บทที่ 6 : ลำบากใจ

“เป็นอย่างนี้นี่เอง” มู่เยี่ยนฟางรีบเก็บสมุดวิเศษเล่มนั้นไว้อย่างดี ก่อนจะหยิบเอาที่ตรวจครรภ์มา ส่วนอีกอันเธอจะเก็บไว้ตรวจพรุ่งนี้เช้า

ร่างระหงหายเข้าไปในห้องน้ำนานครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินกลับออกมาด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่นัก ผลออกมาว่าเธอกำลังท้องจริง ๆ ท้องกี่เดือนนั้นเธอเองก็ไม่รู้ สิ่งที่ทำให้เธอหนักใจมากที่สุดก็คือการดำรงชีวิตที่นี่ ใช่ว่าเธอไม่เคยลำบากมาก่อน

งานหนักงานเบาเธอเคยผ่านมันมาหมดแล้ว แต่…ชีวิตที่นี่ไม่เหมือนยุคที่เธอจากมา ต่อให้ประเทศเปิดกว้างเสรีแล้วก็ตาม แต่ทางรัฐก็ยังควบคุมชีวิตประชาชนภายในประเทศอยู่ดี ยิ่งคิดมู่เยี่ยนฟางก็ยิ่งปวดหัว ขณะที่เธอกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องอนาคตอยู่นั้น อยู่ ๆ เจ้าลี่หยางก็วิ่งมา

“แม่ ไม่สบายเหรอ ?” เด็กชายเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง มู่เยี่ยนฟางได้ยินเจ้าลี่หยางเอ่ยถามก็รีบเรียกสติตัวองกลับมา

“แม่สบายดีไม่ได้เป็นอะไร หนูเจ็บเท้าอยู่ไม่ใช่เหรอ ? จะเดินออกมาข้างนอกทำไม ? รีบเข้าไปพักเถอะ”

“เยี่ยนฟาง เธอตามหลานชาย…. ” ย่าหลัวเพิ่งกลับมาจากบ้านโจวก็รีบตรงดิ่งมาที่นี่ พอเห็นหลานชายสุดที่รักของตนกลับมาที่บ้านแล้วถึงรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย แต่…พอสายตาเหลือบไปเห็นเท้าของเจ้าลี่หยางแล้ว สีหน้าของย่าหลัวก็เปลี่ยนไป

“เยี่ยนฟาง เธอทำอะไรหลานชายฉัน ?!! ” ย่าหลัวรีบวิ่งเข้าไปดู เห็นเท้าของผู้เป็นหลานชายมีแผลอยู่ ย่าหลัวก็ยิ่งโกรธ

“ถ้าเธอดูแลหลานชายฉันไม่ได้ก็หย่ากับลูกชายฉันซะ !! ฉันทนเห็นหลานชายฉันต้องมาเจ็บตัวเพราะเธอไม่ได้อีกต่อไปแล้ว !! ”

“แม่คะ ไม่ใช่อย่างที่แม่คิดนะคะ” มู่เยี่ยนฟางรีบโต้แย้ง เธอรู้ว่าย่ากลัวรักเจ้าลี่หยางมากแค่ไหน แต่เธอยังไม่ได้ลงมือทำอะไรเจ้าลี่หยางเลย ที่เจ้าลี่หยางเป็นแบบนี้เพราะอุบัติเหตุต่างหากเล่า ไม่มีใครอยากให้มันเกิดหรอก

“จะไม่ใช่ได้ยังไง ก็เห็น ๆ กันอยู่” ย่าหลัวไม่อยากจะสนใจลูกสะใภ้ตัวดีของตัวเองอีก ก่อนจะหันไปคุยกับเจ้าลี่หยางแทน

“หยางหยางลูก เจ็บมากไหม ? ไปที่บ้านย่านะ เดี๋ยวย่าทายาให้ คืนนี้ไปพักที่บ้านหลัวนะลูก ไม่ต้องพักอยู่ที่นี่หรอก รอพ่อกลับมาค่อยกลับมาที่นี่นะหยางหยาง”

เจ้าลี่หยางมีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย เมื่อกี้เขาเห็นแม่อาเจียนตั้งหลายครั้ง เขากลัวว่าแม่จะไม่สบาย จึงไม่อยากทิ้งแม่ไปไหน

“ย่าครับ แม่ไม่ได้ทำอะไรผม แผลนี่เป็นความสะเพร่าของผมเองครับ”

“ยังจะปกป้องแม่อีก อย่าไปกลัวเลยนะ มีปู่กับย่าอยู่ทั้งคน ปู่กับย่าจะปกป้องหนูเอง ไปพักที่บ้านหลัวนะลูก อยู่ที่นี่ไม่รู้ว่าแม่จะทำอะไรหนูบ้าง”

มู่เยี่ยนฟางได้ยินแม่สามีพูดแบบนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจแรง เธอรู้ว่าสิ่งที่เจ้าของร่างเดิมได้ทำไว้กับทุกคนมันยากเกินที่จะให้อภัย หากเธออยากจะพิชิตใจพวกเขาคงต้องใช้เวลาอีกสักหน่อย

“ลี่หยางลูก ลูกไปพักที่บ้านหลัวเถอะ ไม่ต้องห่วงแม่ แม่ไม่เป็นอะไร ไว้พรุ่งนี้แม่จะไปรับหนูกลับมาที่บ้านเรานะ”

ย่ากลัวถึงกับนิ่งไป ไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เพิ่งจะได้ยิน ไม่คิดว่าลูกสะใภ้ของตนจะพูดจาดีกับคนอื่นเขาเป็นด้วย เมื่อก่อนถ้าไม่ด่าก็พูดจาเหน็บแหนมประชดประชัน ไม่รู้ว่าวันนี้ผีตัวไหนเข้าสิง ลูกสะใภ้ของตนถึงได้เปลี่ยนไปมากขนาดนี้

“แม่คะ ฉันฝากแม่ดูแลเจ้าลี่หยางด้วยนะคะ พรุ่งนี้ฉันจะไปรับเจ้าลี่หยางกลับมาที่นี่ค่ะ”

เธอเองก็อยากจะอยู่เงียบ ๆ คนเดียวสักคืน เธออยากจะปรับตัวกับผู้คนที่นี่ ยังมีอะไรอีกหลาย ๆ อย่างที่เธอต้องจัดการ ให้เจ้าลี่หยางไปพักที่บ้านหลัวก่อนก็ดีเหมือนกัน

“รีบไปกันเถอะ กลับไปย่าจะทำอาหารอร่อย ๆ ให้กินนะ” ย่าหลัวไม่รอให้อีกฝ่ายได้ได้พูดอะไร ก็รีบอุ้มเอาเจ้าลี่หยางเดินออกจากบ้านไป

…

“โอ้ ! หลานปู่ เท้าไปโดนอะไรมา ?” ปู่หลัวกำลังนั่งคัดสมุนไพรที่หน้าเรือน ทันทีที่เห็นผู้เป็นภรรยาอุ้มหลานชายสุดที่รักเดินเข้ามาในบ้านก็รีบวางมือเดินมาดู

“จะไปโดนอะไรมาเล่า ก็คงเป็นฝีมือของเยี่ยนฟางนั่นแหละ ฉันเริ่มจะทนไม่ไหวแล้วนะคุณ ยังไงก็ต้องให้หลิวเหว่ยหย่ากับเยี่ยนฟางให้ได้”

“ใจเย็น ๆ ก่อน เรื่องหย่าคือเรื่องใหญ่ เกิดชาวบ้านรู้เข้าจะนำเรื่องนี้ไปวิพากษ์วิจารณ์เอาได้ รอลูกชายเรากลับมาที่บ้านก่อนเถอะ ค่อยคุยกัน” 

“ฉันไม่สนลิ้นปากชาวบ้านหรอกนะ คุณดูเท้าของเจ้าหยางหยาง ก่อนสิ วันนี้เยี่ยนฟางก็เกือบขายเจ้าหยางหยางให้กับบ้านโจวไปแล้ว ขืนปล่อยให้เจ้าหยางหยางอยู่กับเยี่ยนฟางแบบนี้ละก็ เราได้ศพหลานกลับมาแทนแน่”

ย่าหลัวเอ่ยบอกอย่างคับแค้นใจ ตนเลี้ยงดูลูกชายมาอย่างดี กลับไปผูกชะตากับผู้หญิงใจร้ายอย่างมู่เยี่ยนฟางได้ ยิ่งคิดย่าหลัวก็ยิ่งเจ็บใจ เจ้าลี่หยางเห็นท่าไม่ดีก็รีบแก้ต่างให้ผู้เป็นแม่

“ย่าครับ ปู่ครับ แม่ไม่ได้ทำร้ายผม วันนี้แม่ยังทำไข่ผัดมะเขือเทศให้ผมกินด้วยนะครับ ฝีมือการทำอาหารของแม่อร่อยมาก”

ปู่กับย่ากลัวได้ยินแบบนั้นถึงกับชะงักไป ตั้งแต่วันที่มู่เยี่ยนฟางเข้ามาเป็นสะใภ้บ้านหลัว ตนไม่เคยเห็นเยี่ยนฟางทำอาหารให้ทุกคนกินเลยสักครั้ง ส่วนเจ้าลี่หยางเอง พวกเขาก็เป็นคนเลี้ยงดูมากับมือ พอได้ยินเจ้าลี่หยางบอกแบบนั้น ย่าหลัวถึงกับไม่เชื่อหูตัวเอง

“หยางหยางลูก แม่ทำอาหารให้หนูกินจริง ๆ หรือ ?” เด็กชายพยักหน้าพัลวัน ย่าหลัวรีบหันไปมองหน้าผู้เป็นสามีอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“ลูกสะใภ้เราคงสำนึกผิดแล้วจริง ๆ ”