ตอนที่ 9 แจกจ่ายผลผลิต

ตอนที่ 9 แจกจ่ายผลผลิต

เมื่อเข้ามาในพื้นที่ สามีก็เดินดูสิ่งของในโกดัง ส่วนรั่วซีเข้ามาเตรียมอาหารที่พอจะแบ่งไปให้พี่สามได้ แล้วอ้างว่าได้มาจากครอบครัวของสามี เพราะมีหลายคนเห็นสามีของเธอเข้าไปในเมือง เธอเลยจะบอกพี่ชายแบบนั้น

"แม่คะ... เหยาเหยาอยากเก็บเฉ่าเหมยที่อยู่ข้าง ๆ แปลงดอกไม้" เหยาเหยาเดินเข้าครัวมาบอกแม่ จริง ๆ เหยาเหยาอยากออกไปเก็บเลย แต่พี่ใหญ่บอกต้องมาบอกแม่ก่อน...

"จะเก็บเฉ่าเหมยหรือว่าเก็บดอกไม้" รั่วซีวางมือจากงานที่ทำอยู่ ก่อนจะหันไปมองเจ้าตัวเล็กที่อยากออกไปเล่นข้างนอกอย่างรู้ทัน

"ไม่เก็บ ไม่เก็บ เหยาเหยาแค่จะไปดูเฉย ๆ " เหยาเหยารีบบอกทันที มันอยู่แบบนั้นสวยอยู่แล้ว และที่สำคัญไม่มีใครมาแย่งต้นไม้เหยาเหยาได้ หากเก็บไปอาจมีคนมาแย่งจากมือก็ได้

"ได้ค่ะ แต่เฉ่าเหมยเก็บแค่พอกินนะคะ อาเฉิงดูน้องได้ไหมคะ เดี๋ยวแม่ตามออกไป" รั่วซีไม่ได้ห้าม เพราะทั้งสองเคยเก็บเฉ่าเหมยป่าที่อยู่แถวข้างบ้านอยู่แล้ว ถึงจะแตกต่างกัน แต่ทั้งสองสามารถเก็บได้อย่างแน่นอน

"ครับ... แล้วเราต้องออกไปข้างนอกตรงบ้านเดิมเราไหมครับ" ชางเฉิงถามก่อน จะได้รู้ว่าต้องพาน้องไปเล่นที่สวนดอกไม้ได้นานแค่ไหน

"เหยาเหยาไม่ออก" เหยาเหยาทั้งพูดทั้งส่ายหน้า เธอชอบอยู่ในนี้มากกว่า ไม่หนาว... มีของเล่นด้วย

"ออกค่ะ เพราะเดี๋ยวพ่อต้องไปรอรับของ" รั่วซีบอกลูก ๆ ให้รู้ตัว

"เหยาเหยาไม่อยากไป" สาวน้อยยังยืนยันคำเดิม ไม่มีใครเล่นกับเหยาเหยานอกจากลูกลุงสาม คนอื่นวิ่งหนีเหยาเหยาหมดเลย

"เราแค่ไปดูว่าเฉย ๆ ค่ะ แล้วเอาของกินไปแบ่งลุงสามด้วย และเรื่องนี้ห้ามบอกใคร" รั่วซียังคงย้ำเตือนในเรื่อง

"เหยาเหยาไม่พูด" เหยาเหยาไม่บอกเด็ดขาด หากคนอื่นรู้ต้องมาแย่งแน่ ๆ

"เข้าใจแล้วครับ" ชางเฉิงบอกแม่ ก่อนที่จะพาน้องสาวออกไปนอกบ้าน

สองพี่น้องเดินจูงมือกันมาที่แปลงเฉ่าเหมย จากตอนแรกไม่ได้คิดว่าจะเก็บ พอเห็นเฉ่าเหมยลูกโต มือน้อย ๆ ทั้งสองก็ยื่นไปเก็บทันที...

"เหยาเหยา เราต้องเอาไปล้างน้ำก่อน" พี่ชายเตือนน้องสาวทันที จำคำที่พ่อเคยบอกได้

"เหยาเหยาชิม" เหยาเหยาไม่ได้กิน... ชิมเฉย ๆ 

"ชิมก็ไม่ได้ หากเหยาเหยาดื้อ พี่จะไม่พาออกมาอีก" พี่ชายขู่น้องสาวทันที ซึ่งน้องสาวก็ทำตามอย่างว่าง่าย ถึงแม้อยากจะหยิบใส่ปากมาก ๆ แต่กลัวไม่ได้ออกมาเล่นข้างนอกอีกเลยต้องเชื่อฟัง

ทางด้านรั่วซีเตรียมของเรียบร้อยแล้วก็หันมาเตรียมอาหารกลางวันต่อทันที เธอแทบไม่มีเวลาหยุดพัก แต่รั่วซีกลับไม่รู้สึกเหนื่อย เธอมีความสุขที่ได้ทำสิ่งต่าง ๆ เหล่านี้เพื่อครอบครัว

"ซีซี ผมเจอลังไม้นี่ในโกดังเก็บของ" จือหยวนยกมาให้ภรรยาตรวจดู มันแปลกกว่าสิ่งอื่นที่อยู่ในโกดัง เพราะมันคือเสื้อผ้านั่นเอง

"มีหลายขนาด ยังใหม่อยู่เลย" จือหยวนไม่ค่อยเข้าใจว่าที่นี่เป็นแบบไหน เลยต้องมาถามภรรยาก่อน

"หน้าจอมันแจ้งเตือนไหมคะ" รั่วซีก็ยังไม่เข้าใจมากนัก เพราะจะมีอะไรใหม่ ๆ เกิดขึ้นอยู่เรื่อย

"ไม่มีนะครับ" ไม่มีไฟแจ้งเตือนเลยไม่รู้ว่าคือสิ่งใด

แต่แล้วก็มีแสงสว่างกะพริบที่หน้าจอสั่งงาน มีข้อความเขียนว่า สามารถนำมาใส่เพื่อให้เข้ากับฐานะที่เป็นอยู่ตอนนี้... และสามารถแบ่งปันให้คนอื่นได้

"รู้แล้วค่ะ อาจเพราะฐานะเราแทบไม่พอกิน หากใส่เสื้อผ้าที่ใส่อยู่ในตอนนี้อาจทำให้คนอื่นสงสัย" ตอนแรกรั่วซีคิดไว้แล้วว่าก่อนออกไปจะแต่งตัวด้วยชุดเก่าที่ซักไว้ แต่พอมีสิ่งนี้มาก็ใส่สิ่งนี้แหละ

"ใหม่กว่าชุดที่เรามี และกลิ่นเหมือนชุดที่เราใส่ด้วย" จือหยวนคิดว่าชุดพวกนี้ยังดูดีกว่าทุกชุดที่ครอบครัวเขามี พอคิดได้แบบนี้ก็รู้สึกว่าตัวเองยังทำได้ไม่ดีพอ หากภรรยาไม่มีพื้นที่ตรงนี้ ทุกคนก็ต้องอยู่แบบอดอยากและต้องทนหนาวเหมือนเคย

"คุณทำเพื่อครอบครัวมามาก อย่าคิดอะไรที่มันบั่นทอนกำลังใจตัวเองเลย เพราะฉัน คุณถึงต้องติดอยู่ที่นี่ ทั้งที่คุณสามารถไปทำงานกับพี่ชายน้องชายของคุณได้อย่างสบาย แต่เพราะฉัน... หากจะโทษ จะหาคนผิดก็คงเป็นฉัน" รั่วซีมองหน้าสามีก็รู้ได้ทันทีว่าเขากำลังคิดอะไร เขาคิดว่าตัวเองยังทำได้ไม่ดีพอ ทั้งที่จริง ๆ แล้วเขาเป็นหัวหน้าครัวครอบที่ดีมาก ติดที่เธอไม่ยอมอะไรสักอย่าง

"ไม่ครับ ผมไม่โทษคุณเลยซีซี" สามีโอบกอดภรรยาเอาไว้และบอกเพื่อไม่ให้ภรรยาคิดมาก

"สิ่งที่ผ่านมาแล้ว ให้มันผ่านไป เราจะเริ่มต้นใหม่ ต่อจากนี้เราจะช่วยกัน หากคุณไม่อยากให้ฉันคิด คุณก็ควรหยุดคิดแบบนั้นเช่นเดียวกัน" รั่วซีไม่อยากให้เขาโทษตัวเอง

"ครับ ครับ ไม่คิดแล้วครับ เราจะคิดแต่อนาคตของครอบครัวเราครับ" จือหยวนรับปากภรรยา ที่ภรรยาพูดกับเขามันทำให้เขารู้สึกดีขึ้น แต่ก่อนภรรยาจะไม่ค่อยพูดอะไรมากนัก เขาเลยไม่รู้ว่าภรรยานั้นคิดหรือรู้สึกอย่างไร ตั้งแต่ไม่สบายจนมีพื้นที่นี้แล้ว เขารู้สึกว่าภรรยาพูดเยอะขึ้นกว่าแต่ก่อน

"ปัจจุบันด้วยค่ะ เราต้องทำตอนนี้เพื่ออนาคตข้างหน้าของครอบครัวเรา ว่าแต่... คุณมีเงินติดตัวบ้างไหม พรุ่งนี้เข้าเมืองเราอาจต้องใช้เงิน" ตัวเธอนั้นมีเพียงไม่กี่หยวน

"เดี๋ยวผมเอามาให้... เราจะได้ออกไปข้างนอกกัน" จริง ๆ เขาตั้งใจจะให้ภรรยาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว หลังเลิกงานที่หน่วยผลิตเขาก็ไปขอทำงานกับคนรู้จักในเมือง

"กินข้าวก่อนค่ะค่อยออกไป คุณไปตามลูกที่แปลงต้นเฉ่าเหมย ไม่ก็อยู่แถว ๆ แปลงดอกไม้ให้หน่อยค่ะ ฉันจะได้เตรียมอาหาร" บอกสามีพร้อมใช้งานเรียบร้อยแล้ว รั่วซีก็หันไปทำงานต่อทันที โดยไม่เห็นสีหน้าของสามี... ว่าตอนนี้กำลังรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย

เขาลืมไปแล้วว่าต้องกินมื้อกลางวัน เพราะท้องยังอิ่มอยู่ ปกติแล้วจะกินข้าวแค่มื้อเดียวหรือไม่ก็สองมื้อเพียงเท่านั้น และเมื่อเช้าเขากินข้าวเยอะมาก เติมแล้วเติมอีก ทำอย่างไรได้... ภรรยาเขาทำอาหารอร่อยขนาดนี้ แต่ก่อนภรรยาจะไปกินข้าวที่บ้านแม่มากกว่า เขาแทบไม่เคยเห็นภรรยาทำอาหารเลย แต่ทุกครั้งภรรยาก็จะเอากับข้าวมาให้เขาเสมอ...

ตอนนี้ทั้ง 4 คนออกมาอยู่ข้างนอกแล้ว และทุกคนได้เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วด้วย ถึงแม้ว่าหน้าจอจะบอกว่าคือเสื้อผ้าเก่า แต่ก็ยังดูใหม่อยู่ดี จือหยวนอุ้มลูกสาวตัวน้อยที่คอพับคออ่อนจะหลับอยู่แล้ว เพราะเวลานี้มันคือเวลานอนของเหยาเหยา แต่ที่พามาด้วยนั้นแค่อยากทำทุกอย่างให้เหมือนเดิม ไม่อยากให้ผู้คนสงสัย

รั่วซีไปไหนก็ต้องเอาลูกไปด้วยทุกครั้ง แต่ครั้งนี้แปลกว่าทุกครั้งเพราะสามีมาด้วย ปกติเธอไม่ค่อยไปไหนมาไหนกับสามีมากนัก จะต่างคนต่างไป แต่ครั้งนี้มาพร้อมกันด้วย และยังใส่เสื้อผ้าใหม่ด้วย รั่วซีพยายามทำตัวเหมือนเดิม หากเธอไม่มาที่นี่เลย จะยิ่งแปลกมากกว่าเดิม

พอเดินเข้ามาที่ศาลากลางหมู่บ้าน สถานที่ที่เขาจะแจกจ่ายผลผลิต ทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นก็พากันมองครอบครัวหลัว แปลกใจที่พวกเขามีเสื้อผ้าใหม่ แต่ที่แปลกใจมากกว่าคือครอบครัวนี้มาพร้อมกัน น้อยครั้งที่จะเห็นภาพแบบนี้

"ซีซี ไม่เห็นหน้าหลายวันเลย" เสียงร้องทักทายตามปกติ ซีซีจะได้ยินแบบนี้เสมอ เธอชอบพูดคุยทักทายผู้คนอยู่แล้ว

"ฉันไม่ค่อยสบาย และอีกอย่างพ่อของอาเฉิงต้องเข้าไปทำงานในเมืองด้วย" ในเมื่อยื่นช่องทางมาให้ รั่วซีก็ไม่ลืมที่จะพูดเปิดช่องทางทำมาหากินของตัวเองในอนาคตเสียเลย

"ได้งานแล้วเหรอ งานอะไรล่ะ ยังรับอยู่ไหม จะให้ลูกชายไปสมัครด้วย" เสียงชาวบ้านยังคงดังถามต่อ

รั่วซีไม่ได้หันมอง ได้ยินแต่เสียง เพราะเธอกำลังรับลูกสาวจากสามี เมื่อได้ที่นั่งแล้วเธอต้องอุ้มเหยาเหยาต่อ เพื่อให้สามีไปเตรียมเข้าแถว รั่วซีจึงได้แต่ยิ้ม ไม่ได้ตอบ เพราะอยู่คนละฝั่ง หากตอบก็ต้องตะโกน ลูกสาวของเธอหลับอยู่ด้วย เธอไม่ทำแบบนั้นแน่นอน

ชาวบ้านรู้ดีว่ารั่วซีจะเป็นแบบนี้ทุกครั้ง หากว่าลูกหลับอยู่ในอ้อมแขน เธอจะไม่พูดรบกวนเวลาลูกหลับ ทุกคนเลยไม่ได้สนใจมากนัก และเรื่องที่บอกว่ายังมีงานไหม ชาวบ้านก็ถามไปอย่างนั้นเอง งานที่สามีรั่วซีทำก็คืองานแบกหาม หนักกว่าทำงานที่หน่วยผลิตเสียอีก หากไม่จนหนทางจริง ๆ ไม่มีทางที่จะให้คนในครอบครัวไปทำงานหนักแบบนั้นแน่นอน...

"จะขายไหมครับ" จือหยวนหันมาถามภรรยาเสียงเบา

"ไม่ค่ะ" รั่วซีตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม

ปกติแล้ววันที่แจกจ่ายผลผลิต ทางการอนุญาตให้ซื้อขายกันได้ แต่ต้องซื้อขายกันที่นี่ให้เรียบร้อย ห้ามไปขายกันเองเด็ดขาด คนที่มีเงินก็จะมารับซื้อ ที่รั่วซีไม่ขายเพราะเธอสามารถเอาไปให้พี่สามได้

หากเอาสิ่งของที่เธอมีอยู่ไปให้ พี่สามต้องสงสัยแน่ ๆ เพราะที่รั่วซีมีอยู่คือข้าวกับธัญพืชชั้นดีทั้งนั้น พี่สามเป็นคนช่างสังเกต เขาอาจสงสัยได้ และรั่วซีจะเอาไปคืนบ้านแม่ด้วย เธอไปเอามาเยอะแล้ว มันสมควรแล้วที่พี่ใหญ่อยากให้เธอไปอยู่ไกล ๆ เพราะเธอพาลูกมากินข้าวที่บ้าน ถึงไม่มาก... แต่มันก็ไม่ควร ตอนนั้นเธอไม่คิดอะไร คิดว่าเป็นบ้านพ่อบ้านแม่ แต่ตอนนี้ต่างออกไป ตราบใดที่พวกเขาไม่มาทำให้ครอบครัวเธอเดือดร้อน เธอก็จะอยู่ของเธอแบบนี้ แบ่งปันเท่าที่จะแบ่งปันได้ แต่หากมากไป เธอก็คงต้องพูด เพราะเธอไม่อยากเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว 

"มาอยู่นี่เอง นึกว่าไม่มา ไหนบอกว่าไม่สบาย" เกาเจ้าหรู เดินเข้ามาหาน้องสาว 

"ดีขึ้นแล้ว ทุกคนล่ะ" รั่วซีตอบและถามกลับ

"กำลังมา แล้วนี่... เอาเสื้อผ้ามาจากไหน" เจ้าหรูมองเสื้อผ้าน้องสาวและหลานทั้งสองคน ดูยังไงก็รู้ว่าเป็นเสื้อผ้าชุดใหม่ของครอบครัวนี้ ปกติแล้วบ้านน้องสาวไม่มีอะไรแบบนี้ พอเจ้าหรูเห็นแบบนั้นแล้วก็มองไปที่น้องเขยทันที

"คนในเมืองให้พ่อของเด็ก ๆ มา ตอนไปทำงานในเมืองนั่นแหละ" รั่วซีตอบพี่สาวพร้อมกับมองหน้าพี่สาวไปด้วย

"มีที่ใส่ไม่ได้บ้างไหม แบ่งมาให้หลานด้วยสิ" เจ้าหรูพูดเหมือนที่เคยพูด ปกติน้องสาวของเธอจะหัวอ่อน ถึงแม้ว่าจะชอบพาลูกมากินข้าวที่บ้าน แต่หากเจ้าหรูพูดแบบนี้ทีไร น้องสาวก็จะแบ่งปันตลอด

"ไม่มีแล้วค่ะ พี่ก็รู้ หากฉันมีเยอะต้องรีบเอามาให้พี่เลือกก่อนอยู่แล้ว" ที่รั่วซีตอบไปนั้นคือเรื่องจริง แต่ก่อนเธอไม่รู้อะไร โง่เขลามองไม่ออก แต่ตอนนี้เธอรู้แล้ว แต่รั่วซีไม่โทษใคร ชีวิตที่แล้วให้มันแล้วไป แต่ชีวิตนี้อย่านำพาความเดือดร้อนมาให้ครอบครัวของเธอเป็นพอ เพราะเธอคงไม่อยู่เฉยแน่ ๆ

"แต่ครั้งนี้เธอไม่เอามาให้ที่บ้านเลือก" เจ้าหรูมองน้องสาวอย่างไม่เข้าใจ แต่ก่อนมีอะไรจะต้องเอามาที่บ้านตลอด

"พี่ก็รู้ว่าฉันไม่สบาย แล้วฉันเพิ่งจะดีขึ้น จะไปยังไง" รั่วซีตอบกลับทันที 

เจ้าหรูมองหน้าน้องสาวอย่างไม่เข้าใจ จะว่าไปน้องสาวไม่สบายจนหายหน้าไปหลายวันไม่มาบ้านเลย แต่ก็ดีเพราะเธอไม่อยากให้น้องสาวมาสักเท่าไร จริง ๆ แล้วน้องสาวก็ไม่ได้ทำอะไรผิด แต่เพราะเธอทนไม่ได้ที่สามีชอบแอบมองน้องสาวอยู่บ่อย ๆ พอถามสามีก็บอกไม่ได้มอง ไม่ยอมรับอะไรเลย หากจะโทษก็คงโทษความสวยความสาวที่น้องสาวของเธอมีเยอะกว่าเธอ เวลาไปไหนก็จะโดนเปรียบเทียบว่าสวยสู้น้องสาวไม่ได้ เธอจะได้ยินคำเปรียบเทียบแบบนี้ตลอด

รั่วซีไม่ได้สนใจพี่สาว เธอหันไปมองสามีที่กำลังมองมาพอดี รั่วซีเลยยิ้มให้สามี เธอรู้ดีว่าสามีรู้สึกอย่างไรเวลาที่เธอคุยกับพี่สาวหรือพูดคุยกับคนในครอบครัว เพราะครอบครัวไม่ค่อยเห็นด้วยกับการแต่งงานของเธอ เวลาพูดเกี่ยวกับสามีของเธอ ส่วนมากจะพูดถึงในทางที่ไม่ค่อยดีสักเท่าไร

"มีงานทำในช่วงหยุดงานหรือยัง" เจ้าหรูเห็นน้องสาวมองสามีก็แปลกใจ ปกติจะไม่มองไม่ค่อยคุยด้วย หรือว่าน้องสาวของเธอหัวกระแทกอะไรหรือเปล่า ทำไมถึงเปลี่ยนไป

"มีแล้วค่ะ ทำไมพ่อกับแม่ยังไม่มาอีก หลาน ๆ ละคะ" รั่วซีชวนคุยเรื่องนี้เพราะยังไม่อยากให้พี่สาวรู้เรื่องของตัวเองมากนัก

"เด็ก ๆ อาจจะมาหรืออาจไปวิ่งเล่น พ่อกับแม่เดี๋ยวก็คงตามมา อาเฉิงทำไมไม่ไปวิ่งเล่นกับเพื่อน ๆ ล่ะ" เจ้าหรูตอบแล้วก็หันไปถามหลานชายที่วันนี้อาบน้ำแต่งตัวดูดีสะอาดสะอ้าน ปกติก็หน้าตาดีกันทั้งครอบครัวอยู่แล้ว พอใส่เสื้อผ้าดี ๆ ยิ่งทำให้ดูดีกันทั้งครอบครัว เหมือนครอบครัวน้องสาวจะเริ่มเปลี่ยนไป

"ไม่ครับ" อาเฉิงตอบผู้เป็นป้าพร้อมกับเอามือคล้องแขนแม่ก่อนจะซบลง

"ง่วงเหรอคะ" รั่วซีถามลูกชายเพราะเวลานี้ก็ควรเป็นเวลานอนกลางวัน

"ครับ" หลังตอบเสร็จ ชางเฉิงก็เอาหัวน้อย ๆ หนุนตักคนเป็นแม่ทันที

"พาหลานไปนอนบ้านพ่อกับแม่ก่อนก็ได้" เจ้าหรูที่เห็นหลานทั้งสองก็รีบบอกน้องสาวเพราะบ้านน้องสาวอยู่ท้ายหมู่บ้าน แต่บ้านพ่อกับแม่อยู่ใกล้ ๆ นี่เอง 

"เดี๋ยวก็เสร็จแล้วค่ะ" รั่วซีบอกพี่สาวเพราะตอนนี้ถึงคิวของสามีแล้ว

"แล้วไม่เข้าบ้านเหรอ" เจ้าหรูสงสัยมากกว่าเดิม ปกติน้องสาวต้องเข้าบ้านก่อน

"ต้องรีบกลับค่ะ ฉันค่อยมาวันหลัง ยังไม่ค่อยหายดีสักเท่าไร" รั่วซีบอกปฏิเสธไป 

"แล้วอาหารล่ะ... ไม่คืนเลยเหรอ" เจ้าหรูรู้ว่าน้องสาวมากินข้าวที่บ้านบ่อย ๆ และยังมายืมข้าวสารไปอีกด้วย

"เดี๋ยวฉันมาคืนวันหลัง ตอนนี้ไม่มีคนอยู่บ้านไม่ใช่เหรอ" รั่วซีตอบพี่สาว ไม่แปลกใจกับสิ่งที่พี่สาวถาม เพราะพี่สาวจะถามแบบนี้ตลอดอยู่แล้ว

"ก็จริง... ทุกคนยังไม่เลิกงาน" เมื่อคิดตามที่น้องสาวบอก มันคือเรื่องจริง เพราะผู้ชายทุกคนที่บ้านต้องไปลงงานอยู่เลย กว่าจะได้ทำงานในหน่วยผลิตต่อ... ก็ต้องเสียข้าวสารให้คนดูแล ไม่อย่างนั้นก็ถูกคัดคนออก เพราะงานที่หน่วยเหลือน้อย เหมือนน้องเขยก็ถูกคัดออก หากยอมเสียข้าวสารให้หัวหน้าหรือคนดูแลก็ยังมีงานให้เก็บทำเรื่อย ๆ ไม่ต้องหยุดงานและไม่ต้องวิ่งไปหางานในเมืองให้เหนื่อยอีกด้วย...

*** ทำความเข้าใจเพื่ออรรถรสในการอ่าน ***

 โปรดเข้าใจ… เด็กทั้งสองคนพูดไม่ชัดนะคะ แต่ผู้เขียนพิมพ์ให้อ่านเข้าใจง่าย ๆ (กลัวทุกคนแปลภาษาเด็กน้อยลำบาก) อาจมีบางช่วงบางตอนที่บอกรายละเอียดไว้ว่า พูดไม่รู้เรื่อง หรือพูดไม่ชัด แต่ที่พ่อแม่พี่ชายเข้าใจ เพราะอยู่ด้วยกันบ่อย ได้ยินบ่อย เลยพอจะเดาได้ (เดาผิดบ้างถูกบ้าง) แต่สำหรับคนภายนอกที่ไม่คุ้นเคย อาจไม่เข้าใจที่เท่ากับครอบครัว