บทที่ 2 : ความร้ายกาจของมู่เยี่ยนฟาง

มู่เยี่ยนฟางเอ่ยบอกเสียงแข็ง อยากจะโจมตีหรืออยากจะประณามเธอ ก็ควรที่จะมาลงที่เธอแค่คนเดียว เด็กไม่รู้เรื่องอะไร ทำไมผู้คนที่นี่ถึงต้องไปลงที่เด็กด้วยก็ไม่รู้

“ไม่ต้องกลัวนะ มีแม่อยู่ทั้งคน” มู่เยี่ยนฟางเห็นสีหน้าของเด็กชายลี่หยางไม่ค่อยดี ก็รีบเดินเข้าไปหา มือไม้พลางปัดฝุ่นตามตัวเด็กชายไปด้วย

“แม่อย่ามายุ่งกับผม !! หลีกไป !! ” เจ้าลี่หยางผลักมู่เยี่ยนฟางออกห่างอีกครา ก่อนจะวิ่งออกมาจากตรงนั้น

หลัวลี่หยางทั้งวิ่งทั้งปาดน้ำตาไปด้วย แม่ไม่รักเขาเข้าใจได้ พอพ่อไม่อยู่แม่กลับพยายามหาทางขายเขาให้กับคนอื่น วันนี้แม่ทำดีกับเขา ทำอาหารดี ๆ ให้เขากิน แม่ทำให้เขาดีใจ อบอุ่นหัวใจ เขาไม่คิดว่ามันจะเป็นแผนของแม่ที่อยากจะขายเขาให้กับคนอื่น

หลัวลี่หยางร้องไห้สะอื้น วิ่งไปที่แปลงนา ก่อนจะเดินไปนั่งที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่เขาชอบมานั่งตรงนี้เป็นประจำ ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ ทำให้เด็กชายเสียใจไม่น้อย หลัวลี่หยางนึกถึงคำพูดของพ่อ พ่อบอกกับเขาว่า…เกิดเป็นผู้ชายต้องเข้มแข็ง ห้ามร้องไห้เด็ดขาด เขาพยายามที่จะกลั้นน้ำตาแล้ว แต่…สุดท้ายเขาก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

…

“เยี่ยนฟาง เธอนี่จริง ๆ เลยนะ หลิวเหว่ยขายของที่อำเภอรายได้ไม่ใช่น้อย ๆ เลี้ยงดูเธอกับลูกเป็นอย่างดี ทำไมเธอถึงใจร้ายนำลูกตัวเองไปขายให้คนอื่นแบบนี้”

“ใช่ ๆ งานภาคสนามเธอก็ไม่ต้องทำ วัน ๆ ไม่ทำอะไรอยู่แต่บ้าน แต่งตัวสวยไปวัน ๆ ลูกแค่คนเดียวก็เลี้ยงดูไม่ได้ ไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ถึงได้นำลูกของตัวเองไปขายให้คนอื่น”

“ฉันสงสารหลิวเหว่ยจริง ๆ เลยที่ได้ผู้หญิงอย่างเธอมาทำเมีย ถ้าหลิวเหว่ยไม่พลาดท่าให้เธอ ป่านนี้หลิวเหว่ยคงได้แต่งงานกับหลานสาวฉันไปแล้ว”

เสียงวิพากษ์วิจารณ์หนาหูขึ้นเรื่อย ๆ มู่เยี่ยนฟางไม่อยากจะสนใจลิ้นปากชาวบ้าน ก่อนจะรีบเดินออกมาจากตรงนั้น แล้วเดินกลับไปที่บ้าน ระหว่างทาง…เธอพลางนึกคิดถึงเรื่องราวในอดีตของเจ้าของร่างเดิมไปด้วย เธอไม่แปลกใจที่ชาวบ้านจะจงเกลียดจงชังเจ้าของร่างเดิมมากขนาดนี้

เจ้าของร่างเดิมกับสามีไม่ได้รักกันตั้งแต่แรก ครอบครัวสามีของเจ้าของร่างเดิม หรือชายที่มีชื่อว่าหลัวหลิวเหว่ย คือครอบครัวที่ย้ายมาจากเมืองอื่น ย้ายมาอยู่ที่หมู่บ้านนี้เมื่อหลายสิบปีก่อน หลัวหลิวเหว่ยเป็นคนที่ขยัน มากความสามารถ เขาสู้ชีวิตมากกว่าจะเปิดร้านขายของที่อำเภอได้

หลัวหลิวเหว่ยเป็นคนดูแลสมาชิกทุกคนภายในบ้าน รายได้ส่วนใหญ่จะได้มาจากเขา ไม่แปลกที่ชาวบ้านที่นี่จะรู้สึกอิจฉาเจ้าของร่างเดิม ใคร ๆ ก็รู้ว่าหลัวหลิวเหว่ยหาเงินแต่ละเดือนได้เยอะแค่ไหน ที่หลัวหลิวเหว่ยต้องมาแต่งงานกับเจ้าของร่างเดิมเพราะพลาดท่า

วันนั้น…เพื่อนสนิทของหลัวหลิวเหว่ยแต่งงาน เจ้าสาวดันเป็นเพื่อนของน้องสาวเจ้าของร่างเดิม น้องสาวไม่อยากให้เจ้าตัวไปร่วมงาน แต่…เจ้าตัวดึงดันที่จะไปร่วมงานให้ได้ เพราะรู้ว่าหลัวหลิวเหว่ยจะไปร่วมงานแต่งเพื่อนด้วย มู่เยี่ยนฟางแอบรักหลัวหลิวเหว่ยมานานหลายปี

เจ้าตัวอยากจะใช้โอกาสนี้จับหลัวหลิวเหว่ยให้อยู่หมัด แล้วมู่เยี่ยน ฟางก็ทำมันได้สำเร็จ หลัวหลิวเหว่ยไม่มีทางเลือกอื่น ชาวบ้านต่างก็รู้ว่าพวกเขาสองคนไม่บริสุทธิ์แล้ว เขาถึงต้องจำใจแต่งงานกับมู่เยี่ยนฟาง แต่งงานกันได้ไม่นาน มู่เยี่ยนฟางก็ท้อง

ด้วยความที่เจ้าของร่างเดิมไม่ใช่คนดีอะไร ทั้งขี้เกียจ ทั้งสกปรก นอกจากจะไม่มีดีอะไรแล้ว ยังชอบผลาญเงินที่หลัวหลิวเหว่ยหามาได้ด้วย มู่เยี่ยนฟางมีปากเสียงกับสมาชิกในบ้านสามีแทบจะทุกวัน หลัวหลิวเหว่ยทนไม่ไหวอีกต่อไป ไม่อยากให้มู่เยี่ยนฟางเป็นภาระพ่อกับแม่

เขาจึงได้ขอแยกบ้านออกมาอยู่ที่ท้ายหมู่บ้าน ตอนแรกแม่เขาก็ไม่ยอม เพราะมู่เยี่ยนฟางกำลังท้องอยู่ ถ้าหากครอบครัวสามีไม่ดูแล แม่เขากลัวชาวบ้านคนอื่นจะวิพากษ์วิจารณ์เอาได้ สุดท้าย…ทุกคนในบ้านถึงต้องยอมเอาใจมู่เยี่ยน คอยปรนนิบัติจนเธอคลอดลูก

หลังจากที่มู่เยี่ยนฟางคลอดเด็กชายหลัวลี่หยาง ก็ไม่รู้ว่าผีตัวไหนเข้าสิง เธอเปลี่ยนไปมาก ร้ายกาจกว่าเดิม พยายามรีดไถเงินจากทุกคนในบ้านมาใช้จ่ายซื้อข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัว ทุกคนในบ้านทนกับนิสัยของมู่เยี่ยนฟางไม่ได้อีกต่อไป จึงได้นำเรื่องนี้ไปบอกกับหลัวหลิวเหว่ย

ช่วงเวลานั้น…หลัวหลิวเหว่ยเขากำลังยุ่งอยู่กับการเปิดร้านขายของที่อำเภอ เขาต้องทิ้งงานกลับมาจัดการเรื่องแยกบ้าน พ่อกับแม่เขาทนไม่ได้อีกต่อไปถึงได้ยอมให้ลูกชายของตนแยกบ้านย้ายไปอยู่ที่ท้ายหมู่บ้าน หลังจากที่แยกบ้านออกมา นาน ๆ ทีหลัวหลิวเหว่ยถึงจะกลับมาเยี่ยมมู่เยี่ยนฟางกับลูกชายที่บ้าน

พอมู่เยี่ยนฟางเห็นหลัวหลิวเหว่ยเมินเฉยไม่สนใจ เธอก็โมโหมากคอยไปหาเรื่องหลัวหลิวเหว่ยที่ร้านเกือบจะทุกวัน สุดท้าย…หลัวหลิวเหว่ยก็ต้องใช้เงินแก้ปัญหา ส่งเงินกลับมาให้มู่เยี่ยนฟางทุกครั้งเมื่อเธอเอ่ยปากขอ ที่เขาทนอยู่กับมู่เยี่ยนฟางจนถึงทุกวันนี้ ก็เพราะว่าเขาสงสารลูกชาย ไม่อยากให้ลูกชายขาดแม่

ปู่กับย่าหลัว เห็นลูกสะใภ้ตัวดี ปล่อยให้หลานชายเพียงคนเดียวของตนอดอยาก ก็ยิ่งเกลียดมู่เยี่ยนฟาง วันไหนที่บ้านมีของดี ๆ ให้กิน ปู่กับย่าหลัวมักจะตามหลานชายมาทานข้าวที่บ้านหลัว มู่เยี่ยนฟางเห็นแบบนั้นก็ยิ่งได้ใจ ใช้ลูกชายของตัวเองไปขอข้าวที่บ้านหลัวมาให้เธอกิน เพราะเธอเป็นคนขี้เกียจ แม้แต่กับข้าวก็ไม่อยากทำ

วันนี้ที่เกิดเรื่องขึ้น เพราะเมื่อสองวันก่อนหลัวหลิวเหว่ยเพิ่งจะกลับมาที่บ้านพร้อมกับอาหารแห้ง เนื้อหมูมากมาย เจ้าหลัวลี่หยางเห็นที่บ้านมีของดี ๆ กินก็อยากจะแบ่งไปให้ปู่กับย่า เพราะคนที่คอยดูแลเด็กชายก็คือปู่กับย่าหลัว เจ้าหลัวลี่หยางจึงคิดขโมยเนื้อไปให้ปู่กับย่า