38.พาน้องสาวไปหาพี่ชาย

#ย้อนกลับไปหนึ่งวันก่อนเกิดเหตุ..#

*ร้านคาราโอเกะ*

แสงไฟนีออนสีม่วงอมชมพู กำลังหมุนเลื้อยตามบนผนังร้านคาราโอเกะ คล้ายดั่งเจ้างูยักษ์กับเจ้างูเล็กกำลังเคลื่อนไหว เสียงหัวเราะของผู้หญิงดังอยู่เป็นระยะ เหมือนน้ำหวานเคลือบคมมีดเอาไว้

แยมยืนนิ่งตรงบริเวณมุมหนึ่งของร้าน.. ไม่ใช่ฐานะลูกค้าแต่เป็นฐานะคนเลือกเหยื่อ เธอมองโต๊ะตัวหนึ่งอย่างไม่วางตา ทุกคนไร้ซึ่งความหมายเมื่อผ่านสายตาเธอ

ชายวัยกลางคน สวมเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมเพียงแค่สองเม็ดอย่างผ่อนคลาย พุงยื่นเล็กน้อยตามอายุชายขี้เมา มือหนึ่งถือแก้วเหล้า ส่วนอีกมือโอบเอวผู้หญิงอย่างเคยชิน ดวงตาเขาวาววับไม่ใช่เพราะแสงไฟ แต่เพราะความมั่นใจว่า..ตัวเองยังเหนือกว่าใครบนโลก

"ผู้ชายแบบนี้.. ไม่ต้องผลักไสก็พร้อมล้มอยู่แล้ว" แยมกล่าวพึมพำเบาๆ

ส่วนยูโรยืนพิงเสาอยู่ไม่ไกลมากนัก เขาไม่ได้ห้ามหรือเร่งเธอให้รีบกลับร้าน เขาแค่มองภรรยาของตัวเอง ซึ่งกำลังอยู่ภายใต้โหมด..เจ้าหนี้ทวงแค้นโหด

แยมเดินไปที่บาร์ก่อนจะนั่งลงอย่างนวยนาด เธอเลือกสั่งน้ำอัดลมธรรมดาไม่ใช่เหล้า เพราะเธอต้องการสติครบทุกวินาทีต่อแผนการ ผู้หญิงร้านคาราโอเกะคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ มีผิวกายขาวจั๊วะและแต่งหน้าจัด รอยยิ้มเป็นมิตรแบบมืออาชีพ

"เจ๊มาคนเดียวเหรอคะ"

แยมเงยหน้ามองอีกฝ่าย สายตาเธอเองก็ไม่เหมือนลูกค้าทั่วไป มันนิ่งจนมั่นคงและคิดจะประเมินราคาอยู่

"อืม..มาหาคนทำงานให้นิดหน่อยค่ะ เธอเองก็ดูเป็นคนทำงานเก่งดีนะ!" แยมตอบตรงประเด็น คำพูดนั้นทำให้ผู้หญิงสดใสต้องชะงักเล็กน้อย ก่อนจะนั่งลงด้านข้างอย่างระมัดระวังตัว

"คือ..งานแบบไหนคะ"

แยมไม่ตอบกลับทันที เธอหยิบซองสีน้ำตาลออกมาวางบนเคาน์เตอร์ ไม่เปิดหรือคิดจะเลื่อนเพียงแค่วางค้างเอาไว้

"รายละเอียดงานนี้ใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น ไม่ผิดกฎหมาย และได้เงินมากกว่าที่เธอทำงานทั้งอาทิตย์เลย"

ผู้หญิงคนนั้นพยายามกลืนน้ำลาย สายตาเผลอเหลือบมองเจ้าซองสีน้ำตาลแสนล่อใจ

"เป้าหมายเป็นใครคะ"

แยมปรายหางตาเหล่ไปทางโต๊ะเหยื่อ เพียงเท่านั้น.. ผู้หญิงก็หัวเราะแผ่วเบาอย่างมีจริตจะก้าน

"อ๋อ…ลุงบ้ากามคนนั้นเหรอคะ"

"เขาชอบอวดรวยกับชอบเอาชนะ และชอบเซ็นชื่อให้มั่ว เวลาเขาคิดว่า..ตัวเองคุมเกมอยู่"

เธอหยิบกระดาษออกมาแผ่นหนึ่ง ตัวเลขปรากฏอยู่บนนั้น.. มูลค่าสูงลิบพอให้ผู้หญิงตาโตราวกับเป็นไข่ห่าน

"ไม่ต้องบังคับหรือล่อลวงเกินงาม แค่ทำให้เขา อยากจะใช้เงินเอง"

ผู้หญิงเงียบไปนานก่อนจะหัวเราะออกมา

"เจ๊นี่…ใจร้ายยิ่งกว่าข่าวลือเหมือนกันนะคะ"

แยมจ้องตาเธอตรงๆ พร้อมรอยยิ้มบนมุมปาก

"เจ๊แค่ไม่ใจดีกับคนที่ไม่สมควรได้รับมันน่ะ!"

เงินถูกผลักไสไปข้างหน้า เงื่อนไขถูกตกลงจนเรียบง่ายทั้งรวดเร็วและไร้อารมณ์ ยูโรมองฉากนั้นจากระยะไกล เขาไม่เคยรู้สึกว่าความเงียบของผู้หญิงคนหนึ่งจะน่ากลัวขนาดนี้

*ผ่านไปได้ไม่ถึงชั่วโมง..*

โต๊ะตัวนั้นก็เริ่มครึกครื้นกว่าเดิม ขวดเหล้าเพิ่มจากสองเป็นสาม เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นจนน่าสนุก ผู้หญิงผลัดเปลี่ยนมานั่งข้างชายวัยกลางคนอย่างพอดีจังหวะ

"พี่เก่งจังเลยนะคะ"

"โอ๊ย! แค่นี้เองเหรอคะ นึกว่าจะน้อยกว่านี้เสียอีก"

"ถ้าพี่อยากลองอีก เกมนี้จะสนุกกว่าเยอะเลยนะ"

คำพูดไม่เร้าอารมณ์แต่มันเร้าอัตตาพอให้ฮึกเหิม ชายคนนั้นเริ่มหัวเราะเสียงดัง รีบควักเงินจากกระเป๋า และเซ็นชื่อในกระดาษที่อ่านไม่ถี่ถ้วน

แยมยืนดูสถานการณ์อยู่ห่างๆ นาฬิกาภายในหัวเดินเชื่องช้าตามคาดคะเน เธอไม่รู้สึกผิดอะไร เพราะทุกอย่างล้วนเกิดจากความสมัครใจ ซึ่งเขาไม่ได้ถูกข่มขู่หรือถูกบังคับแต่ว่า..มั่นใจเกินเหตุ

เมื่อเวลาผ่านไปสักระยะแก้วเหล้าเริ่มว่างเปล่า เสียงหัวเราะเริ่มแผ่วเบา ตัวเลขบนกระดาษเริ่มเผยความน่ากลัวยิ่งขึ้น

"พี่ชาย…ยอดมันสูงเกินไปแล้วนะคะ" ผู้หญิงคนหนึ่งทำเสียงอ่อน

"ไม่เป็นไรหรอก! ร้านปลาร้ากูขายดีจะตายไป!" ชายคนนั้นโบกมือปฏิเสธพัลวัน

แยมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์มองทุกสิ่งยิ่งกว่าสุขใจ

"ใช่…มันขายดีจริง แต่ขายดีแค่ไหนก็ไม่พอใช้หนี้ก้อนนี้หรอก!" เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ก่อนจะเดินเข้าใกล้ยูโรที่ยืนรออยู่นาน พากันกลับร้านเฝ้ารอผลลัพธ์วันถัดมา.. (ย้อนกลับไปอ่านตอนที่37)

#กลับมาเหตุการณ์ปัจจุบัน#

เรือนจำกลางประจำจังหวัด ตั้งตระหง่านด้วยกำแพงปูนสีหม่น กลิ่นเหล็กสนิมปะปนกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อโชยมาแต่ไกล เสียงประตูเหล็กเลื่อนครืดช้าๆ คล้ายย้ำเตือนว่าที่นี่ไม่ใช่ใครอยากจะมาเยือน

แยมเดินนำแพนด้าเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบสงบ แม้ภายในอกจะอัดแน่นความรู้สึกที่ไม่อาจ.. เรียกชื่อได้ชัดเจน แพนด้าก้าวขาช้าลงทุกย่างเท้า นิ้วมือบีบชายเสื้อแน่น ดวงตาแดงก่ำตั้งแต่ยังไม่เห็นหน้าใคร

เธอไม่อยากมาและไม่อยากเห็นหน้าพี่ชาย ซึ่งเคยเป็นต้นเหตุของเรื่องร้าย ทั้งอุบัติเหตุทางรถยนต์เฮียยูโร ทั้งไม่อยากนึกถึงคืนไฟไหม้ร้านเจ๊แยม มันยังคอยตามหลอกหลอนอยู่ในความทรงจำ

เสียงแตกพร่าอยู่ภายในใจของแพนด้า กลับถามซ้ำซากว่าเหตุใดคนที่เธอรักมากที่สุดบนโลก ถึงกล้าทำร้ายคนที่เธอรักรองลงมาได้มากขนาดนี้

แยมเหลือบมองเด็กสาวข้างกาย รับรู้ทุกความสั่นไหวจากฝ่ามือเล็กที่เย็นเฉียบ เธอหยุดยืนนิ่ง พร้อมสูดลมหายใจเชื่องช้าก่อนเอ่ยเสียงอ่อน

"ถึงเขาจะเป็นผู้ชายที่แย่กับผู้อื่นมากมาย แต่เขาเป็นพี่ชาย.. ที่รักน้องสาวมากที่สุดบนโลกใบนี้นะ หนูจะโกรธหรือเกลียดใครก็ได้ แต่ไม่สามารถเกลียดเขาคนนี้ได้หรอกนะ"

คำพูดนั้นไม่ใช่การบังคับเพื่อให้แพนด้าอภัยง่าย หากเป็นการโอบอุ้มความรู้สึกที่กำลังแตกสลายแทน บริเวณภายในห้องเยี่ยม เสียงพูดคุยแผ่วเบาปะปนกับเสียงเก้าอี้ขยับ กลิ่นอับของอากาศเก่าทำให้ลมหายใจหนักขึ้น

กฤษฎานั่งรอคนมาเยี่ยมอยู่หลังโต๊ะเหล็ก ด้วยใบหน้าซูบตอบและร่างกายซูบผอม ดวงตาแข็งกร้าวภายในอดีตอ่อนลงทันทีหลังจากได้เห็นแพนด้า เขาลุกพรวดขึ้นก่อนนั่งลงอีกครั้งอย่างเกรงใจ กำมือแน่นเหมือนกลัวว่าความรู้สึกจะหลุดลอย

แยมผลักหลังแพนด้าเบาๆ ให้เธอนั่งลงตรงข้ามพี่ชายตนเอง แล้วขยับถอยหนีไปยืนด้านหลัง แยมเลือกจะยืนเงียบเชียบ ปล่อยให้พื้นที่ตรงนั้นเป็นของพี่น้องสองคน

เสียงลมหายใจของแพนด้าสั่นเครือ กฤษฎาเอื้อมมือไปวางบนโต๊ะ นิ้วมือหยาบกร้านสั่นเล็กน้อย

"แพน…"

เขาเรียกชื่อเธอเสียงแผ่วเบายิ่งกว่าลมหายใจ เหมือนคนกำลังคิดหนัก เรื่องยังมีสิทธิ์ถูกเรียกว่าพี่ชายอยู่หรือไม่

แพนด้าก้มหน้าน้ำตาหยดลงบนพื้นโต๊ะเย็นเฉียบ ความโกรธ ความรัก และความรู้สึกผิดปะทะกันจนแน่นอก เธอไม่พูดแต่การนั่งอยู่ตรงนั้นคือคำตอบทั้งหมด

แยมมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจหนักอึ้ง กลิ่นอายของความผิดบาป และการให้อภัยลอยคลุ้งอยู่ภายในอากาศ เธอรู้ดีว่าเรือนจำไม่อาจกักขังได้เพียงร่างกาย หากยังขังความเสียใจของใครหลายคนไว้พร้อมกัน

อย่างน้อย..พี่น้องคู่นี้ก็ได้เผชิญหน้ากับมันสักที ต่อหน้าคนที่รักและไม่เคยคิดจะเอาเรื่อง แม้หัวใจจะถูกเผาไหม้ไปหมดแล้วก็ตาม จังหวะเวลาใกล้หมดกฤษฎารีบเอ่ยทิ้งท้าย

"ฝากขอบคุณเจ๊แยมที่รักษาสัญญาด้วยนะ"

"ได้ค่ะ! พี่เองก็อย่าลืมรักษาสุขภาพ เพื่อรอวันออกมาจากการพ้นผิดทางกฎหมายด้วยนะ"

ประโยคอำลาจากน้องสาวสุดที่รัก ทำให้เขาโล่งใจจนเผลอยิ้มหวานอย่างมีความสุข กฤษฎามองแผ่นหลังผู้หญิงทั้งสองเดินจากไป พร้อมกับหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักหน่วงอีกครั้ง แม้เขาจะซาบซึ้งน้ำใจของแยมมาก จนเผลอย้อนคิดถึงอดีต.. เมื่อตอนได้กระทำผิดลงไปตามหน้าที่

#ย้อนอดีตของกฤษฎา#

เสียงโทรศัพท์สั่นเพียงครั้งเดียว ก่อนกฤษฎาจะขมวดคิ้วและคว้ามากดรับสาย

"มีอะไรจะสั่งครับ?"

ปลายสายหัวเราะเบาๆ เหมือนคนอารมณ์ดียิ่งเสียกว่าคนไข้จิตผิดปกติอีก

"นาย..รีบกลับมาบ้านเกิดอย่างเร่งด่วนให้หน่อยสิ มีงานให้ทำน่ะ!"

แต่ประโยคเหล่านั้นของบรรเจิด ทำให้ฝ่ามือหนาที่จับโทรศัพท์ของเขาเย็นเฉียบลงอย่างกะทันหัน

"ผมเคยบอกไปแล้วว่าผมจะวางมือ จากพวกงานแย่แบบนั้นไง!"

"แหม..อย่าเสียสติ! จนแกล้งลืมว่าหนี้นอกระบบสองล้าน ที่นายเคยติดค้างอยู่ช่วงตอนตกงานสิ ใครเป็นคนจ่ายแทนกันนะ" โทนเสียงยังนุ่มลึกเหมือนพูดคุยง่ายๆ แต่ทุกคำคือมีดแหลมคม

"ถ้าไม่ใช่ฉัน! ตอนนี้นายคงไม่มีโอกาสมานั่งคุยโทรศัพท์ แต่คงนอนเป็นผักอยู่แถวข้างถนน!"

กฤษฎาหลับตาแน่น พร้อมเม้มริมฝีปากอย่างเหลืออด กระเดือกกลืนจิตใต้สำนึกด้านดีลงท้องทันที

"งานอะไรครับ?"

"รถยนต์ของไอ้ยูโร.. เป็นแค่เพียงอุบัติเหตุโดยบังเอิญ" บรรเจิดกล่าวง่ายดายเหมือนสั่งกาแฟ

"จัดการให้เรียบร้อย ไม่มีชื่อฉันและชื่อนาย!"

ไม่มีคำปฏิเสธหลุดออกมา กฤษฎารีบหาคนเพื่อทำตามขั้นตอนเหมือนทุกครั้ง เพื่อเงินก้อนโตและชีวิตของตัวเองดั่งเช่นเคย

แม้งานครั้งนั้นจะมีคนรอด.. แต่ความผิดพลาดทำให้เขาต้องกบดานหนีไป อย่างสุนัขขี้ขลาดตัวหนึ่งก็ตาม ยิ่งไปกว่านั้นผู้กระทำผิดได้หนีหาย จนกลายเป็นหลักฐานชิ้นใหญ่จากความสะเพร่า

ซึ่งเขารู้ดีว่ามันจะเป็นปัญหาในภายภาคหน้าได้ แต่เลือกจะปิดบังบรรเจิดเอาไว้อย่างมิดชิด และยังแอบตรวจสอบโดยละเอียด เพื่อสำรองแผนการเอาตัวรอดภายในอนาคตต่อไป

หลายเดือนต่อมา.. โทรศัพท์เครื่องเดิมดังขึ้นอีกครั้ง แม้กฤษฎาจะไม่ชอบใจการติดต่อของบรรเจิดมากนัก แต่เขาก็ยังไม่สามารถปฏิเสธได้เหมือนเคย

"กฤษฎา.. ร้านของแยมน่ะ ฉันไม่อยากเห็นมันอยู่บนแผนที่ของอำเภอนี้แล้ว!"

หัวใจเขากระตุกวูบฝ่ามือหนาสัมผัสหน้าผากทันที

"ไม่ได้เด็ดขาดนะครับ เธอมีพระคุณกับแพนด้า ผมไม่อยากทำ! อยากให้ชั่วช้าอย่างไรก็ได้หมดเลย แต่ไม่ใช่การเนรคุณผู้อื่นอย่างนี้นะครับ"

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งราวกับคิดคำนวณอยู่ ก่อนเสียงถอนลมหายใจยาวเฮือกใหญ่จะดังขึ้น เพราะถูกลูกน้องขัดใจตนเองทั้งที่ไม่มีสิทธิ์นั้น

"แพนด้าน่ะ! น้องสาวของนายใช่ไหม? ยัยสาวน้อยตัวเล็กน่ารัก หากเจ็บขึ้นมาคงทรมานน่าดู.." น้ำเสียงอ่อนโยนจนฟังแล้วรู้สึกว่าน่าขยะแขยง เลือดอุ่นภายในกายกฤษฎากลับมาเย็นยะเยือก

"อย่าไปยุ่งกับเธอ!"

"งั้นนายก็รีบทำงานนี้ให้เสร็จซะ! ถือว่า..ได้ใช้หนี้บุญคุณกันให้หมดเลยดีไหม?" บรรเจิดสรุปสั้นๆ จนความเงียบถ่วงหนักอยู่ครู่ใหญ่

"นี่จะเป็นงานสุดท้าย.. หลังจากนี้ผมจะไม่ทำอะไรผิดกฎหมายอีกแล้ว!" กฤษฎากล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา บรรเจิดหัวเราะคลอปลายสายอย่างพอใจ

"ได้สิ! นายทำให้ฉันมาตั้งนานหลายปี มันคุ้มค่ามากแล้ว จบงานนี้..ก็เอาอิสระคืนไปเถอะ!"

สายถูกตัดไปกะทันหัน เหลือเพียงความรู้สึกเน่าเฟะ ภายใต้หน้ากากคนดีของบรรเจิดยังสะอาด แต่มือของกฤษฎา…เปื้อนจนไม่มีวันล้างออก