37.จะไม่เอาคืนได้จริงเหรอ

*ร้านค้าขายปลีกส่งแยมมี่*

"พี่ยอด! ช่วยไปส่งของที่ตลาดกับร้านคาราโอเกะหน่อยสิ"

แพนด้าเอ่ยขอความช่วยเหลือจากคนรัก หลังจากตรวจสอบสินค้าและทำใบเสร็จเรียบร้อย แต่เพราะลูกน้องฝ่ายขนส่งไม่พอ ทำให้สาวน้อยต้องกุมขมับ

"พี่ติดบิลอื่นอยู่น่ะสิ ต้องแวะอีกเจ็ดแห่งเลยด้วย น่าจะไปส่งไม่ทันแน่เลย ทำยังไงดีล่ะ?"

ยอดกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เพราะเขาแยกร่างไม่ได้จริงๆ ก่อนจะยืนเท้าสะเอวขมวดคิ้วมองสินค้าสองชุดใหญ่นี้

"เดี๋ยวกูไปส่งของกับเมียเอง มึงไปทำหน้าที่ตนเองเถอะ ขับรถอย่ารีบมากเน้นความปลอดภัยด้วย เข้าใจไหม?" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมก่อนจะเดินมาใกล้พร้อมกับแยม

"แพนด้าฝากดูแลร้านด้วยนะ เจ๊จะจัดการส่วนนี้แทนเอง" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงสดใส

"ครับเฮีย! งั้น..ผมไปล่ะ!"

"ค่ะเจ๊! หนูจะไปตรวจสอบบิลของวันพรุ่งนี้ต่อ"

"แผนกยกสินค้าจัดการด้วย!" ยูโรกล่าวสั่งทันที

ลูกน้องทั้งสองจึงเข้าสู่โหมดทำงานอื่นตามหน้าที่ต่อไป..

"คงต้องรับสมัครพนักงานเพิ่มแล้วแหละ!" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย

หลังจากยูโรลงทุนร่วมกัน ลูกค้าก็มีปริมาณมากยิ่งขึ้น เพราะตัวเลือกของสินค้ามีหลากหลาย ทำให้กิจการรุ่งเรืองกว่าเมื่อก่อนเข้าไปอีก ลูกจ้างจากแค่สิบกว่าชีวิตย่อมไม่พอเฉลี่ยกับงาน

"เดี๋ยวให้คุณพ่อกับคุณแม่ช่วยหาลูกน้องให้เอง เธออยากได้อะไรแค่บอกมาพอจะได้ไม่ต้องเหนื่อย" ยูโรกล่าวด้วยโทนเสียงนุ่มลึกพร้อมรอยยิ้มกว้าง

"เชื่อฟังสามีก็ได้ค่ะ พวกเราไปกันเถอะ ลูกน้องขนสินค้าขึ้นรถกะบะเสร็จแล้ว" แยมกล่าวเสริมพร้อมยกนิ้วชี้ไปทางรถยนต์ทันที

*ตลาดสดอำเภออย่ามาซุย*

แดดยามสายของตลาดสดไม่เคยปรานีใคร

มันแผดเผาลงบนหลังคาสังกะสี กลิ่นคาวปลา กลิ่นน้ำหมักดอง กลิ่นเหงื่อของผู้คนผสมกัน จนกลายเป็นอากาศหนักอึ้ง หายใจเข้าปอดทีไร.. ก็เหมือนมีตะกั่วถ่วงอยู่กลางอก

แยมอุ้มลังสินค้าลงจากรถกระบะ สีหน้าสงบนิ่งแต่แววตาแข็งกร้าว เธอสวมเสื้อยืดสีธรรมดากับกางเกงยีนส์ขายาว ดูไม่ต่างจากแม่ค้าทั่วไป ทว่าใครก็ตามที่รู้จักเธอดี จะรู้ว่าความเรียบง่ายนี้.. คือเกราะป้องกันสุดแสนจะแข็งแกร่ง

ยูโรเดินลงมาด้านข้างเธอ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งใบหน้าคมเข้มผมยาวที่ถูกมัดรวบไว้ เสื้อเชิ้ตแขนยาวพับขึ้นถึงศอก เผยกล้ามเนื้อบางส่วนที่ไม่ได้ตั้งใจอวด แต่ก็ไม่เคยคิดปิดบังใคร สายตาเขากวาดมองตลาด เหมือนสิงโตหลงเข้ามาในกรงไก่

"ถ้าไม่อยากมาเอง.. บอกตั้งแต่แรกก็ได้นี่นา ดูสีหน้าหงุดหงิดเพราะอากาศร้อนสิ!" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แยมรู้ดีว่านั่นคือความไม่พอใจระดับหนึ่งแล้ว

"คนไม่พอนี่นา..และของต้องถึงวันนี้อีก!" แยมตอบกลับสั้นๆ เพราะเธอหงุดหงิดอยู่จริง

ยูโรยกของอย่างเงียบๆ ไม่กล้าเถียงอะไรต่อ.. เพราะเขาไม่เคยเถียงเธอชนะเลย ทั้งคู่เดินฝ่าฝูงชนจนถึงแผงขายปลาร้าเจ้าหนึ่ง แม่ค้าร่างท้วม ใบหน้าจัดจ้าน กำลังตักปลาร้าใส่ถุงพลาสติก

"อ้าว…นึกว่าใคร?" เสียงเจื้อยแจ้วดังเกินความจำเป็น ทันทีที่สายตาอีกฝ่ายเหลือบมาเห็นแยม รอยยิ้มก็แผ่กว้างอย่างมีเลศนัย

"เจ๊แยมเจ้าของร้านชำไงจ๊ะทุกคน!" เสียงนั้นดังจนคนรอบข้างเริ่มหันมามองอย่างสนใจ แยมวางลังสินค้าอย่างนิ่งสงบ

"ของมาส่งแล้วค่ะ!"

"มาส่งเองเลยเหรอ? ลูกน้องไม่มีแล้วสินะ!" แม่ค้าปลาร้าหัวเราะหึๆ ยูโรที่เดินมาพึ่งถึงขยับตัวจะพูดสวนกลับ แต่แยมยกมือห้ามปรามโดยไม่หันไปมองเขา

"รบกวนช่วยตรวจของด้วยค่ะ!"

"ตรวจสิจ๊ะ ตรวจได้เลย" อีกฝ่ายทำเสียงหวาน แต่มองแยมด้วยหางตาแทน

"ก็เข้าใจอยู่นะ…ล้มละลายตั้งขนาดนั้น เพราะโชคร้ายร้านค้าโดนไฟไหม้ ใครจะกล้าให้เครดิตอีก?"

ตลาดเงียบลงอย่างผิดปกติ คำว่า..ล้มละลาย ดังชัดเจนราวกับถูกขยายเสียง

"นี่ถ้าไม่ได้แต่งงานกับผู้ชายมีเงินแบบนี้ คงต้องปิดร้านไปแล้วมั้ง?" แม่ค้าปลาร้าชำเลืองมองยูโรตั้งแต่หัวจรดเท้า

เสียงซุบซิบเริ่มดังยิ่งกว่าเสียงฝูงผึ้งบินรวมกัน บางคนพยักหน้า บางคนมองแยมด้วยแววตาสงสารปนสะใจ ยูโรขากรรไกรแข็งเกร็ง ฝ่ามือหนากำแน่นจนเส้นเลือดปูดด้วยความโมโห

"พูดให้มันดีๆ หน่อย! เบื่อชีวิตมากขนาดนั้นเหรอ?" เขากดเสียงต่ำและเหยียบเย็นเกือบจะแยกเขี้ยว

"โอ๊ย! ฉันพูดเรื่องจริงนี่เฮียยูโร ใครๆ เขาก็รู้กันทั้งตลาดแหละ ว่าเจ๊แยมเป็นคนยังไง.." แม่ค้าปลาร้ากล่าวเสียงเจื้อยแจ้วพร้อมเชิดหน้าใส่

"พอแล้ว!" เสียงแยมดังขึ้นครั้งแรก ไม่ดังมากแต่หนักแน่นจนแม่ค้าปลาร้าหยุดชะงัก

แยมสบสายตากับยูโร เธอส่ายหน้าเพียงเล็กน้อยเป็นสัญญาณ ว่า..ไม่ใช่ที่นี่และไม่ใช่ตอนนี้

ยูโรหายใจเข้าลึกระงับความโกรธเคือง เขาไม่ชอบให้ใครดูถูกเธอ และยิ่งไม่ชอบที่มันเป็นเรื่องจริงบางส่วนด้วย

แยมรับถุงของมาถือ เดินหันหลังกลับโดยไม่พูดอะไรอีก เธอเลือกศักดิ์ศรีแบบเงียบ ไม่ใช่การเอะอะโวยวายแบบคนอื่น บนรถกระบะยูโรยังคงสงบนิ่ง ซึ่งความเงียบนั้นหนักจนแยมสัมผัสได้

"ฉันไม่เป็นไรหรอก อย่าคิดมากเลย ถือว่า..หมาเห่าอย่าเห่าตอบนะ" เธอพูดก่อน

"แต่ฉันเป็น! เธอไม่ควรถูกพูดจาใส่แบบนั้น.." ยูโรตอบทันที

"ถ้าทุกคนที่พูดแบบนั้น.. ต้องโดนอะไรสักอย่าง? ฉันคงไม่มีเวลาทำมาหากินแล้ว!" แยมยิ้มบางๆ

"ปล่อยคนอย่างนั้นไปเถอะ!"

ยูโรหันไปมองเธอแววตานั้นไม่ได้อ่อนลงเลย

"หยุดเลย! ร้านคาราโอเกะ..เรายังต้องไปส่งอีกนะ" แยมรีบเปลี่ยนเรื่องฉับพลัน จนยูโรต้องใจอ่อนขับรถยนต์ไป

*ร้านคาราโอเกะ*

ไฟนีออนสีชมพูม่วงกะพริบทั้งที่ยังไม่มืดค่ำ แยมยกของเข้าไปด้านในร้านทันที เสียงหัวเราะของผู้หญิง เสียงแก้วกระทบกันดังระงม เธอกำลังจะเดินไปส่งของตามเคาน์เตอร์ แต่สายตาก็สะดุดกับโต๊ะหนึ่ง..

ชายวัยกลางคนหน้าตาคุ้นเคย ซึ่งเป็นสามียัยแม่ค้าปลาร้า เขานั่งเอนหลังกำลังดื่มเหล้าบนฝ่ามือ มีผู้หญิงสองคนแนบข้างทั้งซบไหล่และหัวเราะคิกคัก

แยมยืนนิ่งแววตาเปลี่ยนไปอย่างเชื่องช้า ยูโรเห็นเธอหยุด ก็หันตามสายตาไปมองเพียงแค่เสี้ยววินาที เขาก็เข้าใจทุกอย่าง..

"เธอคิดอะไรอยู่?" เขาถามเสียงต่ำแยมยิ้มตอบกลับ เป็นรอยยิ้มแบบเดียวกับเวลาคิดบัญชีเลย

"คิดว่า…โลกมันยุติธรรมกว่าที่คิด!"

หลังส่งของเสร็จ แยมไม่ได้รีบกลับทันที เธอเดินไปนั่งที่บาร์และสั่งน้ำอัดลมแค่เพียงหนึ่งแก้ว ไม่นาน.. ผู้หญิงร้านคาราโอเกะคนหนึ่งก็เข้ามาพูดคุย

แยมไม่ต้องแนะนำตัวมาก แค่บอกชื่อร้านชำ ใครๆ ก็รู้จักเป็นอย่างดี บทสนทนาเล็กน้อยแต่ตรงประเด็น เงินก้อนหนึ่งถูกวางบนโต๊ะเป็นค่าจ้างตามด้วยเงื่อนไขไม่กี่ข้อ

"แค่ไม่กี่ชั่วโมง..ทำให้เขาอยากใช้เงินเอง!" แยมบอกด้วยรอยยิ้มหวาน

ผู้หญิงคนนั้นไม่พูดอะไรแต่ยิ้มตอบกลับ นี่คงไม่ใช่เรื่องแปลกในโลกกลางคืน ยูโรนั่งดูอยู่ห่างๆ เขาไม่ถามไถ่ เพราะเขาเริ่มคาดเดาออกว่าใครกำลังจะเจ็บ..

ยังไม่ถึงสี่ชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ ชายคนนั้นก็เริ่มเสียท่าแล้ว เหล้า การพนัน การโอ้อวด ลายเซ็นถูกเซ็น ตัวเลขถูกขีดเขียน หนี้ก้อนใหญ่เกินกว่าที่ร้านปลาร้าจะรับไหว

*เช้าวันถัดมา..ร้านค้าขายปลีกส่งแยมมี่*

ผู้คนกำลังมุงดูแถวบริเวณประตูทางเข้า แม่ค้าร้านปลาร้าคุกเข่ากับพื้นน้ำตาไหลอาบหน้า ลูกน้องยูโรยืนอยู่ไม่ไกลและรายชื่อหนี้อยู่ในกำมือ

"ฉันขอโทษ…ฉันพูดไปโดยไม่ทันคิด! ช่วยผัวฉันด้วยเถอะ!" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

แยมยืนมองจากหลังเคาน์เตอร์สีหน้าเรียบเฉย ยูโรยืนมองอยู่ข้างแยมเขาไม่พูดและไม่ยิ้ม

"ลุกขึ้นเถอะค่ะ! พื้นมันสกปรก!" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แม่ค้าปลาร้าสะอื้นหนักกว่าเดิม แยมก้มลงกระซิบแผ่วเบา พอจะให้ได้ยินกันแค่สองคน

"ครั้งหน้า…ถ้าจะพูดถึงชีวิตคนอื่น อย่าลืมมองชีวิตตัวเองก่อนนะคะ!" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงเหยียบเย็น จนแม่ค้าปลาร้าแอบสะดุ้งเฮือก

แยมหันหลังและสั่งลูกน้องให้ปิดร้านพักผ่อน ทิ้งไว้เพียงความเงียบและบทเรียนราคาแพง ให้แก่คนที่พูดจาว่าร้ายใส่คนอื่น จนต้องรู้สึกเจ็บปวดยิ่งกว่าใคร..