิ๋งเห็นแบบนั้นก็เดินตามไปช่วยแม่สามีเก็บผักอีกแรงระหว่างนั้น...สองแม่ลูกก็พูดคุยกันไปเรื่อย ๆ บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นจนกุ้ยฮวารู้สึกปลื้มใจ

ด้านต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าก็ยังคงเล่นกันสนุกสนาน พวกเขาหัวเราะเฮฮา พลางหันไปมองแม่เป็นระยะ แล้วก็ใช้หนังสติ๊กยิงแมลงเล่นอย่างร่าเริง...

ถึงเที่ยง...บรรดาผู้ชายบ้านหานเลิกงานเดินกลับบ้าน ระหว่างทาง...ก็ได้ยินข่าวลือแพร่สะพัดว่าภรรยาของลูกชายคนเล็กกลับมาเยี่ยมบ้าน แถมยังหอบมันหมูก้อนโตติดมือมาด้วย หานจิ้งไม่แสดงสีหน้าใด ๆ สีหน้ายังคงเรียบนิ่ง ไม่แสดงสีหน้าใด ๆ จนกระทั่งเดินเข้าไปในบ้าน ก็ได้ยินเสียงของลูกสะใภ้เล็กดังแว่วมา

“พ่อคะ กลับมาแล้วเหรอคะ ?” หานจิ้งชะงักไปเล็กน้อยเพราะที่ผ่านมาลูกสะใภ้คนนี้ไม่เคยเอ่ยทักตนด้วยน้ำเสียงแบบนี้มาก่อน จิ้นอิ๋งเห็นสีหน้าประหลาดใจของพ่อสามีก็ไม่เอ่ยอะไร เธอหันไปคุยกับแม่สามีแทน

“แม่คะ พ่อกลับมาแล้ว ทานข้าวกันเถอะค่ะ”

“ไป ๆ ทานข้าวกัน” กุ้ยฮวายิ้มกว้าง เดินเข้าไปจัดโต๊ะทันที

มื้อเที่ยงวันนี้มีไม่กี่อย่าง มีซุปเนื้อ ไข่ผัดมมะเขือเทศ ผัดผักกาดขาวใส่กากหมู และหมั่นโถวเป็นจานหลัก ถือว่าเป็นมื้อที่จัดเต็มที่สุด หากเป็นวันธรรมดา...พ่อกับแม่สามีของจิ้นอิ๋งคงไม่กล้าทำอาหารเยอะขนาดนี้หรอก

“พ่อคะ ทานเยอะ ๆ นะคะ” จิ้นอิ๋งพูดพลางตักซุปใส่ถ้วยให้พ่อสามี ในซุปนั้นยังมีกากหมูด้วย

หานจิ้งพยักหน้าเบา ๆ ไม่พูดไม่จาอะไร นั่งไปได้สักพัก...หานจิ้งก็ลุกจากเก้าอี้เดินไปที่ครัว ก่อนจะโน้มหน้าไปกระชิบถามกุ้ย ฮวาผู้เป็นภรรยาด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวล

“สะใภ้เล็กเรามีเรื่องเดือดร้อนอะไรหรือเปล่า ?” ผู้เป็นภรรยาได้ยินแบบนั้นถึงกับหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น

“อิงอิงไม่ได้เดือดร้อนอะไรหรอก สะใภ้เล็กเราน่าจะคิดได้แล้วแหละถึงได้ทำดีกับเรา”

เมื่อครู่จิ้นอิ๋งยังตักซุปให้ตนอยู่เลย แถมยังบอกให้กินเยอะ ๆ ด้วย กุ้ยฮวารู้สึกอบอุ่นจนเก็บอาการแทบไม่อยู่ จึงเล่าเรื่องราวในวันนี้ให้สามีฟัง

“อิงอิงเล่าว่าเพื่อนที่ทำงานเล่าเรื่องแม่สามีให้ฟัง อิงอิงก็เลยนึกถึงฉันขึ้นมา กลับมาคราวนี้ไม่ได้หอบแค่มันหมูนะ ยังหอบน้ำตาลทรายแดงตั้งหนึ่งชั่งมาไว้ให้ฉันชงดื่มบำรุงร่างกายด้วย ยังมีข้าวต้มหม้อใหญ่ อิงอิงบอกให้เราเก็บไว้กินตอนเย็น เห็นไหมล่ะ สะใภ้เล็กเราใส่ใจเราขนาดไหน” หานจิ้งยังคงลังเล ไม่อยากจะเชื่อว่าลูกสะใภ้เล็กจะคิดได้

“แน่ใจนะว่าไม่มีอะไรแอบแฝง ?”

“ไม่มีหรอก คุณอย่าคิดอะไรแบบนั้นสิ” กุ้ยฮวาแกล้งเอ็ดผู้เป็นสามีเบา ๆ

หานจิ้งเงียบไปไม่กล้าพูดอะไรอีก ลึก ๆ ก็รู้สึกโล่งอกที่สะใภ้เล็กคิดได้ หากในอนาคตลูกชายเล็กจะกลับมาอยู่ที่นี่และลูกสะใภ้รับพ่อแม่สามีจน ๆ แบบนี้ได้ก็คงจะดีไม่น้อย...

ทางด้านจิ้นอิ๋ง...เธอกำลังนอนเล่นอยู่ในห้องกับต้าเป่าและเอ้อร์เป่า เด็ก ๆ ดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เพราะวันนี้แม่กลับมาเยี่ยมพวกเขา แถมยังอ่อนโยนกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาด้วย จิ้นอิ๋งเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ตัว เมื่อลืมตาขึ้นอีกทีก็พบว่าเป็นเวลาบ่ายสองกว่าแล้ว

ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่ากำลังเล่นกันในลานบ้าน ส่วนกุ้ยฮวาก็นั่งตอกส้นรองเท้าอยู่ใกล้ ๆ พอเห็นเธอตื่น ก็หันมาทักด้วยรอยยิ้มหวาน

“อิงอิง ตื่นแล้วเหรอลูก ? จะนอนต่ออีกหน่อยก็ได้นะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูนอนพอแล้ว อีกเดี๋ยวก็ต้องกลับแล้วค่ะ ถ้ากลับช้ากลัวฟ้าจะมืดค่ะแม่”

จิ้นอิ๋งเอ่ยบอกพลางตักน้ำมาล้างหน้า ทันใดนั้น...ต้าเป่าก็วิ่งเข้ามากอดขาเธอไว้แน่น สีหน้าและแววตาแลดูเศร้ามาก

“แม่จะกลับจริง ๆ เหรอครับ ?” เธอมองใบหน้าลูกชายอย่างอ่อนโยน พลางหยิบเอาผ้ามาชุบน้ำเช็ดหน้าเจ้าต้าเป่าเบา ๆ

“แม่ต้องกลับไปทำงานน่ะ กลับมาคราวหน้า แม่จะพาหนูไปดูโรงเรียน ถ้าทางโรงเรียนรับหนูกับน้องเข้าเรียน แม่จะกลับมารับหนูกับน้องไปอยู่ด้วยกันนะ”

“อิงอิง ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก ลูกตั้งใจทำงานของลูกไปเถอะ แม่จะดูแลเด็ก ๆ เอง”