บทที่ 1 : ชะตาฟ้าลิขิต

…ณ ที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง…

หมอและพยาบาลต่างมีสีหน้าที่เคร่งเครียด เมื่อเห็นความดันและชีพจรของคนไข้ลดลงเรื่อย ๆ หมอใหญ่พยายามยื้อชีวิตหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงสุดชีวิต แต่แล้ว…ปฏิหาริย์ก็ไม่เกิดขึ้น พยาบาลเลิ่กลั่กมองหน้ากันไปมา สายตาพลางมองที่หญิงสาวสลับกับหมอใหญ่ที่กำลังทำการยื้อชีวิตคนไข้อยู่

“หมอคะ ชีพจรของคนไข้นิ่งไปแล้วค่ะ” ภายในห้องคลอดตกอยู่ในความเงียบสงบ บรรยากาศเต็มไปด้วยความโศกเศร้า หมอใหญ่จ้องมองเลือดสีแดงสดที่อยู่ตรงหน้าได้แต่ถอนหายใจแรง ถ้าสามีของคนไข้พาคนไข้มาที่โรงพยาบาลเร็วกว่านี้ คนไข้กับเด็กในท้องคงไม่เสียชีวิต

“ไปแจ้งญาติของคนไข้เถอะ เราทำเต็มที่แล้ว” ทุกคนที่มีหน้าอยู่ในห้องคลอด ได้ยินหมอใหญ่บอกแบบนั้นถึงกับน้ำตาคลอเบ้า พวกเขาสงสารเด็กในท้องเหลือเกิน ใกล้จะได้ออกมาลืมตาดูโลกแล้ว ดันมาจากไปเสียก่อน

ร่างของหญิงสาวที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงไม่ขยับเขยื้อน ใบหน้าขาวซีดไร้สีเลือด หมอหารู้ไม่ว่า…เธอรับรู้และได้ยินบทสนทนาระหว่างหมอกับพยาบาลหมดแล้ว ทว่า…เธอกลับลืมตาอ้าปากขอร้องให้หมอช่วยชีวิตลูกเธอไว้ไม่ได้ ขณะที่เธอกำลังจะสิ้นลมหายใจ อยู่ ๆ ก็มีแสงสว่างจ้าจากที่ไหนไม่รู้ ดูดเอาร่างของเธอไปที่ไหนสักแห่งหนึ่ง

มู่เยี่ยนฟางล่องลอยท่ามกลางเมฆหมอก เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ ? เธอสิ้นใจตายไปพร้อมกับลูกของเธอแล้วอย่างนั้นเหรอ ? เธอยังไม่ทันจะได้ร่ำลาสามีกับครอบครัวเลย เหตุใด…ฟ้าถึงได้ใจร้ายกับเธอเช่นนี้ ขณะที่มู่เยี่ยนฟางกำลังเหม่อลอยท่ามกลางเมฆสีขาวอยู่นั้น ทันใดนั้น…ก็มีสมุดเล่มหนึ่งลอยมาจากไหนมารู้มาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ

ไม่รู้ว่าอะไรดลใจ ทำให้เธอค่อย ๆ ยื่นมือออกไปรับสมุดเล่มนั้นมา ทันทีที่สมุดเล่มนั้นสัมผัสที่มือเล็ก ก็ส่องแสงประกายวิบวับ ก่อนจะกลายเป็นแสงสว่างวงกลมหายวับเข้าไปในท้องของเธอ จากนั้น…เธอก็ไม่รับรู้ถึงอะไรอีกเลย…

…ที่หมู่บ้านเฉิงตู…

เสียงชาวบ้านก่นด่าหญิงสาวร่างซูบผอมที่กำลังนอนหมดสติอยู่ที่พื้นดังก้องไปทั่ว มู่เยี่ยนฟางรับรู้ได้ถึงอะไรบางอย่างกระทบที่เปลือกตาก็ค่อย ๆ ลืมตาตื่น ภาพที่อยู่ตรงหน้าทำให้หญิงสาวตกใจไม่น้อย เธอพยายามที่จะหยันร่างตัวเองลุกขึ้น ทว่า…อาการปวดที่ศีรษะพลันเล่นงานอย่างรุนแรง ทำให้เธอถึงกับกุมขมับแน่น

ภาพที่ผุดเข้ามาในหัวเธอเมื่อครู่หมายความว่ายังไงกัน ? เธอทะลุมิติมาอยู่ในร่างของหญิงสาวที่มีชื่อแซ่เหมือนกันเธออย่างนั้นเหรอ ? ใบหน้าเรียวสวยที่ตอนนี้เต็มไปด้วยโคลนหันขวับไปมองเด็กชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ คิ้วโก่งขมวดแน่น เมื่อเห็นแววตาของเด็กชายที่มองมาที่เธอเต็มไปด้วยไฟโทสะ

“เป็นแม่ประสาอะไร !! กล้าเอาลูกของตัวเองไปขาย เธอนี่จริง ๆ เลยนะเยี่ยนฟาง !! ”

เสียงก่นด่าของผู้คนที่กำลังรายล้อมเธอกับเด็กชายดังก้องไปทั่ว สิ้นเสียงก็มีดินโคลน ของเน่าถูกปามาที่เธอไม่หยุด

ผู้คนที่กำลังรายล้อมเธออยู่กำลังพูดถึงเรื่องอะไรกัน ? แล้วภาพกับเสียงที่ผุดเข้ามาในหัวเธอเมื่อครู่หมายความว่ายังไง ?

เธอตายไปพร้อมกับลูกในท้องแล้วไม่ใช่เหรอ ? แล้วเด็กชายที่กำลังทำหน้าโกรธแค้นมองมาที่เธอเป็นใครกัน ? อย่าบอกนะว่าเด็กชายคือลูกของเธอในอนาคตน่ะ ?

มู่เยี่ยนฟางขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง…สายตาคู่สวยพลางกวาดสายตามองดูรอบ ๆ ตัว การแต่งกายของผู้คนที่นี่ดูไม่เหมือนคนปกติทั่วไป เสื้อผ้าดูเก่า ใบหน้ามอมแมม เนื้อตัวสกปรก ดูเหมือนคนอยากไร้ไม่ต่างจากคนมาจากยุค 50 เลยสักนิด ขณะที่มู่เยี่ยนฟางกำลังงุนงงกับสถานการณ์ตอนนี้อยู่นั้น อยู่ ๆ ก็มีเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังก้องเข้ามาในหัวของเธอ

‘ดูแลลูกชายกับเจ้าตัวเล็กในท้องด้วย ฉันคงไม่มีโอกาสได้เห็นพวกเขาเติบโต อย่าทำร้ายพวกเขาเหมือนที่ฉันเคยทำ ’

สิ้นเสียงปริศนา…ความทรงจำในอดีตของเจ้าของร่างเดิมก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวของเยี่ยนฟาง ตอนนี้เธอรู้แล้วว่า…วิญญาณของเธอได้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่มีชื่อแซ่เดียวกับเธอ จะต่างก็แค่ตรงนิสัย เธอไม่ได้ใจร้ายเหมือนเจ้าของร่างเดิม

“นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น ฉันมาอยู่ในยุค 80 จริง ๆ เหรอเนี่ย ?” มู่เยี่ยนฟางไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะได้ทะลุมิติมาอยู่ในยุคนี้จริง ๆ ฟ้าเมตตาให้เธอกลับมาเกิดใหม่ในยุคนี้จริง ๆ เหรอ ? แล้วสามีกับครอบครัวที่ยุคปัจจุบันล่ะ ? พวกเขาจะรู้ไหมว่าเธอได้จากพวกเขาไปแล้ว ?

สถานการณ์กำลังย่ำแย่ ย้ำชัดว่านี่คือเหตุการณ์จริง เยี่ยนฟางไม่รู้เรื่องอะไรเลย ไม่รู้ว่าเธอกับเด็กชายมาตกอยู่ในสถานการณ์นี้ได้ยังไง เห็นผู้คนที่นี่โจมตีเธอกับเด็กชายไม่หยุด ตามสัญชาตญาณความเป็นแม่ เธอรีบดันร่างตัวเองลุกขึ้น ก่อนจะดึงเด็กชายเข้ามากอด

“อย่ากลัวไปเลยนะ ฉัน…เอ่อ…แม่จะปกป้องลูกเอง” การกระทำและคำพูดของเยี่ยนฟางทำให้เด็กชายถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ตั้งแต่วันที่เขาจำความได้ เขาไม่เคยเห็นแม่โอบกอดเขาด้วยความรักเลยสักครั้ง ภาพในความทรงจำของเขา เห็นแม่คอยดุด่าต่อว่า ทุบตี ไล่เขาออกจากบ้านทุกวัน ไม่รู้ว่าอะไรทำให้แม่ของเขาเปลี่ยนไปมากขนาดนี้

“ปล่อยผม ! ” เด็กชายวัยห้าขวบ ร่างกายผอมแห้ง ดูไม่ต่างจากกระดูกเดินได้ ผลักผู้เป็นแม่ออกห่างอย่างแรง ชาวบ้านที่กำลังประณามเยี่ยนฟางกับการกระทำของเธออยู่นั้น เห็นอยู่ ๆ เธอก็ดึงเด็กชายลี่หยางเข้าไปกอดก็ประหลาดใจกันมาก พวกเขาเลิ่กลั่กมองหน้ากันไปมา ไม่รู้ว่าเยี่ยนฟางกินอะไรผิดสำแดงมาถึงได้ทำดีกับลูกชายตัวเองได้

มู่เยี่ยนฟางเห็นเด็กชายผลักเธอออกห่าง ในแววตาฉายชัดความเกลียดชังที่มีต่อเธอ เธอถึงกับทำตัวไม่ถูก พูดอะไรไม่ออก หญิงสาวนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปบอกกับทุกคนว่า

“ทุกคนอย่าทำลูกชายฉัน อยากจะทำอะไรให้มาลงที่ฉันนี่”