(11 ) หึง !

"ยัง" คีตะตอบออกไปอย่างตรง ๆ ทำเพื่อน ๆ ถึงกับอ้าปากค้างอย่างเหลือจะเชื่อ !

"รออะไรอยู่วะ น่าเอาขนาดนี้"

"กูยังไม่อยากฝืนใจเขา"

"หมายความว่าไงวะ ปกติผู้หญิงที่เข้าหาก็อยากอ้าขาให้มึงกันทั้งนั้น"

"แต่คนนี้ไม่ใช่"

"กะจริงจังเลยว่างั้น"

"เออ !"

"งั้นมึงรีบหาจังหวะเลย สวยแบบนี้ ไม่ใช่มึงคนเดียวแน่ที่เล็งมีอาเอาไว้"

"กูรู้แล้ว"

"ไม่ตามไปวะ ในห้องน้ำนั่น ทางสะดวก จัดเลย !"

"ก็บอกแล้วไง ว่ากูไม่อยากบีบบังคับเขา"

"ก็นี่ไง ! ปกติผู้หญิงรออ้าขาให้ คนนี้มึงจับอ้าเองไปเลย ช้าอด ! จะหาว่ากูไม่เตือนนะเว้ย !"

อีกด้านหนึ่ง

มีอาที่ออกจากห้องน้ำมาก็พบกับกลุ่มคนที่โซนวีไอพี ซึ่งเป็นคนที่เธอรู้จัก

"มีอา !"

"รุ่นพี่ ?"

"โหว...สวยจัง จำแทบไม่ได้เลย มาเที่ยวที่แบบนี้ด้วยเหรอ"

"มากับเพื่อนน่ะค่ะ"

"งั้นเหรอ มาดื่มด้วยกันหน่อยสิ มีแต่เพื่อนที่จบจากเอยูเอ อัลฟ่าด้วยกันทั้งนั้นเลยนะ" รุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาแล้วลากแขนเรียวแขนของมีอาให้มาด้วยกัน

"เฮ้ ! ทุกคน นี่มีอาคนสวย บัณฑิตเกียรตินิยมอันดับหนึ่งของเอยูเอ อัลฟ่าเลยนะ จำกันได้รึเปล่า"

"สวยสะดุดตาขนาดนี้ เป็นใครจะจำไม่ได้"

ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกัน โดยที่มีอาเป็นฝ่ายเดินเข้าไปทักทาย ก่อนจะหันไปหาชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งที่มีใบหน้าหล่อเหลา และ ดูดีที่สุดในบรรดารุ่นพี่ทั้งหมดที่มาด้วยกัน

"สวัสดีค่ะ รุ่นพี่คุนหมิง"

"จำผมได้ด้วยเหรอ"

"จำได้สิคะ รุ่นพี่ยังเคยติววิชาเศรษฐศาสตร์ตอนปีหนึ่งให้ฉันอยู่เลย"

"แต่นั่นมัน ก็นานหลายปีมาแล้วนะ" คุนหมิงเอ่ยถามเธอพร้อมกับรอยยิ้ม

"รุ่นพี่ฮอตขนาดนั้น ทำไมฉันจะจำไม่ได้"

"ถ้างั้นก็ ดื่มด้วยกันหน่อยสิ" คุนหมิงส่งแก้วไวน์ให้กับมีอา ก่อนที่เธอจะยื่นมือออกไปรับมันมาถือไว้ แล้วยกขึ้นมาชนแก้วพร้อมกับบรรดารุ่นพี่คนอื่น ๆ

"หมดแก้ว !"

กิ้ง !

เสียงกระเปาะแก้วไวน์กระทบกันดังไพเราะเพราะพริ้ง เรียกเสียงเฮฮาจากบรรดาหนุ่มสาวเพื่อนรุ่นพี่ของมีอาได้อย่างเกรียวกราว โดยที่เธอทำท่าว่าจะยกแก้วไวน์ขึ้นมาดื่ม ทว่าก็ถูกใครบางคนคว้ามันออกไปจากมือบางของเธอซะก่อน

หมับ !!

"อ๊ะ !"

"พอได้แล้ว !" เสียงของใครบางคนพูดขึ้นมาพร้อมกับเจ้าตัวที่ยกไวน์แก้วนั้นขึ้นมาดื่มเองจนหมดเกลี้ยง