บทที่ 6 ขอหย่าเอง

หลังจากที่ทานมื้อเที่ยงเสร็จ...ซื่อหงก็เดินออกมาจากร้าน ครู่นั้นเธอถึงรู้ว่าเงินในถุงที่มีอยู่ตอนนี้ไม่พอที่จะนั่งรถกลับไปที่บ้าน จากที่นี่ไปที่บ้านของเธอนังรถก็ประมาณ 1 ชั่วโมง เดินยิ่งใช้เวลานาน อย่างไรเสียเธอก็ได้ทานมื้อเที่ยงแล้ว ไม่อยากจะคิดอะไรมาก ซื่อหงตัดสินใจเดินกลับไปที่บ้าน ใช้เวลา 2 ชั่วโมงก็เดินมาถึงที่บ้าน

ฮุ่ยหนิงกำลังนั่งตากไม้ที่ลานบ้าน ทันทีที่เห็นซื่อหงเดินมาก็รีบวางไม้ในมือลงแล้วหันไปบอกกับเธอว่า

“ซื่อหงลูก แม่เดินผ่านที่ค่ายทหาร แม่สามีโทรมาบอกให้ลูกรีบกลับไปที่นั่นน่ะ เจียวหมิงกลับมาแล้ว”

ซื่อหงที่ได้ยินแม่บอกแบบนั้นถึงกับนิ่งไปชั่วขณะ เธอไม่อยากจะเชื่อว่าช่วงเวลาที่เจียวหมิงกลับมาที่บ้านจะเป็นช่วงเวลาเดียวกับชาติที่แล้วไม่มีผิด ดูเหมือนเจียวหมิงไม่ได้ย้อนเวลากลับมาเหมือนกับเธอ ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร แม่ก็ได้พูดต่อว่า

“รอแม่ก่อนนะ แม่จะไปเอายาสมุนไพรมาให้ รีบเก็บของแล้วรีบกลับไปที่นั่นได้แล้ว เดี๋ยวแม่สามีก็โกรธลูกเอาได้หรอก ลูกไปเก็บของรอแม่นะ” ซุนเย่เดินออกมาจากห้องได้ยินสองแม่ลูกคุยกันก็เอ่ยแทรก

“ไม่ต้องรีบร้อนไปหรอก ทานข้าวเสร็จค่อยกลับไปที่นั่นก็ได้”

“จะชักช้าทานข้าวทำไม? คุณไม่รู้หรือว่าเฟยเทียนเป็นคนอย่างไร? เอาแต่หลบตัวอยู่ที่นี่นาน ๆ กลับไปเฟยเทียนต้องโกรธลูกสาวเรามากแน่ ๆ คุณไม่สงสารลูกสาวของคุณหรือ? อีกอย่าง...ฟ้าก็มืดมากแล้ว ถ้าไม่กลับไปที่นั่นตอนนี้แล้วจะกลับไปตอนไหน? ”

แน่นอนว่าซื่อหงรู้ว่าทำไมแม่เธอถึงได้รีบร้อนอยากจะให้เธอกลับไปที่นั่นนัก แม่ก็แค่อยากจะปกป้องชื่อเสียงของลูกสะใภ้ตระกูลเหอก็แค่นั้นเอง แต่เธอก็ไม่ได้สนใจ ไม่กินข้าวมื้อหนึ่งคงไม่ทำให้เธอขาดใจตายหรอก ครู่นั้น...ซื่อหลินก็ได้ถือหม้อใบใหญ่เดินออกมาจากในครัว

“พี่ซื่อหง ฉันทำอาหารเสร็จพอดี พี่มาช่วยฉันหน่อย เดี๋ยวฉันจะไปตามพี่ชายกลับมาทานข้าวค่ะ”

ฮุ่ยหนิงเห็นทุกคนเข้าข้างซื่อหงหมดก็โกรธมาก แต่ไม่รู้จะไประบายความโกรธกับใคร หล่อนกระทืบเท้าเดินเข้าไปสงบสติอารมณ์ในห้อง อยู่บนโต๊ะอาหาร ฮุ่ยหนิงเอาแต่จ้องซื่อหงไม่ละสายตา เห็นเธอทานข้าวช้า ๆ ดูเหมือนไม่รีบร้อนหรือกังวลใจอะไร ฮุ่ยหนิงก็รู้สึกแปลก ๆ ลูกสาวของหล่อนแปลกไปมากจริง ๆ แต่แปลกอย่างไรนั้นหล่อนก็ไม่รู้

ซื่อหงเห็นแม่เอาแต่จ้องตัวเองไม่ละสายตา เธอก็ไม่อยากจะพูดอะไร เธอเป็นคนที่ไม่ชอบพูดขณะที่ทานข้าว อีกอย่าง...เธอจะต้องกลับไปที่บ้านสามีอีก อยากจะเก็บแรงไว้สู้กับคนบ้านนั้น ทุกคนที่ทานข้าวอยู่บนโต๊ะก็ไม่มีใครพูดกับใคร ฮุ่ยหนิงเห็นซื่อหงทานข้าวใกล้เสร็จก็รีบเดินไปหยิบเอายาสมุนไพรมาให้เธอ

“ยานี่ลูกเก็บไว้ให้ดีนะ อย่าลืมกลับไปถึงที่นั่นแล้วลูกจะต้องรีบขอโทษแม่สามีเลยนะเข้าใจหรือไม่? จากนั้นลูกก็บอกกับแม่สามีว่าลูกกลับมาที่นี่เอายาสมุนไพร ถ้าแม่สามีของลูกเห็นห่อยานี้ แม่เชื่อว่าแม่สามีลูกจะไม่ว่าอะไรลูกแน่”

ซื่อหงทานข้าวคำสุดท้ายเสร็จก็วางตะเกียบในมือลง เธอในตอนนี้ไม่เหมือนซื่อหงในเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว เธอจะไม่ก้มหัวขอโทษใครในตระกูลเหอทั้งนั้นและจะไม่ยอมให้คนบ้านนั้นเอารัดเอาเปรียบเธออีก ตอนนี้เธอจะต้องกลับไปที่นั่นหย่ากับเจียวหมิง เธออยากจะรีบจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด แต่...ความคิดนี้แค่อยู่ในหัวเธอเท่านั้น ซื่อหงไม่คิดจะบอกให้แม่รู้เพราะพูดไปแม่ก็ไม่ฟัง

“ฉันรู้แล้วค่ะ ฉันจะรีบกลับไปที่นั่นเดี๋ยวนี้” พูดจบเธอก็เดินไปที่ห้อง ก่อนจะหยิบเอาจดหมายของเจียวหมิงและโม่วหลีออกมาอ่านดูอีกครั้ง จากนั้นเธอก็ถือไฟฉายเดินออกจากบ้านไป

เดินมาถึงที่บ้านเหอฟ้าก็มืดแล้ว ประตูหลักเปิดกว้างราวกับกำลังรอเธออยู่ยังไงยังงั้น ซื่อหงยังไม่ทันจะเดินเข้าไปในบ้านด้วยซ้ำก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังออกมาจากข้างใน เธอหยุดเดินก่อนจะเปลี่ยนทิศเดินไปที่เรือนใหญ่แทน ภายในบ้านใต้ตะเกียงอยู่สองที่ อยู่ที่โต๊ะข้าง ๆ มีนาฬิกาผนังอยู่ ถ้าเธอเดาไม่ผิดเจียวหมิงน่าจะเป็นคนซื้อกลับมา

‘เหอหนิงหลวน’ ที่เรียนอยู่ที่อำเภอก็ได้กลับมาที่บ้านด้วย ภาพที่อยู่ตรงหน้าแลดูอบอุ่นมาก ซื่อหงเหลือบไปมองเจียว หมิง เขาเหมือนชาติที่แล้วไม่เปลี่ยน ใบหน้าหล่อเหลา ยิ้มง่าย ดูยังไงก็เหมือนผู้ชายที่ดีคนหนึ่ง ต่างก็แค่รูปร่างผอมแห้ง สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวดูดีไม่ต่างจากคนในเมืองใหญ่

เจียวหมิงมีงานที่มั่นคง รูปร่างหน้าตาใช่ว่าจะดูไม่ดี เพราะแบบนี้มีผู้หญิงหลายคนที่อยากจะแต่งงานกับเขา อีกอย่าง...เพราะว่ามีตัวเลือกเยอะ แต่เจียวหมิงกลับเลือกเธอ ทำให้แม่สามีไม่พอใจอย่างมาก ฐานะทางบ้านเธอไม่ได้ดีไม่สามารถช่วยอะไรพวกเขาได้ แม่สามีถึงไม่ชอบเธออย่างไรล่ะ

ดูเหมือนคนในบ้านเหอจะไม่รู้ว่าซื่อหงได้กลับมาแล้ว เธอไม่คิดอะไรมากสาวเท้าเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าคนในบ้านเหอ อยู่ ๆ ก็เห็นเธอเดินเข้ามา ทุกคนแลดูตกใจกันมาก เฟยเทียนเห็นเธอเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าก็รีบหยิบของบางอย่างมาวางตรงหน้าเธอ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดูถูกว่า

“เธอยังกล้ากลับมาเหยียบที่นี่อีกหรือ? ฉันก็นึกว่าเธอตายไปแล้วเสียอีก”

ซื่อหงไม่ได้พูดตอบอะไร เธอมองไปที่โต๊ะ มีนาฬิกา อาหารดี ๆ และข้าวของมากมาย เฟยเทียนนึกถึงทีท่าเมื่อวานของซื่อหงก็อดที่จะแซะไม่ได้

“เมื่อวานเธอยื่นคำขาดกับฉันไม่ใช่หรือ? แล้วกลับมาที่นี่ทำไม? ”

ได้ยินแบบนั้นซื่อหงก็เกือบจะหลุดขำออกมาแล้ว แม่สามีเป็นคนโทรตามให้เธอกลับมาที่นี่เองแท้ ๆ แต่กลับหาว่าเธอแบกหน้ากลับมาที่นี่แทน แต่...วันนี้ที่เธอกลับมาที่นี่เธอจะมาพูดถึงเรื่องหย่าไม่ได้อยากจะมาแสดงละครสวมบทบาทเป็นลูกสะใภ้ที่แสนดี เพราะแบบนี้เธอก็ไม่อยากจะอธิบายอะไรมาก

“ฉันกลับมาที่นี่เพราะอยากจะมาคุยเรื่องหย่ากับเจียวหมิง ไม่ได้อยากจะกลับมาขอโทษแม่เสียหน่อย”

คำพูดของเธอไม่ต่างจากกำลังตบเข้าที่ใบหน้าของแม่สามี ทุกคนต่างก็เลิ่กลั่กมองหน้ากันไปมา ไม่คิดว่าเธอจะกล้าพูดแบบนั้นกับแม่สามีได้ คนที่ดูตกใจมากที่สุดน่าจะเป็นหนิง หลวน ที่ผ่านมาคนที่ไม่อยากหย่าคือพี่สะใภ้ไม่ใช่พี่ชายของหล่อนเสียหน่อย ทุกคนในบ้านพยายามเกลี้ยกล่อมเท่าไรก็ไม่ยอมหย่า ทำไมอยู่ ๆ ถึงพูดถึงเรื่องหย่าได้

“พี่สะใภ้ พี่กำลังพูดอะไรของพี่? พี่กำลังขอหย่ากับพี่ชายฉันหรือ? ”

“ใช่ ฉันกำลังขอหย่ากับพี่ชายเธอน่ะ เธอฟังไม่ผิดหรอกนะ หนิงหลวน” เฟยเทียนไม่พูดไม่จาอะไร แต่กลับหันไปสะกิดผู้เป็นสามีแทน ‘เหอเจียวเจี๋ย’ เอ่ยถาม

“นี่ซื่อหงกำลังขอหย่ากับลูกชายเราหรือ? ” เมื่อวาน แม้ว่าเจียวเจี๋ยจะไม่อยู่บ้าน แต่เจียวเจี๋ยก็รู้เรื่องนี้ เจียวเจี๋ยไม่รู้ว่าลูกสะใภ้กำลังคิดอะไรอยู่ถึงได้พูดถึงเรื่องหย่าได้

“ใช่ นังนั่นกำลังขอหย่ากับลูกชายเราอยู่” เฟยเทียนหันไปมองหน้าซื่อหง ก่อนจะแผดเสียงดัง

“ก็รีบ ๆ หย่าซะสิ!! เธอคิดได้ก็ดีแล้ว จะยืดเยื้อทำไม? อีกอย่างนะ...ถ้าเธอกับลูกชายฉันหย่ากันจริง ๆ ฉันไม่ทำลายชื่อเธอหรอกนะ”

ก่อนหน้านั้นเฟยเทียนไม่ชอบหน้าซื่อหงอยู่แล้ว ไม่มีใครอยากจะได้ลูกสะใภ้ยากจนอย่างซื่อหงกันหรอก ไม่รู้ว่าลูกชายหล่อนคิดอะไรอยู่ถึงได้เลือกผู้หญิงอย่างซื่อหงกันนะ เฟยเทียนเห็นว่าสะโพกซื่อหงใหญ่หรอกนะ คิดว่าน่าจะมีลูกง่ายถึงได้ยอมให้เจียวหมิงแต่งงานด้วย ใครจะไปคิดว่าสะโพกนั้นกลับไร้ประโยชน์

ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา...เฟยเทียนทำทุกวิถีทางให้ซื่อหงยอมหย่ากับลูกชาย แต่ก็ไม่เป็นผล ถึงได้ยืดเยื้อมาถึงวันนี้ สองสามวันนี้เฟยเทียนก็คิดว่าซื่อหงกินยาลืมเขย่าขวดเสียอีกถึงได้เปลี่ยนไปมากขนาดนี้ ไม่เหมือนซื่อหงคนเดิมเลยสักนิด เพิ่งจะหายป่วยก็มาแหย่ประสาทหล่อนหาว่าเจียวหมิงเป็นหมันแล้ววิ่งแจ้นกลับไปที่บ้านแม่ เฟยเทียนคิดว่าซื่อหงกลับมาที่บ้านวันนี้ คิดว่าซื่อหงจะมาขอโทษอ้อนวอนหล่อนเสียอีก ใครจะไปคิดว่ากลับมาครานี้กลับมาขอหย่า

“ถ้าจะหย่าก็รีบนำกระดาษออกมาหย่ากันสิ พรุ่งนี้ฉันจะพาพวกแกสองคนไปที่เขตประทับตรา” ซื่อหงไม่สนใจแม่สามีอีก ก่อนจะหันไปมองหน้าเจียวหมิงแทน

“เรื่องหย่าคุณไม่มีความคิดเห็นใด ๆ ใช่ไหม? ”

“คุณอยากจะหย่ากับผมจริง ๆ หรือ? คุณคิดดีแล้วใช่ไหม? ”

“ใช่ ฉันคิดดีแล้ว ฉันอยากจะหย่ากับคุณ ไม่อยากยืดเยื้ออีกต่อไปแล้ว”

ถ้าจะให้พูด...เมื่อก่อนเจียวหมิงเองชอบความสวยของซื่อหงถึงได้แต่งงานกับเธอ แต่งงานกันปีแรกดูเหมือนความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาสองคนดูจะราบรื่นไม่น่าจะมีปัญหาอะไร แต่...พวกเขาสองคนรักกันดีแล้วอย่างไร ซื่อหงไม่อาจมีลูกให้เขาได้ ต่อให้เธอดีแค่ไหนก็ตาม เธอก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี อย่าว่าแต่ที่หมู่บ้นเล็ก ๆ แบบนี้เลย ต่อให้แต่งงานกับผู้หญิงที่มาจากเมืองใหญ่ ถ้ามีลูกให้เขาไม่ได้ก็ต้องหย่ากันอยู่ดี

เรื่องหย่าไม่ได้ง่ายอย่างที่เขาคิด เพราะหนึ่งปีที่ผ่านมาซื่อหงไม่ยอมหย่ากับเขาต่างหาก เจียวหมิงมีงานที่มั่นคง เขาไม่อยากให้เรื่องนี้กระทบถึงงานที่เขาทำอยู่ในตอนนี้ เขาอยากหย่ากับเธอใจจะขาดแต่ไม่อาจหย่าได้ ตอนนี้เจียวหมิงไม่รู้ว่าซื่อหงเป็นอะไรถึงได้พูดคำนั้นออกมาได้

“ถ้าคุณอยากจะหย่าจริง ๆ ผมก็ไม่มีความคิดเห็นใด ๆ คุณแต่งงานเข้ามาอยู่ในบ้านเหอก็นานสามปีแล้ว แม้ว่าคุณจะมีลูกชายให้ผมไม่ได้ แต่อย่างไรเราก็คือสามีภรรยากันที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกันนานสามปี ผมจะไม่เอาเปรียบคุณ คุณอยากจะได้อะไรก็บอกผมมาได้”

ซื่อหงได้ยินเจียวหมิงบอกแบบนั้นก็ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง สามปีที่แต่งงานกันมาเธอขอเงินเขาแค่ 1 หยวนเขาก็ไม่ยอมให้ ทำไมตอนนี้เขาถึงได้ง่ายกับเธอได้ล่ะ? ได้ยินเขาบอกแบบนั้นซื่อหงก็ประหลาดใจไม่น้อย

“ถ้าคุณให้ในสิ่งที่ฉันต้องการได้ฉันก็ขอบคุณคุณมากนะ ฉันไม่อยากอ้อมค้อม ฉันอยากได้เงินเดือนทั้งหมดที่คุณหามาได้ตลอดสามปีที่ผ่านมา” คนในบ้านเหอได้ยินสิ่งที่เธอต้องการถึงกับเบิกตาโพลงอ้าปากค้างกลางอากาศ

“ฉันเข้ามาเป็นสะใภ้ในบ้านนี้ได้ 3 ปี ฉันจำได้ว่าตอนนั้นคุณเป็นคนขับรถขั้นห้า แต่ละเดือนคุณจะได้รับเงินเดือน 37 หยวน สองปีต่อมาคุณได้เลื่อนขั้น ได้เงินเดือนเดือนละ 45 หยวน 3 ปีก็เท่ากับ 36 เดือน”