ตอนที่ 4 'พื้นที่' ของรั่วซี

ตอนที่ 4 'พื้นที่' ของรั่วซี

รั่วซีไม่แน่ใจว่าตัวเองอยู่ที่นี่นานแค่ไหนแล้ว เธอใช้ชีวิตเหมือนตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ ทดลองใช้เครื่องมือและอุปกรณ์เครื่องใช้ในบ้าน สิ่งของภายในบ้านสามารถเคลื่อนย้ายได้ ซึ่งแตกต่างจากด้านนอกบ้านที่ไม่สามารถย้ายได้

รั่วซีตัดชุดไว้ให้ลูกและสามีจำนวนมาก และตัดชุดให้ครอบครัวพี่สามจนครบทุกคน ที่สามารถตัดชุดได้เยอะเพราะมีผ้าพับจำนวนมากวางเรียงรายหลากหลายสี จนรั่วซีอยากเอาออกไปให้ทุกคนที่เธอรักและดีกับเธอ ในตอนที่เธอจากมา สิ่งของพวกนี้มีค่าและหายากมาก

ตอนนี้ในบ้านมีอาหารและมีขนมมากมายที่รั่วซีทดลองทำขึ้นมา และยังทดลองใช้เครื่องผลิตสบู่ มีทั้งสบู่ก้อนและสบู่เหลว ยังดีที่มีสถานที่เก็บสิ่งของเหล่านี้ หากเป็นไปตามที่หน้าจอสั่งงานแจ้งรายละเอียด สิ่งของเหล่านี้ไม่เน่าไม่เสีย แต่หากเอาออกไปใช้แล้วจะหมดไป อยากได้เพิ่มก็แค่ทำขึ้นมาใหม่เท่านั้นเอง

ในส่วนวัตถุดิบที่ต้องนำมาใช้นั้นจะมีมาเติมให้ทุกเดือน แต่จำนวนสิ่งของที่ได้จะแตกต่างออกไป จะเป็นจริงอย่างที่อ่านมาไหมนั้น... รั่วซีก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกัน ทุกอย่างต้องรอดูกันต่อไป

พื้นที่ด้านนอกมีกำแพงเป็นต้นผลไม้รอบเขตพื้นที่ มีผิงกั่ว(แอปเปิล) จวี๋จื่อ (ส้ม) ซื่อจื่อ (ลูกพลับ) ผลไม้หลากหลายชนิด มีนาข้าวที่เหลืองอร่าม มีสวนผัก และแปลงเฉ่าเหมย (สตรอว์เบอร์รี) มีบ่อปลา มีคอกเลี้ยงสัตว์ มีไก่ เป็ด วัว หมู ทุกอย่างที่มีนั้น เธอก็กดจากหน้าจอสั่งงานทั้งหมด

ที่หน้าจอสั่งงานจะแสดงสถานะของสิ่งของต่าง ๆ ที่อยู่ในพื้นที่แห่งนี้ แจ้งจำนวนของสิ่งมีชีวิตและบอกรายละเอียดไว้ทั้งหมด แม้แต่ไข่ไก่ที่เพิ่งถูกฟักออกมายังมีรายละเอียดแจ้งไว้ทั้งหมด ซึ่งรั่วซีคิดว่าแบบนี้มันดีมาก ทุกอย่างสะดวกเพียงแค่กดหน้าจอสั่งงานเพียงเท่านั้น ผลผลิตจะถูกเก็บเกี่ยวและถูกจัดเก็บไว้เป็นระเบียบเรียบร้อย

รั่วซีมีโกดังเก็บของขนาดใหญ่ที่แยกเป็นสองฝั่ง ด้านขวาจะเก็บพวกธัญพืชต่าง ๆ ข้าว ข้าวโพด ถั่วเหลือง ถั่วลิสง และอาหารกระป๋อง ซึ่งสิ่งของบางอย่างนั้นมีอยู่ตั้งแต่แรก ไม่รู้ว่ามาจากไหนเหมือนกัน ทางด้านซ้ายของโกดังจะเก็บพวกเนื้อสัตว์ ไข่ไก่ เนื้อปลา ของสดทุกอย่างจะถูกเก็บไว้ที่ฝั่งนี้ทั้งหมด

สิ่งที่เกิดขึ้นในนี้มันน่าเหลือเชื่อมาก ๆ แต่เธอก็เชื่อ เพราะคิดว่าตัวเองคือวิญญาณ และคิดว่าวิญญาณบางตนมีแบบนี้เหมือนกัน แต่อาจทำงานชดใช้กรรมของตัวเองแตกต่างกันไป...

รั่วซีเข้ามาดูผลไม้ที่ถูกแบ่งออกมา เพื่อที่จะได้เอาเข้าไปเก็บในบ้าน เธอทดลองทำอาหารมากมายหลายอย่าง เพราะเธอไม่ต้องลงมือทำงานด้านนอก เลยทำแต่อาหารคาวหวานและขนมเก็บไว้ พอมีสิ่งของมากมายรั่วซีก็อยากเอาออกไปให้ครอบครัว หากขายได้ก็อยากขายเพื่อเพิ่มรายได้ สิ่งของเหล่านี้ต้องขายได้เงินมากแน่ ๆ

"หากอยากขายก็ต้องแอบขาย" รั่วซีพึมพำเบา ๆ และคำว่า ตลาดมืด ก็เข้ามาในหัวของเธอ

"ตลาดมืด สามารถขายได้อย่างเสรี ไม่ต้องใช้คูปองอีกด้วย" รั่วซียังคงคุยกับตัวเอง 

เท่าที่จำได้... หากใช้คูปองซื้อของที่สหกรณ์หรือที่ห้างจะมีกำหนดว่าครอบครัวหนึ่งจะซื้อข้าวสารได้ไม่เกิน 30 ชั่งต่อเดือน และราคาขายนั้นค่อนข้างแพง แต่หากเป็นที่ตลาดมืดจะจ่ายถูกกว่า และที่สำคัญไม่ต้องใช้คูปองอีกด้วย

หากจำไม่ผิด ช่วงก่อนที่เธอจะไปอยู่กับกัวเหลียง เนื้อหมูที่ตลาดมืดหนึ่งชั่งขายในราคา 12 หยวน แต่หลังจากนั้นเธอไม่รู้เลยว่าเป็นยังไง ถูกขังไม่ได้ออกมารู้เรื่องราวของโลกภายนอกอีกเลย

พอคิดเรื่องนี้ทีไรก็นึกถึงครอบครัวของตัวเอง คิดย้อนกลับไปถึงวันแรกที่วิญญาณของเธอออกจากร่าง แล้วกลับมาที่บ้านพ่อและแม่ ได้รู้ได้เห็นเหตุการณ์ต่าง ๆ มากมาย...

พ่อของเธอชอบไปเที่ยวผู้หญิง พ่อจะรู้ไหมว่าลูกสาวของตัวเองก็ถูกขายเหมือนกัน อยากรู้จริง ๆ หากพ่อไปเจอเธอในสถานที่ที่เขาไปหาความสุขนั้น... พ่อจะทำยังไง จะช่วยเหลือเธอไหม...

ส่วนแม่ก็ชอบเล่นการพนัน หากไม่ได้เห็นกับตา เธอก็คงไม่เชื่อว่าแม่จะชอบเล่นการพนัน ทั้งที่ช่วงเวลานั้นคือช่วงเวลาแห่งความยากลำบาก...

พี่ชายคนโตก็อยากให้เธอออกไปอยู่ไกล ๆ เพราะกลัวอาหารที่บ้านไม่เพียงพอกับคนในครอบครัว ทุกเดือนเธอจะมาขอยืม หรือบางทีก็จะมาขออาหารจากพวกเขา เพราะสามีทำงานคนเดียวเลยทำให้อาหารไม่พอกินในแต่ละเดือน

พี่สาวของเธอเป็นอีกคนหนึ่งที่ไม่ค่อยชอบเธอ เพียงเพราะหึงหวง ไม่อยากให้เธออยู่ใกล้พี่เขย ทั้งที่รั่วซีเองก็มีสามีอยู่แล้ว ทำไมถึงคิดแบบนี้ก็ไม่รู้ พี่สาวพยายามพูดให้เธอออกไป หากเธอไปแล้วต้องพบเจอแต่สิ่งดี ๆ อย่างแน่นอน ทำทุกอย่างเหมือนหวังดี แต่จริง ๆ แล้วก็มีจุดประสงค์แอบแฝง

คงจะมีเพียงพี่สามเท่านั้นที่คอยช่วยเหลือ คอยตักเตือนเธอ แต่เธอกลับดื้อรั้นไม่เชื่อพี่สาม ทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้นเธอไม่โทษพวกเขา เพราะเธอเลือกเดินเส้นทางนั้นเอง พวกเขาแค่หว่านล้อม หากเธอไม่ไป พวกเขาก็ไม่สามารถบังคับเธอได้อยู่ดี คงโทษใครไม่ได้นอกจากโทษตัวเอง...

เธอเลือกผิด...

คงโทษใครไม่ได้...

"ฮึก ฮึก" รั่วซีกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง ก็ได้ยินเสียงเหมือนคนร้องไห้

เสียงสะอื้นที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

เสียงใคร...

เสียงดังมาจากไหน...

และภาพทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าก็เริ่มพร่ามัว

เหมือนมีหมอกจาง ๆ ทำให้เธอไม่สามารถมองเห็นสิ่งใดได้ชัดเจน...

ก่อนที่หมอกจะจางหายไปพร้อมกับแรงดึงดูดมหาศาล... หอบเอาตัวรั่วซีไปยังสถานที่แห่งหนึ่งทันที...