(2) บุคคลอันตราย

"อยากได้ ก็มาเอาคืนที่ห้อง" คีตะดับบุหรี่ด้วยโต๊ะที่มีอาใช้นั่งทำงาน ก่อนจะก้าวเข้าไปหย่อนก้นบุหรี่มวนที่ว่านั่นใส่ลงในกระเป๋าเสื้อสูทสีขาวเข้ารูปที่อาจารย์สาวคนสวยสวมทับไว้กับเสื้อเชิ้ตแขนยาวดูสุภาพ ท่าทางจองหองแบบนั้นของเขา ทำให้มีอารู้สึกไม่พอใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

"นี่นาย !"

"เธอรู้อยู่ไม่ใช่เหรอ ว่าฉันพักอยู่ที่ไหน" ว่าจบก็ล้วงเอาคีย์การ์ดห้องพักยัดใส่มือบางของมีอาไปด้วย แม้ว่าเธอจะไม่เต็มใจ ทว่ากลับไม่แสดงสีหน้าอะไรออกมา เพราะไม่มีทางเลือกให้มีอามากมายนัก

"เลิกงานแล้ว ไปเจอฉันด้วยล่ะ เข้าใจไหม"

มีอาเงียบไม่ตอบอะไรไป แม้จะฝืนใจ แต่คงต้องทำตามไปก่อน เพราะมันเป็นทางเลือกเดียวที่จะหาทางเจรจาต่อรองกับเด็กคนนี้ได้ ไม่อย่างนั้น เธอคงได้พิจารณาตัวเองก่อนหมดเทอมสองนี้ด้วยแน่ ๆ

เวลาต่อมา

มีอามาที่คอนโดหรูกลางใจเมืองที่อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยริชฟอร์ดที่สอนอยู่นัก เธอรู้จักที่นี่เป็นอย่างดี เพราะน้องชายต่างพ่อของเธอก็พักอยู่ที่นี่ด้วยเหมือนกัน

ไมค์ คือ เพื่อนต่างคณะของคีตะ และ ยังเป็นน้องชายต่างพ่อของมีอาอีกด้วย ไมค์ไม่ได้สนิทสนมกับมีอามากมายนัก เนื่องจากไม่ได้โตมาด้วยกัน เพราะส่วนใหญ่ไมค์จะอยู่ต่างประเทศ และ เพิ่งกลับมาเมืองไทยในช่วงที่เริ่มเรียนมหาลัยเท่านั้นเอง

แกร๊ก !

ร่างสูงเปิดประตูต้อนรับอาจารย์สาว ทันทีเมื่อรู้ว่าเธอมาถึง

"เอาของฉันคืนมา" มีอาบอกกับคนที่ตัวสูงกว่า ทว่าเขากลับหมุนตัวแล้วก้าวเข้าไปด้านใน

"เข้ามาเอาสิ"

"โทรศัพท์มือถือของฉันอยู่ไหน !" มีอาหยิบกระเป๋าสะพายได้ ก็เปิดดูของที่อยู่ในนั้นทันที ถึงได้รู้ว่าของของเธอมันมีอยู่ไม่ครบตามเดิม

"นี่ไง!" ร่างสูงชูมันขึ้นมาให้เธอเห็นของสำคัญสำหรับใครหลายคน

สมาร์ตโฟน !

"เอาคืนมานะ !" มีอาก้าวเข้าไปหยิบ แต่ทว่าเขาก็ยังไม่ยอมส่งมันคืนให้เธอง่าย ๆ ทั้งที่ตัวก็สูงกว่าเธออยู่แล้ว ทว่าเขาก็ยังยกมันขึ้นสูงเหนือศีรษะของตัวเองมากขึ้นไปอีก จนเธอเอื้อมไม่ถึง

"หยุดทำบ้า ๆ สักทีได้ไหม ต้องการอะไรกันแน่"

"พาสเวิร์ดอะไร" คีตะเอ่ยถาม พลางชำเลืองสายตามองดูอาจารย์สาวคนสวยที่ยืนหน้าบึ้งตึงไปด้วย

"ถามว่าพาสเวิร์ดอะไร" เขาย้ำถาม ก่อนที่เธอจะจำใจตอบออกไปแบบรัว ๆ

"4321 1234 !"

"พาสเวิร์ดอะไร ปัญญาอ่อน !" พูดพลางกดเปิดหน้าจอแล้วกดเมมเบอร์ของตัวเองใส่ลงไป ก่อนจะกดเข้าไปในแอปทุกแอปแล้วแอดเฟรน เพิ่มเพื่อน กดติดตาม ทุกช่องทางการติดต่อของตัวเองทั้งหมดที่มีให้กับอาจารย์สาวคนสวย

"ทำแบบนี้ทำไม" มีอามองตามทุกการกระทำของอีกฝ่าย แต่ก็ไม่ได้เข้าใจต่อพฤติกรรมเหล่านั้น แม้จะเอ่ยถามเขา แต่เธอก็ไม่ได้รับคำตอบกลับมา

"ยิ้มหน่อย" มือหนารั้งไปที่เอวบางของอาจารย์สาวให้หันมามองกล้องหน้าของโทรศัพท์มือถือเครื่องนั้น แล้วกดชัตเตอร์รัวถ่ายรูปคู่ที่ดูสวีตหวานระหว่างเขาและเธอนับสิบ ๆ ภาพ ก่อนจะใช้มันตั้งเป็นภาพวอลเปเปอร์และภาพพักหน้าจอมือถือให้กับเธอด้วย

"ทำบ้าอะไรของนาย !" มีอาดันร่างสูงออกไปอย่างไม่ชอบใจสุด ๆ ก่อนจะหันมาจ้องหน้า "ไม่ยอมเข้าเรียน ไม่เคยส่งงานเลยสักชิ้น แถมยังไปข่มขู่นักศึกษาด้วยกัน เพื่อไม่ให้เข้าเรียนในวิชาของฉันด้วย นายทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกันแน่ นายคีตะ !"

"เป็นอาจารย์สอนจิตวิทยาไม่ใช่เหรอ หาคำตอบเอาเองไม่ได้รึไง ทำไมยังต้องมาถามฉันอีก"

"ก็เพราะว่าฉันอยากรู้ไง ว่าทำไมเด็กอย่างนาย ถึงได้ทำตัวไร้สาระขนาดนี้ แทนที่จะรีบเรียนให้จบ"

"ว่าไงนะ !" คีตะสบตาเธอ โดยที่มีอาเองก็จ้องหน้าเขาแล้วพูดต่อไปอีก

"จะบอกอะไรให้นะ ตอนฉันเป็นเด็ก ฉันก็อยากรีบเรียนให้จบ จะได้ไปทำอะไรที่อยากทำ ได้ทำตามใจตัวเองด้วย"

"ไม่ใช่"

"อะไร"

"เมื่อกี้ เธอบอกว่าฉันเด็ก"

"ใช่ !"

"ยังมองว่าฉันเป็นเด็กอยู่งั้นเหรอ" คำถามคีตะทำให้รู้ว่าเขาไม่ได้สนใจในคำพูดเมื่อกี้นี้ของมีอาเลยแม้แต่น้อย

"สำหรับอาจารย์แล้ว ลูกศิษย์ทุกคน ก็คือเด็กด้วยกันทั้งนั้น"

"แต่ฉันไม่ใช่เด็ก !"

"ถ้าไม่ใช่ก็เข้าเรียน ส่งงาน แล้วก็รีบสอบวิชาของฉันให้ผ่านสักทีสิ"

"ก็แค่วิชาเสริม จะอะไรนักหนา"

"จะหลักหรือเสริม มันก็ต้องให้ความสำคัญด้วยกันทั้งนั้น"

"เธอนี่พูดจาฟังดูน่าเบื่อ"

"ถ้างั้นก็รีบเอาของฉันคือมา ฉันจะได้รีบกลับออกไป แล้วก็ไม่ต้องมายุ่งวุ่นว...อื้อ !" คีตะดึงร่างนุ่มของอาจารย์สาวคนสวยเข้ามาหาแล้วบดจูบไปที่กลีบปากบาง ซึ่งกำลังอ้าพูดไม่ยอมหยุดให้เงียบ พลางสอดปลายลิ้นร้อนรุกล้ำเข้าไปในโพรงปากเล็ก ๆ อย่างอุกอาจ จนเธอแทบจะหยุดหายใจ

"ฉันยังดูเป็นเด็กสำหรับเธออยู่อีกไหม" คีตะถอนจูบออกมาสบตาเธอใกล้ ๆ ทว่ามีอายังคงอึ้งต่อสัมผัสและการกระทำเมื่อครู่ ราวกับถูกสาปไปชั่วขณะ

"หึ !" คีตะกระตุกยิ้มอย่างร้ายกาจ เมื่อได้สัมผัสกับความหวานล้ำจากริมฝีปากนุ่ม ๆ ซึ่งทำเธอร้อนผ่าวไปทั้งตัว โดยที่ไม่ต้องบอกก็พอรู้ว่า นี่คงจะเป็นจูบแรก สำหรับอาจารย์สาวอย่างมีอา ที่แม้จะอายุจะมากกว่าลูกศิษย์อย่างเขาก็ตาม

ใครกันแน่ที่เด็ก !