สามองค์ชายแห่งวังหลวง

ลมหนาวพัดกรรโชกแรงยิ่งขึ้นที่ลานกว้างหน้าตำหนักหวงจี๋เตี้ยน เกล็ดหิมะที่เคยโปรยปรายเบาบางเริ่มจับตัวหนาขึ้น เปลี่ยนพื้นหินอ่อนสีขาวให้กลายเป็นพรมสีเงินที่เย็นยะเยือก เหล่าขุนนางต่างรีบเร่งเดินก้มหน้าก้มตาฝ่าลมหนาวไปยังรถม้าของตนเพื่อกลับจวน ไม่มีใครอยากรั้งรออยู่ในวังหลวงนานเกินจำเป็น โดยเฉพาะในวันที่บรรยากาศอึมครึมด้วยข่าวสงคราม

ทว่า... ที่เชิงบันไดหยกขาว บุรุษสามคนยืนประจันหน้ากันโดยไม่สะทกสะท้านต่อความหนาวเย็น

องค์ชายห้า จูฉางฮ่าว ยืนยืดอกสง่าผ่าเผย เสื้อคลุมขนสัตว์สีดำราคาแพงระยับตัดกับหิมะขาว ใบหน้าคมเข้มเชิดขึ้นเล็กน้อยด้วยความถือดี สายตาของเขาจ้องมองพี่ชายทั้งสองคนด้วยแววตาที่ผสมปนเปไประหว่างความสมเพชและการเหยียดหยาม

"พี่ใหญ่..." องค์ชายห้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แฝงความนัยที่เชือดเฉือน "วันนี้ท่านไอหนักกว่าทุกวันนะ... ข้าเกรงว่าอากาศหนาวเหน็บและการศึกที่โชซอนจะกระทบกระเทือนสุขภาพท่าน หากทัพต้าหมิงได้รับชัยชนะกลับมาในอีกหลายเดือนข้างหน้า ข้าหวังว่าท่านจะยังมีแรงกายพอที่จะ... อยู่ร่วมฉลองนะพะยะค่ะ"

องค์ชายใหญ่ จูฉางลั่ว หน้าซีดเผือด ร่างกายผอมแห้งสั่นเทาภายใต้เสื้อคลุมตัวหนา เขาไอโขลกๆ ใส่ผ้าเช็ดหน้า ก่อนจะยิ้มแห้งๆ ตอบ "ขอบใจเจ้ามากน้องห้า... แค่กๆ... ข้าเพียงแค่แพ้อากาศเล็กน้อย พักผ่อนสักหน่อยก็คงดีขึ้น"

"หึ พักผ่อนรึ?" องค์ชายห้าแค่นเสียงในลำคอ ก่อนจะหันมาทาง ฉีเฟิง ที่ยืนทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาวอยู่ข้างๆ

"ส่วนน้องสี่... ยินดีด้วยกับตำแหน่งผู้ตรวจการพิเศษ 'จับโจร' ช่างเป็นงานที่เหมาะสมกับคนอย่างเจ้าเสียจริง งานใช้สมองและการทหารปล่อยให้คนมีความสามารถทำเถอะ ส่วนเจ้าก็วิ่งไล่จับหนูสกปรกในตลาดไปพลางๆ... แต่คิดดูอีกที งานนี้คงถูกใจเจ้าไม่น้อยสินะ ได้ออกตรวจตราตอนกลางคืน จะได้มีข้ออ้างไปทำตัวเสเพล เที่ยวเตร่ตามหอนางโลมได้อย่างเปิดเผยโดยไม่มีใครว่า เอาเถอะ... ตั้งใจจับโจรเข้าล่ะ ไว้ถึงเวลาข้าทำการใหญ่สำเร็จเมื่อไหร่ ข้าจะเจียดเศษเบี้ยหวัดให้เจ้าเป็นรางวัลปลอบใจก็แล้วกัน"

คำพูดนั้นเผ็ดร้อนยิ่งกว่าสุราฤทธิ์แรง หวังจะฉีกหน้าฉีเฟิงให้ยับเยินต่อหน้าธารกำนัล

ทว่า... สิ่งที่ได้รับกลับมาคือเสียงหัวเราะร่า

"ฮ่าๆๆ! พี่ห้าพูดถูกใจข้ายิ่งนัก!" ฉีเฟิงตบเข่าฉาดใหญ่ แล้วกระโดดเข้าไปกอดแขนองค์ชายใหญ่ไว้แน่น ทำตัวเหมือนเด็กที่หาที่พึ่งพิง "ท่านก็รู้ว่าข้าเกลียดเรื่องปวดหัว! ให้ข้าไปวางแผนรบ ข้าคงสั่งถอยทัพตั้งแต่วันแรก สู้ให้ข้าไปเดินเล่นในตลาด หาของอร่อยกิน แล้วแวะจับโจรแก้เบื่อยังดีเสียกว่า จริงไหมพี่ใหญ่?"

เขาซบหน้าลงกับไหล่ผอมๆ ขององค์ชายใหญ่ แล้วแกล้งทำเสียงอ้อน "พี่ใหญ่ ท่านต้องรักษาสุขภาพให้ดีนะ ถ้าท่านเป็นอะไรไป ใครจะคอยกันท่าเสด็จพ่อให้ข้าเล่า? ข้าไม่อยากทำงานหนัก ข้าอยากเป็นองค์ชายว่างงานไปตลอดชีวิต ท่านต้องอยู่ปกป้องข้านะ!"

องค์ชายใหญ่ยิ้มบางๆ อย่างอ่อนใจ ยกมือลูบหลังน้องชายจอมกะล่อน "เจ้าสี่... เจ้าโตป่านนี้แล้ว ยังทำตัวเป็นเด็กไปได้"

องค์ชายห้ามองภาพนั้นด้วยความรังเกียจ 'คนหนึ่งก็ขี้โรค อีกคนก็เศษสวะ... บัลลังก์มังกรจะตกเป็นของใครได้อีกนอกจากข้า'

ในขณะที่เจ้านายกำลังปะทะคารมกัน อีกด้านหนึ่ง ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ก็เกิดการปะทะที่เงียบเชียบแต่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า

จ้าวเหมิง องครักษ์คนสนิทขององค์ชายห้า ชายร่างยักษ์ใบหน้าเหี้ยมเกรียม ยืนกอดอกจ้องมองไปยัง เหลียงเหว่ย องครักษ์ของฉีเฟิง จ้าวเหมิงจงใจแผ่ "จิตสังหาร" อันรุนแรงกดดันเข้าใส่ ราวกับคลื่นที่มองไม่เห็นกระแทกใส่อีกฝ่าย เป็นการข่มขวัญที่ยอดฝีมือมักใช้เพื่อหยั่งเชิง

ทว่า... เหลียงเหว่ยกลับยืนพิงเสาหินอ่อนด้วยท่าทางง่วงงุน หมวกองครักษ์เอียงกะเท่เร่ เขาอ้าปากหาวหวอดใหญ่จนน้ำตาเล็ด แล้วยกนิ้วก้อยขึ้นมาแคะหูอย่างไม่ใส่ใจ "ฮ้าว... เมื่อคืนกินเยอะไปหน่อย ง่วงชะมัด" เหลียงเหว่ยบ่นพึมพำกับตัวเอง โดยไม่สนใจแรงกดดันมหาศาลที่จ้าวเหมิงส่งมาแม้แต่น้อย ราวกับจิตสังหารนั้นเป็นเพียงลมตดที่พัดผ่าน

จ้าวเหมิงคิ้วกระตุก มุมปากสั่นระริกด้วยความหงุดหงิด 'ไอ้หมูนี่... มันโง่จนไม่รู้สึกถึงพลังของข้า หรือว่ามัน... ไม่สิ เป็นไปไม่ได้ องครักษ์ขององค์ชายขยะ ก็ต้องเป็นขยะเหมือนนายมันนั่นแหละ' จ้าวเหมิงคลายจิตสังหารลง แล้วถ่มน้ำลายลงพื้นหิมะด้วยความดูแคลน

"ไปกันเถอะ จ้าวเหมิง!" องค์ชายห้าสะบัดแขนเสื้ออย่างหมดความอดทน ไม่อยากเสียเวลากับคู่พี่น้องที่น่าสมเพชนี้อีก "ข้ามีงานใหญ่ต้องทำ ไม่เหมือนคนบางคนที่ว่างจนต้องไปจับโจร" เขาก้าวขึ้นรถม้าหรูหราที่ประทับตราพยัคฆ์ แล้วสั่งให้คนขับออกรถไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งฝุ่นหิมะฟุ้งกระจาย

เมื่อรถม้าขององค์ชายห้าลับสายตาไป รอยยิ้มโง่เขลาบนใบหน้าของฉีเฟิงก็เลือนหายไปชั่ววินาที ดวงตาคมกริบฉายแววเคร่งขรึม เขาประคององค์ชายใหญ่เดินไปส่งที่รถม้าเก่าๆ อย่างระมัดระวัง

"พี่ใหญ่..." ฉีเฟิงกระซิบเสียงเบาขณะช่วยพยุงพี่ชายขึ้นบันไดรถม้า น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป ไม่ใช่การอ้อนแบบเด็กๆ แต่เป็นน้ำเสียงของน้องชายที่ห่วงใยพี่ชายจริงๆ "ยาที่หมอหลวงจัดให้ อย่าลืมเสวยให้ตรงเวลา... และช่วงนี้ งดรับของว่างจากตำหนักอื่น ไม่ว่าใครจะส่งมา แม้แต่... คนที่ท่านคิดว่าไว้ใจได้"

องค์ชายใหญ่ชะงัก เท้าที่กำลังก้าวขึ้นรถหยุดนิ่ง เขาหันมาสบตาฉีเฟิง ดวงตาที่อ่อนล้าเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ "เจ้าสี่... เจ้า..."

"ไปเถอะพะยะค่ะ อากาศเย็น เดี๋ยวจะป่วยหนักกว่าเดิม" ฉีเฟิงตัดบท กลับมายิ้มกว้างแบบกวนๆ อีกครั้ง "แล้วอย่าลืมส่งขนมกุ้ยฮวาอร่อยๆ จากตำหนักท่านมาให้ข้าบ้างล่ะ ข้าจะรอ!"

องค์ชายใหญ่ถอนหายใจยาว พยักหน้าเบาๆ แล้วก้าวเข้าไปในรถม้า

ฉีเฟิงยืนมองรถม้าของพี่ชายเคลื่อนตัวออกไปท่ามกลางพายุหิมะ จนกระทั่งลับสายตา เหลียงเหว่ยเดินลากขาเข้ามายืนข้างหลังนายเหนือหัว ท่าทางง่วงงุนเมื่อครู่หายไป เหลือเพียงความคมเข้ม

"จ้าวเหมิงผู้นั้น... ฝีมือพัฒนาขึ้นขอรับ" เหลียงเหว่ยกล่าวเสียงเรียบ "จิตสังหารรุนแรงขึ้นมาก สงสัยคงได้อาจารย์ดี หรือไม่ก็... ไปฝึกวิชาสายมารมา"

"หมาที่เห่าเสียงดัง มักไม่น่ากลัวเท่าหมาที่แอบกัดเงียบๆ" ฉีเฟิงเปรยเบาๆ ก่อนจะหันหลังกลับ "ไปกันเถอะเหลียงเหว่ย กลับตำหนักไปเตรียมตัว... เรามีนัดเดทกับโจรร้าย' และ…

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากขององค์ชายสี่อีกครั้ง