บทที่ 8 เจอหน้ากันครั้งแรก

เช้าของอีกวัน…มู่เยี่ยนฟางตื่นตั้งแต่เช้า หลังจากที่เธอเก็บกวาดบ้านส่วนที่เหลือเสร็จ ก็ได้เดินมาดูที่ข้างหลังบ้าน เนื้อที่ข้างหลังบ้านตรงหน้าค่อนข้างกว้าง ถ้าปลูกผักได้แล้วนำไปขายคงได้เงินมาจุนเจือภายในบ้านไม่น้อย แต่…ปัญหาติดตรงที่ตอนนี้เธอกำลังท้องอยู่ ไม่อาจทำงานหนักได้

ขณะที่มู่เยี่ยนฟางกำลังขบคิดว่าจะจัดการกับเนื้อที่ตรงหน้าอย่างไรอยู่นั้น ครู่นั้นเธอก็ได้ยินเสียงเจ้าลี่หยางหัวเราะคิกคักเดินผ่านรั้วบ้านเข้ามา เธอรีบเดินกลับออกมาจากตรงนั้น ก่อนจะเจอกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีใบหน้าเหมือนกับเจ้าลี่หยางไม่มีผิด

ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเธอในตอนนี้มีรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าคมเข้ม คิ้วดกหนา ริมฝีปากแดงระเรื่อราวกับริมฝีปากของผู้หญิง ผิวคล้ำหน่อย แต่ก็ไม่ได้ทำให้รูปลักษณ์ภายนอกเขาดูแย่ นัยน์ตาดำขลับดั่งคมมีดมองมาที่เธอ ทำให้เธอถึงกับขนหนาวลุกซู่ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเธอเป็นใคร คงเป็นสามีของเจ้าของร่างเดิม พ่อของเจ้าลี่หยางสินะ

“เอ่อ…คุณกลับมาแล้วเหรอคะ ? กินอะไรมาหรือยัง ? อยากจะกินอะไรไหม ? เดี๋ยวฉันไปทำมาให้”

แม้จะเป็นเพียงคำถามที่แสนจะธรรมดา แต่…หลัวหลิวเหว่ยกลับรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก ทำให้เขาลืมเรื่องที่เธอก่อไว้เมื่อวานไปเสียสนิท ทว่า…เขากลับรู้สึกว่าภรรยาของเขาแปลกไป ไม่เหมือนมู่เยี่ยนฟางคนเดิมเลยสักนิด

“เรามีเรื่องต้องคุยกัน” นี่เป็นคำทักทายแรกที่ชายหนุ่มเอ่ยทักทายอีกฝ่าย

เมื่อวานหลัวหลิวเหว่ยได้ยินหลัวซินหยานน้องสาวของเขาบอกว่ามู่เยี่ยนฟางอยากจะนำลูกชายที่เขารักสุดหัวใจไปขายให้กับบ้านโจว เขาถึงกับเดือดพล่าน แต่เพราะว่าเขามีธุระต้องจัดการ ถึงได้กลับมาที่หมู่บ้านในเช้าของวันนี้แทน

ก่อนที่เขาจะกลับมาที่นี่ เขาได้แวะไปที่บ้านหลัวก่อน พอรู้ว่าเจ้าลี่ หยางได้รับบาดเจ็บที่เท้า ไฟโทสะในกายก็ปะทุขึ้นอีกครั้ง หลังจากที่คุยกับพ่อแม่เสร็จ เขาก็รีบพาเจ้าลี่หยางกลับมาที่นี่ การกระทำของมู่เยี่ยน ฟางในครั้งนี้ทำให้ความอดทนของเขาขาดสะบั้น

มู่เยี่ยนฟางรู้ว่าหลัวหลิวเหว่ยจะคุยอะไรกับเธอ เธอไม่อยากจะคิดอะไรมากรีบเดินไปที่ครัวทำไข่น้ำตาลทรายแดงให้เขาทาน หลัวหลิวเหว่ยนั่งรออยู่ที่ห้องโถงอยู่นาน เห็นมู่เยี่ยนฟางไม่มาสักทีก็ร้อนใจรีบเดินมาที่ครัวดู

“คุณทำอะไรอยู่ ? ทำไมไม่เข้าไปคุยกัน ?” ชายหนุ่มเห็นอีกฝ่ายกำลังทำอาหารอยู่ถึงกับขมวดคิ้วแน่น ทุกครั้งที่เขากลับมาเยี่ยมเธอกับลูก เขาไม่เคยเห็นเธอเข้าครัวทำอาหารให้เขาทานมาก่อน กลับมาที่บ้านทีไร เป็นต้องทะเลาะกันทุกที

“ฉันรู้ว่าคุณกับเจ้าลี่หยางยังไม่ทันจะได้กินอะไร ฉันเองก็ยังไม่ได้กินอะไรเหมือนกัน คุณมีอะไรอยากจะคุยกับฉัน ไว้คุยกันที่โต๊ะอาหารดีกว่านะคะ”

มู่เยี่ยนฟางเป็นคนใจเย็น มีเหตุผล เธอเองก็มีครอบครัว มีสามีเหมือนกัน ทุกครั้งที่เธอกับสามีไม่เข้าใจกัน พวกเขาจะหันหน้าคุยกันด้วยเหตุผล และครั้งนี้ก็เหมือนกัน เธอทะลุมิติมาอยู่ในร่างนี้แล้ว เธอไม่อยากทำตัวเหมือนเจ้าของร่างเดิม ไม่อยากให้ใครต้องมาโกรธเกลียดเธออีก

“ถ้าคุณไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำ ผมกับลูกทานข้าวที่บ้านแม่แล้ว”

“คุณไม่กินกับข้าวที่ฉันทำก็ไม่เป็นไร แต่ฉันต้องกินค่ะ” หญิงสาวไม่คิดที่จะหันไปมองชายหนุ่มด้วยซ้ำ หลัวหลิวเหว่ยไม่อยากทะเลาะกับเธอ ก็รีบหมุนกายเดินกลับเข้าไปในบ้านเล่นกับเจ้าลี่หยางแทน

โชคดีที่เธอไม่มีอาการแพ้ท้อง ได้กลิ่นอาหารไม่รู้สึกอะไรเลย แต่…ดูเหมือนเธอจะทานของมันไม่ได้ เมื่อกี้เธอลองชิมผัดผักดูเกือบจะอาเจียนออกมาแล้ว พอทำอาหารเสร็จ มู่เยี่ยนฟางก็รีบถือถาดอาหารเดินมาที่ห้องโถง

หลัวหลิวเหว่ยเห็นอาหารที่อยู่บนโต๊ะก็ประหลาดใจมาก อาหารที่มู่เยี่ยนฟางทำทั้งหอมทั้งน่ากิน เขาไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะทำอาหารเป็น

“อาหารน่ากินมากเลยครับ” เจ้าลี่หยางเห็นอาหารที่อยู่ตรงหน้าแล้ว ดวงตาถึงกับลุกวาว นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้กินอาหารดี ๆ แบบนี้ อาหารวันนี้ยังมีเนื้อหมูด้วย

“ถ้าชอบก็กินเยอะ ๆ นะ ถ้ากินไม่อิ่ม เดี๋ยวแม่ทำให้อีกนะ” เสียงใสเอ่ยบอกอย่างอ่อนโยน พลางเลื่อนมือมาลูบไล้ศีรษะเจ้าลี่หยางไปมาอย่างเอ็นดู

การกระทำของมู่เยี่ยนฟางทำให้หลัวหลิวเหว่ยถึงกับนิ่งไปพูดอะไรไม่ออก ช่างแตกต่างจากที่หลัวซินหยานพูดเมื่อวานเสียจริง เขาไม่อยากคิดอะไรมาก รีบคีบอาหารกิน รสชาติอาหารไม่แย่ อร่อยถูกปากเขาจริง ๆ

“เมื่อวานคุณทำแบบนั้นทำไม ? เงินที่ผมส่งกลับมาให้คุณไม่พอใช้หรือ ? คุณถึงได้เอาลูกไปขายให้กับบ้านโจว”

หลัวหลิวเหว่ยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยจะพอใจเท่าไร เรื่องอื่นเขาพอทนได้ แต่เรื่องนี้เขาทนไม่ได้จริง ๆ ถ้าเธอไม่รักลูก ไม่ต้องการลูกขอแค่บอก เขาพร้อมที่จะหย่าคืนอิสระให้เธอ

คนที่ถูกถามถึงกับเงียบไป มู่เยี่ยนฟางไม่รู้จะแก้ต่างว่าอย่างไรดี ตอนนี้เหตุผลไหนก็ไม่ดีเท่ากับเหตุผลคนท้องแล้ว หลังจากที่ขบคิดอยู่นาน เธอก็ตัดสินใจบอกความจริงออกไปว่าเธอกำลังท้อง

“คงเป็นเพราะอารมณ์คนท้องมั้งคะ ฉันไม่ได้อยากจะขายลูกตัวเองกินนะคะ คุณจะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่คุณ เรื่องนี้ฉันรู้ว่าฉันผิด”

“คุณกำลังท้องเหรอเยี่ยนฟาง ?” หลัวหลิวเหว่ยไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เพิ่งจะได้ยิน เขาพลาดแค่ครั้งเดียวในวันนั้น ไม่คิดว่าเธอจะท้องได้ เขาคงต้องปัดเรื่องหย่าทิ้ง แล้วหันมาเจรากับเธอเรื่องลูกแทนสินะ