บทที่ 9 อยากให้ลูก ๆ มาอยู่ด้วย

ทันทีที่กุ้ยฮวาได้ยินว่าจิ้นอิ๋งจะพาเด็ก ๆ ไปอยู่ด้วย หัวใจก็พลันเต้นแรงรัวเร็ว ลูกสะใภ้ตั้งใจจะพาตนย้ายไปอยู่ด้วยกันอย่างนั้นเหรอ ?

“ถึงตอนนั้น…แม่ก็จะได้ย้ายไปอยู่ด้วยใช่ไหม ?” กุ้ยฮวาถามออกไปด้วยน้ำเสียงลน ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดคิดว่าตนพูดสิ่งไม่ควรพูดออกไป

“ค่ะ แม่จะย้ายไปอยู่กับหนูพร้อมกับเด็ก ๆ ค่ะ” จิ้นอิ๋งตอบสั้น ๆ แต่หนักแน่นในน้ำเสียง กุ้ยฮวานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวลว่า

“แม่เองก็ยินดีจะช่วยเลี้ยงต้าเป่ากับเอ้อร์เป่านะลูก ไม่ใช่ปัญหาเลย แต่แม่อดเป็นกังวลไม่ได้ แม่กลัวว่าแม่จะไปเป็นภาระลูกกับเหวินหง ไหนจะค่าใช้จ่าย ไหนจะค่าเรียนของเด็ก ๆ อีก”

ลึก ๆ แล้ว…กุ้ยฮวากลัวว่าค่าใช้จ่ายจะเพิ่มขึ้น กลัวลูกสะใภ้จะหาว่าตนเป็นภาระแล้วกลับมาเย็นชากับตนเหมือนเมื่อก่อน จิ้นอิ๋งรู้ว่าแม่สามีคิดอะไรอยู่ เธอยิ้มบาง ๆ แล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า

“แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ เงินเดือนของเหวินหงหนูเป็นคนเก็บค่ะ หนูเก็บไว้ใช้มาโดยตลอด เรื่องเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้หนูไม่ลำบากเลยค่ะ สิ่งที่หนูคิดหนักจริง ๆ คือเรื่องพ่อ ถ้าแม่ย้ายไปอยู่กับหนู แล้วพ่อจะอยู่กับใครล่ะคะ ?”

“โอ๊ย ~ เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอก ถ้าแม่ย้ายไปอยู่กับลูก แม่จะให้พ่อไปอยู่บ้านพี่ใหญ่ พร้อมเสบียงอาหาร พ่อลูกไม่ลำบากอย่างแน่นอน”

ได้เห็นแววตาของจิ้นอิ๋งไม่มีเศษเสี้ยวของความรังเกียจ กุ้ย ฮวาก็รู้สึกโล่งอกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก

“ถ้าอย่างนั้น…หนูจะเตรียมของฝากไปให้พี่สะใภ้ใหญ่ด้วย พี่เขาจะได้ช่วยดูแลพ่ออีกแรง”

เมื่อคุยกันเข้าใจแล้ว…จิ้นอิ๋งก็หันไปเล่นกับเด็ก ๆ โดยเฉพาะต้าเป่าที่เริ่มเข้าใจอะไรมากขึ้น สีหน้าเริ่มเศร้า น้ำเสียงก็สั่นคล้ายจะร้องไห้ กระทั่งถึงเวลาที่จิ้นอิ๋งจูงจักรยานออกจากบ้าน ต้าเป่าก็ยังวิ่งตามมาไม่ห่าง

เสียงเรียกแม่สะอื้นนั้น ทำเอาใจคนเป็นแม่สั่นไหวจนแทบทนไม่ไหว จิ้นอิ๋งหยุดเดิน ไม่กล้าจูงจักรยานต่อ เธอนั่งยอง ๆ ลงตรงหน้าเจ้าต้าเป่า ก่อนจะดึงร่างเล็กมากอดปลอบแล้วกระซิบเบา ๆ ว่า

“รอแม่นะ แม่จะกลับมารับหนูกับน้องไปอยู่ด้วยนะ แม่สัญญา”

…..

จิ้นอิ๋งปั่นจักรยานกลับมาถึงที่บ้านพักในเมืองยามเย็น บ้านหลังเล็กที่หานเหวินหงได้รับสวัสดิการจากหน่วยงานขนส่ง มี 2 ห้องนอน 1 ห้องนั่งเล่น รวมพื้นที่ประมาณ 40 ตารางเมตร ในสายตาคนยุคใหม่อาจดูคับแคบไปหน่อย แต่สำหรับสภาพบ้านเมืองในตอนนี้แล้วถือว่าหรูหราไม่น้อย

เพราะในเมืองยังมีอีกหลายครัวเรือนต้องเบียดเสียดกันอยู่ในห้องเดียว ต่างจากชนบทที่อย่างน้อยก็ยังมีพื้นให้เหยียบ จิ้นอิ๋งนั่งลงบนเก้าอี้ไม้เก่าในห้องรับแขก ถอนหายใจยาว หากไม่ได้กลับไปเห็นด้วยตาตัวเอง เธอคงไม่คิดที่จะพาลูกทั้งสองมาอยู่ด้วย แต่เมื่อได้สัมผัสความเงียบอ้างว้างในบ้านหลังนี้ก็ยิ่งทำให้เธอรู้ว่า…จะปล่อยให้ลูกโตมาโดยไม่มีแม่ไม่ได้อีกแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น…ขณะนั่งพัก จิ้นอิ๋งก็หันไปถามเพื่อนร่วมงานที่สนิทกันว่า

“พี่หงฮวา แถวนี้มีโรงเรียนอนุบาลไหมคะ ?” หลี่หงฮวา หญิงวัยกลางคนผู้มากประสบการณ์ เคยเป็นคนที่จิ้นอิ๋งนำไปเล่าให้แม่สามีฟังว่าชีวิตของหงฮวาที่บ้านสามีเป็นยังไง และมันก็คือความจริง เพราะหงฮวาชอบบ่นเกี่ยวกับแม่สามีของตนให้เธอฟังเสมอ

“มีสิ อยู่แถว ๆ สถานีตำรวจกับโรงงานยาน่ะ” แล้วเจ้าตัวก็หันกลับมาถามกลับด้วยความสงสัย

“ว่าแต่…เธอถามทำไมล่ะ ? จะให้ลูกมาเรียนที่นี่เหรอ ?”

“ค่ะ ฉันกำลังคิดจะพาลูกชายมาอยู่ด้วย เลยอยากหาที่เรียนไว้ก่อนน่ะ” จิ้นอิ๋งตอบเสียงเรียบ หงฮวาตกใจเบิกตากว้าง

“เธอมีแม่สามีช่วยเลี้ยงให้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ? ไม่เหมือนฉัน ที่ไม่มีใครช่วย ต้องเอาลูกไปฝากที่โรงเรียนตั้งแต่เล็ก ๆ เปลืองเงินจะตาย”

“ฉันเพิ่งกลับไปเยี่ยมลูกมา เห็นหน้าลูก ๆ แล้วใจหายจริง ๆ ค่ะ พอกลับมาคิดดูแล้ว ฉันอยากจะพาลูกมาอยู่ด้วยจริง ๆ นะ” หงฮวาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า

“แล้วจะให้ใครไปรับไปส่ง ? สามีเธอก็ทำงาน เธอก็ทำงาน ส่วนฉันยังต้องให้แม่ฉันไปรับเลย แม่สามีก็ช่วยอะไรไม่ได้สักอย่าง”

โลกนี้ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย แม่สามีของจิ้นอิ๋งถึงจะอยู่ชนบทแต่กลับเต็มใจช่วยเลี้ยงดูหลาน ต่างจากแม่สามีของหงฮวาที่ไม่เคยช่วยเหลืออะไรเลย

“แม่ฉันเองคงช่วยอะไรฉันไม่ได้หรอก ฉันคิดว่าจะพาแม่สามีมาอยู่ด้วยน่ะ ให้แม่สามีช่วยดูแลลูก ๆ อีกแรง” คำพูดนี้ทำเอาหงฮวาเบิกตากว้างกว่าเดิม

“หา!! จะพาแม่สามีมาอยู่ด้วยเหรอ ? ไม่กลัวปัญหาแม่ผัวลูกสะใภ้เหรอ ?”

“ไม่ค่ะ แม่สามีฉันดีมาก ๆ นอกจากจะช่วยเลี้ยงหลานแล้ว ยังช่วยงานบ้านงานเรือนด้วยนะ”

“งั้นก็ขอให้ราบรื่นนะ ลูกสะใภ้กับแม่สามีอยู่ด้วยกันมันไม่ง่ายนะ ถ้าไม่ไหวก็ต้องแยกกันอยู่”

“ค่ะ ฉันรู้ ว่าแต่…ค่าเรียนเท่าไหร่เหรอคะ ?”

“เดือนละ 2 หยวน ไม่รวมค่าอาหารนะ”

“แพงขนาดนั้นเลยเหรอคะ ?” จิ้นอิ๋งเผลออุทานเสียงดัง

“แพงสิ เด็ก ๆ ดูแลยากนะ แล้วเธอจะให้เรียนทั้งสองคนเลยเหรอ ?”

“ไม่ค่ะ เอาแค่คนโตพอ ส่วนคนน้องยังเล็ก แค่ขวบเดียว ให้แม่สามีอยู่บ้านดูแลแทนดีกว่า” หงฮวาพยักหน้าเบา ๆ แต่สีหน้ากลับซีดลงอย่างเห็นได้ชัด

“พี่ไม่สบายเหรอคะ ?” จิ้นอิ๋งเห็นสีหน้าของหงฮวาไม่ค่อยดี จึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“พี่ไม่ได้เป็นอะไร แค่หิวน่ะ ที่บ้านเสบียงอาหารใกล้หมดแล้ว ต้องประหยัดเอาไว้”

“จะประหยัดไปถึงสิ้นเดือนเลยเหรอคะ ? อีกตั้งสิบวันแน่ะ กว่าจะได้รับเสบียงรอบใหม่ไปกิน”

“ของในตลาดมืดก็แพงเกินไป พี่ไม่มีเงินซื้อหรอก” จิ้นอิ๋งมองอีกฝ่ายอย่างเห็นใจ ก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปใกล้แล้วกระซิบเบา ๆ ว่า

“ถ้าพี่ลำบากจริง ๆ เย็นนี้ตามฉันกลับไปที่บ้านนะคะ เดี๋ยวฉันแบ่งเสบียงอาหารให้ค่ะ”

“เธอพูดจริงเหรอจิ้นอิ๋ง ?” หงฮวาตาโตทันที

“ฉันจะหลอกพี่ทำไมเล่า ถ้าพี่อยากได้ไข่ไก่ ฉันก็จะแบ่งให้ สัก 1 ชั่งดีไหม ?”

“ขอบใจมากนะจิ้นอิ๋ง งั้นหลังเลิกงานพี่ตามไปที่บ้านเธอนะ” จิ้นอิ๋งยิ้มให้ ก่อนที่บทสนทนาจะถูกขัดจังหวะด้วยชายหนุ่มรูปร่างสูง หน้าตาดี ท่าทางสะอาดสะอ้านเดินเข้ามา หงฮวารีบหันไปทักทันที

“อ้าว ~ เจี้ยนกั๋ว มาซื้ออะไรเหรอ ?” เขายิ้มสุภาพ ก่อนจะเอ่ยตอบ

“สวัสดีครับพี่ ผมแค่แวะมาซื้อลูกอมน่ะ” จิ้นอิ๋งหันไปมองชายหนุ่มตรงหน้าแล้วหัวใจเต้นช้าไปหนึ่งจังหวะ หวังเจี้ยนกั๋ว!

ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาท่ามกลางแสงแดดอ่อน แต่สิ่งที่ชัดเจนยิ่งกว่ารอยยิ้มอบอุ่นนั้นคือชื่อที่ปรากฎในหัวของเธอหวังเจี้ยนหลง ชื่อเดิมของเขาก่อนเปลี่ยนเป็นเจี้ยนกั๋วเพื่อแสดงความรักชาติอย่างมุ่งมั่น และที่สำคัญ…เขาคือชายชู้ของตัวละครจิ้น อิ๋งในนิยาย ผู้ที่จะมาหลงรักเธออย่างถอนตัวไม่ขึ้นในไม่ช้านี้…