ตอนที่ 15 ในที่สุดก็ออกมาได้

 

การเจรจาเช่ารถม้าเป็นไปด้วยความราบรื่น คนขับรถม้าเห็นว่ามีนางเพียงคนเดียวและยังเป็นหญิงสาวอีกด้วย เขาจึงบอกนางว่าจะรับภรรยาของตนเองมาด้วย เพื่อจะไม่ได้เป็นที่ครหาเพราะออกเดินทางตอนนี้อย่างไรก็ต้องแวะนอนพักระหว่างทาง

เรื่องนี้นับว่าคนขับรถม้าได้คิดเผื่อนางแล้ว จึงได้ตอบตกลงอย่างไม่ลังเลและยังบอกว่าจะรับผิดชอบค่ากินและที่พักของพวกเขาสองผัวเมียระหว่างทางอีกด้วย หลังจากตกลงกันได้นางก็ขึ้นนั่งด้านในรถม้าปิดผ้าม่านลงทันที ด้วยกลัวว่าอาจจะมีคนรู้จักพบเห็นเข้า

เสียงหวดแส้ม้าดังขึ้นรถม้าเริ่มโขยกเขยกเคลื่อนที่ไปข้างหน้า เยี่ยหลันหาที่นั่งให้ตนเองนั่งได้สบายที่สุดเอนหลังพิงผนังรถม้า หลับตาลงพยายามผ่อนคลายให้ได้มากที่สุด

“แม่นางถึงบ้านข้าแล้วท่านรอในนี้สักครู่ข้าจะไปตามภรรยามา” เสียงของคนขับรถม้าดังขึ้นที่นอกม่านประตู

“ไปเถิด” เยี่ยหลันเอ่ยตอบเขาไป

หลังจากได้ยินเสียงเจ้าของรถม้าออกไปแล้ว จึงแง้มผ้าออกเล็กน้อยเพื่อมองด้านนอก นางพบว่าตรงที่รถม้าจอดอยู่นี้เป็นปากทางเข้าตรอกเล็กๆ ตรอกหนึ่ง คนขับเลือกจอดไว้ใต้ต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงาพอดิบพอดี บรรยากาศไม่ได้คึกคักเหมือนในตลาดคาดว่าคงอยู่รอบนอกแล้วบ้านเรือนก็ทรุดโทรมมากกว่า เมื่อไม่มีอะไรน่าสนใจ นางจึงปล่อยมือลงเอนหลังพิงรถม้าหลับตาลงแต่ไม่ได้หลับ

ไม่นานนักนางก็ได้ยินเสียงกระซิบกระซาบกันระหว่างชายหญิง อีกทั้งเสียงของผู้หญิงยังสะอื้นเล็กน้อยอีกด้วย

“ท่านพี่หากท่านมาช้ากว่านี้ข้าคง…ฮึกๆ ท่านพี่พวกเราออกไปจากบ้านหลังนี้กันเถิด”

“แต่ว่าท่านแม่ ... ”

“ท่านแม่งั้นรึ ! นางเคยเห็นท่านเป็นลูกที่ไหนกัน ท่านหาเงินคนเดียวเลี้ยงดูคนตั้งเท่าไหร่ ข้าที่เป็นเมียท่านวันๆ ยุ่งแต่จะต้องรับใช้พวกเขา วันไหนพี่ชายท่านเมามายข้าก็ควรถูกขืนใจด้วยงั้นหรือ หากท่านยังลังเลท่านก็หย่าข้าเสีย ! แล้วพวกเราต่างคนต่างเดินคนละทาง”

“เจียเจี้ยเจ้าพูดเช่นนี้ได้อย่างไรเห็นพี่ชายเมาเจ้าก็อย่าไปใกล้เขาก็สิ้นเรื่อง”

“นี่เจ้า เหอะ ! จ้าวหานวันนี้หากไม่ย้ายออกก็ไปที่ตำบลเขียนหนังสือหย่ากัน วันนี้ข้าซุนเจียจะไม่ขอทนอีกต่อไป”

จากเสียงกระซิบตอนนี้ทั้งสองกลายเป็นมีปากเสียงกันอยู่ข้างๆ รถม้าที่นางนั่งอยู่ เยี่ยหลันทนไม่ไหวอีกต่อไปนางเปิดผ้าม่านขึ้นโดยแรง

“นี่เจ้าทั้งสองคนจะไปส่งข้าก่อนหรือจะไปหย่ากันก่อนก็รีบตัดสินใจเสีย หากไม่ส่งข้าก็พาข้ากลับไปที่สมาคม ข้าจะได้จ้างคนอื่นแทน”

นางตะโกนออกไปอย่างหัวเสีย เวลานี้ก็ใกล้จะเที่ยงวันแล้ว หากยังไม่ออกจากที่นี่อีกไม่นานพวกจางฟางต้องมาตามหาแน่นอน

“ไปเดี๋ยวนี้ขอรับแม่นาง ไปเดี๋ยวนี้แล้วขอรับ” เสียงขึ้นมาด้านหน้ารถม้าอย่างรวดเร็ว ไม่นานรถม้าก็เริ่มขยับและออกเดินทางอีกครั้ง

เยี่ยหลันเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่านางยังไม่ได้เตรียมอาหารไว้กินระหว่างทาง อีกอย่างบนรถม้านี้มีเพียงเบาะนั่งบางๆ เท่านั้น หากต้องเดินทางหลายวันร่างกายนี้คงรับไม่ไหว จึงได้ตะโกนบอกทั้งสองที่หน้ารถให้แวะซื้อของจำเป็นทั้งหมด

ถึงแม้ทั้งสองคนผัวเมียจะยังคงถกเถียงกันตลอดทาง แต่พวกเขาก็ทำตามสิ่งที่นางร้องขอเป็นอย่างดี ทั้งอาหาร เสื้อผ้าชุดใหม่ที่เป็นชุดสำเร็จ และที่สำคัญคือผ้ายัดนุ่นผืนหนา เพื่อนำมารองเป็นที่นอน

ในที่สุดรถม้าของเยี่ยหลันก็ผ่านพ้นประตูเมืองอีกด้านจนได้ นางเปิดผ้าม่านออกให้สายลมพัดผ่านเข้ามา ด้านนอกตอนนี้เป็นเขตที่เต็มไปด้วยพืชสวนพืชไร่ของชาวบ้านตลอดสองข้างทาง หลังจากรถม้าวิ่งไปเรื่อยๆ ทิวทัศน์ก็เปลี่ยนเป็นต้นไม้หนาทึบ นางจึงเลิกมองออกไปภายนอก จัดผ้าห่มให้เข้าที่จากนั้นก็ปิดเปลือกตาหลับลง

รถม้าคันหนึ่งวิ่งออกไปด้านประตูทิศใต้อย่างสงบและรวดเร็ว ผิดกับเกวียนวัวที่ต้องกลับออกจากตำบลไปทางทิศเหนือ ตอนนี้กำลังอยู่ในสภาวะตึงเครียด

“ท่านลุงต้าหลิวท่านรออีกสักหน่อยเถิดนะ ข้าจะวิ่งไปตามนางที่ตลาดอีกที บางทีนางอาจจะเกิดเรื่องขึ้นก็ได้” จางฟางกำลังกระทืบเท้าไปมาอย่างเป็นกังวล

“พอได้แล้วนางไม่ใช่เด็กเล็กเสียหน่อยเสี่ยวเหนียงดูจะอายุมากกว่าเจ้าด้วยซ้ำ นางไม่มาก็ปล่อยให้นอนที่นี่พรุ่งนี้นางก็กลับเอง”

จางซื่อมารดาของจางฟางลากแขนของนางให้ขึ้นเกวียนกลับไป ถึงแม้ว่าจางฟางอยากจะอยู่ที่นี่เพื่อตามหาเยี่ยหลัน แต่มีหรือที่นางจางผู้เป็นมารดาจะให้นางได้ทำตามใจ เมื่อนั่งเกวียนสำเร็จก็จับแขนลูกสาวเอาไว้แน่น

“เอาล่ะๆ พรุ่งนี้ข้าจะออกมาแต่เช้าแล้วตามหานางให้ … ไป” ต้าหลิวเอ่ยปากจบก็ฟาดแส้ลงบนหลังวัว เพื่อให้พวกมันออกเดินทาง

เกวียนวัวเดิมทีก็เดินทางได้ช้าอยู่แล้ว ขากลับยังบรรทุกของเพิ่มอีก เมื่อเกวียนวัวกลับไปถึงหมู่บ้านกลางหุบเขาก็เป็นเวลาอาทิตย์อัสดง ดวงดาวกำลังเคลื่อนมาแทนที่ จางฟางและนางจางซื่อเดินมาหายายโจวเป็นที่แรกเพื่อบอกเล่าเรื่องราวที่เยี่ยหลันไม่กลับมา

“พรุ่งนี้ข้าจะไปกับลุงต้าหลิวด้วย ข้าจะไปตามหานางให้เองเจ้าค่ะ” จางฟางน้ำตาปริ่มจะไหลลงมาอยู่รอมร่อ

“ไม่ต้องตามนางแล้วนางไปแล้วล่ะ” ยายโจวเองก็มีสีหน้าไม่ดีนัก “เรื่องนี้หากมีใครถามก็บอกว่านางไปอยู่กับญาติแล้วไม่ต้องตามหานาง ไปเถอะพวกเจ้าเหนื่อยกันมาทั้งวันแล้ว พวกเราที่นี่นายท่านเป็นผู้พามาหากนางจากไปก็เพียงรายงานนายท่านก็พอ”

ความจริงยายโจวทราบเรื่องที่เยี่ยหลันจากไปตั้งแต่ยามสาย นางตื่นมาก็ให้แปลกใจว่าเหตุใดจึงนอนหลับยาว จู่ๆ ก็นึกถึงอาหารมื้อเย็นที่เสี่ยวเหนียงทำ กลิ่นยาออกจะฉุนสักหน่อยแต่ตอนนั้นนางไม่ได้คิดมาก เมื่อคิดได้ว่าอาจเป็นฝีมือของเยี่ยหลันนางก็เข้าไปดูในห้องนอนทันที

ภายในห้องนอนว่างเปล่าและเย็นชืดเพราะคนออกไปนานแล้ว บนเตียงมีเสื้อผ้าพับเอาไว้ด้านบนวางก้อนทองเล็กๆ เอาไว้สิบก้อนด้วยกัน ยายโจวจำได้ว่าสิ่งนี้ติดตัวของนางมาตั้งแต่ตอนที่นายท่านส่งตัวนางมา

ยิ่งเมื่อรู้ว่าวันนี้มีเกวียนออกไปจากหมู่บ้าน ยายโจวก็ชัดเจนแล้วว่าเยี่ยหลันจากไปจริงๆ ยายโจวขบคิดอยู่นานว่าเหตุใดหญิงที่เป็นใบ้ตัวคนเดียวทั้งยังตั้งท้องอยู่จึงจากไป ทั้งที่ไม่มีวี่แววเลยสักนิดยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน แต่เรื่องนี้นางจำต้องรอให้หมอโจวสามีกลับมาก่อนค่อยคิดอ่านอีกที

ทางด้านของเยี่ยหลันก่อนฟ้ามืดพวกนางก็มาถึงยังตำบลที่อยู่ถัดมา จ้าวหานเป็นผู้มีประสบการณ์ในการเดินทางรู้จักที่ทางและห้องพักเป็นอย่างดี เขานำรถม้ามาจอดด้านหน้าโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง

“แม่นางลงมาก่อนเจ้าค่ะคืนนี้พวกเราจะพักที่นี่กัน” คนที่มาเรียกนางเป็นจ้าวซื่อผู้เป็นภรรยา

เยี่ยหลันได้ยินเสียงนางก็นำผ้ามาคลุมศีรษะ ก่อนจะก้าวลงจากรถม้าเดินนำเข้าไปด้านใน แจ้งเสี่ยวเอ้อให้เปิดห้องพักสองห้อง และส่งอาหารสองสามอย่างไปให้พวกนางในห้อง วางเงินมัดจำเล็กน้อยนางก็เดินตามเสี่ยวเอ้อไปยังห้องพักเพื่ออาบน้ำ

ทางด้านของสองสามีภรรยาปกติไม่เคยมีผู้จ้างวานเปิดห้องพักให้ แต่ไหนแต่ไรพวกเขาก็ต้องนอนในรถม้าหรือไม่ก็เลือกห้องพักที่ถูกที่สุดแทน นอกจากนี้ยังเลี้ยงอาหารพวกเขาอีกด้วย ซึ่งอาหารที่กินก็กินเหมือนกัน

“ท่านว่าแม่นางคนนี้ดูแปลกหรือไม่ทำอย่างกับหนีใครมา นางปกปิดใบหน้าตลอดเวลาที่ลงจากรถม้า อยู่บนรถม้าก็เงียบจนบางครั้งข้าคิดว่าไม่มีใครอยู่ในนั้น แต่นางก็ใจดีกับพวกเราจริงๆ ทั้งซาลาเปาที่กินมาตลอดทาง ไหนจะให้พวกเราได้พักในห้องดีๆ อีก” จ้าวซื่อพูดพลางมองอาหารบนโต๊ะไปด้วย

“อาหารเต็มโต๊ะยังไม่สามารถทำให้เจ้าเงียบลงได้ รีบกินเร็วเข้าเดี๋ยวจะเย็นหมด” จ้าวหานเคาะตะเกียบลงบนจานข้าว

“หึ ! ท่านอย่ามาทำขึงขังใส่ข้า รอยยิ้มบนหน้าเจ้ามันทรยศเจ้าไปนานแล้ว ข้ารู้นะว่าเจ้าก็ดีใจเช่นกันที่ได้เจอผู้ว่าจ้างใจดีเช่นนี้”

จ้าวซื่อส่งยิ้มให้สามีจากนั้นทั้งคู่ก็หัวเราะออกมา บรรยากาศที่ทั้งคู่ทะเลาะกันมาตลอดทางได้หายไปจนหมดสิ้น

อีกห้องหนึ่งเยี่ยหลันกำลังกินอาหารบนโต๊ะคนเดียว แต่นางก็กินได้ไม่กี่คำก็รู้สึกอยากอาเจียนออกมาจึงวางตะเกียบลงดื่มน้ำล้างปาก รอให้อาการดีขึ้นจึงเริ่มกินอีกครั้ง ทำวนอยู่เช่นนี้จนอาหารเริ่มเย็นนางจึงหยุดกิน

หลังจากกินเสร็จก็เอนกายพิงกับหัวเตียงรอเวลาย่อยอาหารก่อนนอน แต่เป็นเพราะวันนี้ทั้งวันมีเรื่องให้ทำและคิดมากมายไปหมดนางจึงหลับไปทั้งอย่างนั้น พอจะจำได้ว่ากลางคืนมีฝนตกอากาศหนาวนางจึงขยับตัวห่มผ้า

คืนนี้นางฝันถึงเปาหยวนเฟิงอีกครั้ง นางฝันว่าเขากำลังให้คนมาตามไล่ล่าตัวนางที่กำลังท้องโต ในฝันนางวิ่งอย่างไม่มีที่สิ้นสุด วิ่งไปด้วยหลบจากทั้งคมหอกคมดาบไปด้วย สุดท้ายทุกอย่างก็ดำมืดไป

เยี่ยหลันรู้สึกตัวอีกครั้งก็เป็นตอนที่จ้าวซื่อมาเคาะประตูห้องของนาง

“รู้แล้วเจ้าลงไปกินอะไรก่อนเดี๋ยวข้าตามไป” เยี่ยหลันส่งเสียงออกไป

“ทราบแล้วข้าจะสั่งโจ๊กร้อนๆ ไว้ให้นะแม่นาง” พูดจบจ้าวซื่อก็เดินออกไป

เยี่ยหลั่นเป่าลมหายใจออกมา ‘ไอ้แม่ทัพนั่นตามมาราวีข้าถึงในฝัน ให้ตายสิ น่ากลัวชะมัด ’

หลังจากฟังจนฝีเท้าของจางซื่อออกห่างไปแล้ว เยี่ยหลันจึงลุกขึ้นล้างหน้าล้างตาง่ายๆ จัดการเสื้อผ้าให้เรียบร้อยจากนั้นก็คลุมผ้าเอาไว้เช่นเดิม เดินลงไปชั้นล่างเพื่อกินมื้อเช้า