LOGINShare
ข้าต้องการแนวร่วม
publish date:
2026-08-15 18:37:12คำพูดของนางไม่ทำให้พี่สาวดีใจ แต่มารดานั้นกลับมองนางด้วยความปลื้มใจ
“ซินเอ๋อร์ของแม่ มีความคิดที่ดีเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เอาเป็นว่าเรื่องนี้แม่จะปรึกษากับพ่อเจ้าเสียหน่อย” พูดจบมารดาก็เดินออกไปจากห้องนอน ส่วนพี่สาวของนางนั้นยังคงนั่งก้มหน้าอย่างคิดหนัก “ซินซิน” นางปล่อยเวลาให้พี่สาวได้คิด จนกระทั่งพี่สาวเงยหน้าขึ้นมาเรียกนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “หากเจ้าลองพิจารณารองแม่ทัพหยาง…” นางยกมือขึ้นห้าม ก่อนจะถอนหายใจ นางคิดว่าเศษเสี้ยวเดียวพี่สาวคงมีใจเอนอ่อนมาทางนางบ้าง แต่เปล่าเลย… สุดท้ายความหวังดีของนางไม่เป็นผล “หยุดเรื่องของข้าเอาไว้ตรงนั้น ชาตินี้ทั้งชาติ ข้ามีใจรักมั่นกับคนผู้เดียว” พูดจบนางเดินหนีออกมาทันที ไม่ทันให้ใครทัดทาน มีเพียงฟู่เหนียงที่เดินตามนางออกมา “สั่งคนเตรียมรถม้าข้าจะไปจวนสกุลเฉิง” นางคิดว่าเรื่องนี้นางคงปรึกษาคนในบ้านไม่ได้ นางต้องไปพบกับสหายคนสนิท นางมั่นใจว่าเฉิงหว่านหรงต้องช่วยนางได้ “เจ้าค่ะ” สาวใช้รีบวิ่งออกไปจัดการตามที่นางสั่ง นางเดินวนอยู่ในสวนดอกไม้ที่แสนร่มรื่น แต่ในใจกลับตีกันวุ่นวาย “หากข้าจะเริ่ม ต้องเริ่มจากที่ใด พี่หญิงมีใจผูกสมัครรักใครกับจื่อซวนไปแล้ว แล้ว…พี่ใหญ่ข้าเล่า มีใจให้เม่ยหลินผู้นั้นหรือยัง จื่อซวนคนชั่วผู้นั้น เดินหมากไปถึงขั้นไหนแล้วนะ” ความร้อนใจทำนางไม่ทันมองทาง ชนเข้าเต็มๆกับอกแกร่งของรัชทายาท “อ๊ะ” แขนแกร่งโอบเอวนางเอาไว้ก่อนจะดึงเข้าประชิดตัวเพราะกลัวนางจะหงานหลัง อารามตกใจทำมือเล็กๆรีบขยุ้มเสื้อบุรุษตรงหน้าแน่น “ใจเจ้าลอยไปถึงไหนกัน” เสียงเหยียบเย็นนั้นทำนางที่เผลอมองพระพักตร์นานรีบกระถดตัวออกจากแขนแกร่ง “ขอประทานอภัยเพคะ หม่อมฉันคิดอะไร…เลื่อนเปื้อนไปหน่อย” นางเตรียมจะเดินหนี เพราะภาพที่เขาร้องไห้พร้อมก้มลงจูบลงบนกลีบปากบางของนางยังแจ่มชัด จนนางสู้หน้าเขาไม่ไหวในตอนนี้ร่างกายของนางออกร้อนผ่าวไปหมด “หลบหน้าทำไมกัน ข้าเพียงแต่จะถามว่า ข้าจะไปที่เปี้ยนจิง เจ้ามีสิ่งใดอยากฝากถึงแม่ทัพไป๋หรือไม่” ชื่อพี่ชายที่ดังขึ้นมาทำนางตื่นเต้น “พระองค์จะไปที่เปี้ยนจิงหรือเพคะ หม่อมฉันๆ” นางถอยออกมากัดปากอย่างคิดไม่ตก หากเขียนจดหมายไป พี่ชายจะเชื่อนางหรือไม่ หากตอนนี้พี่ชายมีใจให้เม่ยหลินไปแล้ว จะฟังนางอยู่จริงๆหรือ ”เจ้าคิดอะไรอยู่กันแน่ ท่าทางเช่นลูกหนูวิ่งทวนวงล้อนี่อะไรกัน“ ใบหน้าที่หล่อเหลาหาตัวจับยากทั้งยังแฝงไปด้วยความอันตราย ขยับเข้ามาใกล้เสียจนนางทำตัวไม่ถูก ”หม่อมฉันอยากไปหาพี่ชายที่เปี้ยนจิงเพคะ“ ก่อนที่ปลายจมูกคมจะได้ใกล้ชิดแก้มนวลของนาง นางก็เผลอพูดออกมาก่อน ”ไป? เจ้าหมายถึงเจ้า…จะไปเปี้ยนจิง ที่ๆมีแต่ข้าศึกรบรากันทุกวันหน่ะหรือ“ นางรีบพยักหน้า ก่อนจะคิดได้ว่า นี่แหละคือหนทางของนาง ในห้วงสุดท้ายนางรู้แล้วว่าใครที่ดีกับนางที่สุด มือเล็กคว้าหมับเข้าที่แขนแกร่ง ”รัชทายาทเพคะ หม่อมฉันจะไม่ดื้อไม่ซน จะเชื่อฟังพระองค์ทุกอย่าง ขอเพียงแค่…การเดินทางไปเปี้ยนจิงครานี้พระองค์ทรงอนุญาตให้หม่อมฉันไปด้วยเถอะนะเพคะ“ ท่าทางออดอ้อนที่นางทำแค่เฉพาะกับคนในครอบครัว ถูกนำมาใช้ทั้งหมด แม้ไม่รู้ว่าตอนนี้แต่ละคนหลวมตัวกันไปแค่ไหนแล้ว แต่นางต้องแก้ไขให้ทัน!! ”เจ้า…“ รัชทายาทหนุ่มที่แสนเย็นชา เอียงคอมองนางที่วันนี้ไม่เกรงกลัวถึงขั้นกอดแขนเขาเต็มรัก ”รั่วซี รู้หรือไม่ ว่าเจ้าทำสิ่งใดอยู่“ เขาหวังเตือนสตินาง แต่มันกลับไม่เป็นผล เมื่อนางยังคงฉีกยิ้มหวานและทำตาออดอ้อนเช่นเดิม บางครายังถูใบหน้ากับแขนแกร่งของเขาที่นางดึงไปเป็นเจ้าของอีกด้วย “เห้อออ” ท่าทางเอือมระอาและสายตาคาดโทษนั้นทำนางรีบแก้ตัว ”รู้เพคะ รู้ว่าการกระทำของหม่อมฉันไม่เหมาะ แต่ว่า ซินซินคนนี้มีทางเลือกที่ไหนกัน!!“ นางเบ้ปากออกก่อนจะปล่อยแขนพระองค์อย่างจำยอม “ตกลงข้าเป็นสหายพี่ชายเจ้า หรือเป็นสหายเจ้ากันแน่…” มือหนายกขึ้นมากอดอก มองสตรีที่แสนซุกซนด้วยสายตาอ่านยาก ”พระองค์ทำเสียงแข็งเช่นนี้ หม่อมฉันจะทำอะไรได้ เพียงแค่อยากไปวิ่งเล่นที่ค่ายทหารเปี้ยนจิง เพราะหม่อมฉันคิดถึงพี่ชาย อ้อนใครก็มิได้หรือเพคะ“ นางก้มหน้าลง ก่อนจะช้อนตามองรัชทายาทอย่างแอบลุ้นนิดๆ ในใจภาวนาให้เขาอนุญาตและออกปากขอบิดาให้
Latest chapter
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน ENDเปลี่ยนชะตาคนทั้งจวน
สายลมยามเย็นพัดผ่านระเบียงไม้คดเคี้ยวของจวนสกุลไป๋ นำพาเอากลิ่นหอมอบอวลของดอกเหมยและโคมไฟสีชาดที่ส่องสว่างไสวไปทั่วทั้งบริเวณ บรรยากาศภายในเรือนหลักยามนี้เต็มไปด้วยความอบอุ่นครึกครื้นอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ภาพของผู้คนมากบารมีที่นั่งล้อมวงหัวเราะต่อกระซิบกันอย่างไม่ถือองค์ เป็นภาพที่หากผู้ใดมาเห็นเข้าคงยากจะเชื่อสายตาสกุลไป๋... ตระกูลแม่ทัพผู้จงรักภักดี ซึ่งครั้งหนึ่งเคยตกเป็น 'เป้านิ่งทางการเมือง' ถูกศัตรูในราชสำนักหมายหัว คอยจ้องจับผิดและใส่ร้ายป้ายสีจนเกือบต้องล่มสลายและนองเลือดด้วยแผนชั่วของคนถ่อย ทว่าในวันนี้ มรสุมมืดมิดเหล่านั้นได้สลายหายไปจนสิ้น เหลือไว้เพียงความสุขและความอบอุ่นของครอบครัวที่ได้อยู่ร่วมกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาณ โต๊ะเสวยกลางเรือน ไป๋เหวินหลง หรือเปี้ยนจิ้งอ๋องผู้เกรียงไกร บัดนี้ไม่ได้อยู่ในชุดเกราะเปรอะคราบเลือดดังเช่นในอดีต หากแต่อยู่ในชุดอาภรณ์หรูหราสีน้ำเงินเข้มขลิบทอง ในอ้อมแขนกว้างของแม่ทัพผู้เคยฆ่าคนนับแสน บัดนี้กำลังตระกองกอด 'หนิงเหนียง' พระธิดาตัวน้อยไว้อย่างทะนุถนอมสุดหัวใจ ดาริกาดวงน้อยผิวขาวผ่องในห่อผ้าไหมกำลังนอนตาแป๋ว ส่งเสียงอ้อแอ้ทักทายทุก
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน องค์หญิงน้อยแห่งเปี้ยนจิ้ง
ยามนั้น ณ หุบเขาชายแดนเปี้ยนจิ้ง...เสียงกระบี่พยัคฆ์รามตวัดผ่านอากาศดังกึกก้องดุจเสียงฟ้าผ่า! ปราณกระบี่สีทมิฬอันมหาศาลของไป๋เหวินหลงกวาดตัดผ่านแม่ทัพใหญ่ฝ่ายศัตรูจนขาดสะบั้นเป็นสองท่อน! ศพของทหารอนารยชนนับพันนอนเรียงรายเต็มท้องทุ่ง เสียงโห่ร้องชัยชนะของกองทัพพยัคฆ์ทมิฬดังกึกก้องไปถึงชั้นฟ้า ไป๋เหวินหลงในชุดเกราะเปรอะคราบเลือดและฝุ่นควัน ยืนถอนหายใจยาวท่ามกลางกองศพข้าศึกที่แตกพ่ายหนีตายไปหมดสิ้นทันใดนั้น! ม้าเร็วจากเมืองหลวงก็ควบทะยานเข้ามาหยุดลงเบื้องหน้าทหารองครักษ์ "รายงานท่านอ๋อง! พระชายาจ้าวซินเจ็บท้องคลอดแล้วพ่ะย่ะค่ะ! ยามนี้กำลังจะให้กำเนิดบุตร ณ จวนสกุลไป๋!" คำรายงานนั้นดุจสายฟ้าที่ฟาดลงกลางหัวใจของไป๋เหวินหลง! นัยน์ตาคู่คมขยายกว้างด้วยความตกใจและห่วงใยสุดแสน!"นำม้าศึกที่เร็วที่สุดมาให้ข้า!" ไป๋เหวินหลงกระชากเสียงสั่งการ โดยไม่สนใจความอ่อนล้าจากการรบติดต่อกันเจ็ดวันเจ็ดคืน ไม่แม้แต่จะปลดชุดเกราะเปียกเลือดออก!เขาทะยานขึ้นบนหลังม้าพยัคฆ์โลดลำพอง ควบข้ามผ่านเส้นทางขุนเขาและพายุฝนด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่ชีวิตหนึ่งจะทำได้! ควบม้าทะยานข้ามผ่านสามเมืองโดยไม่ยอมหยุดพัก แม้ขาของ
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน พายุโหม
สายลมหนาวพัดกระพือหอบเอาไอแล้งและเกล็ดหิมะแรกแห่งฤดูหนาวตกปลิวโปรยปรายทั่วทุ่งหญ้าชายแดนแคว้นเปี้ยนจิ้ง ทว่าบรรยากาศเบื้องหน้าเมืองกลับไม่อาจสงบเยือกเย็นได้ตามฤดูกาล เมื่อข้าศึกพันธมิตรอนารยชนนอกด่านฉวยโอกาสร่วมมือกับเศษซากกบฏพรรคมารที่หลบหนี รวบรวมไพร่พลระลอกใหญ่กว่าห้าหมื่นนายเข้าปิดล้อมและซุ่มโจมตีแคว้นเปี้ยนจิ้งอย่างไม่ทันตั้งตัว!ยามนั้น องค์หญิงห้าจ้าวซิน กำลังตั้งครรภ์แก่ใกล้คลอด ท้องของนางนูนป่องอย่างเห็นได้ชัด แม้นางจะยืนหยัดด้วยจิตวิญญาณอันเข้มแข็ง ปรารถนาจะอยู่เคียงข้างสามีเพื่อช่วยวางกลยุทธ์ต้านศึก ทว่า ไป๋เหวินหลง กลับไม่อาจยินยอมให้ดวงใจและลูกน้อยในครรภ์ต้องเผชิญความเสี่ยงในสมรภูมิที่เต็มไปด้วยคมหอกคมดาบและความยืดเยื้อของไฟสงคราม“จ้าวเอ๋อร์ชายแดนยามนี้ไฟสงครามลุกโชน ศัตรูมุ่งหวังจะใช้เจ้าเป็นจุดอ่อนเพื่อบีบบังคับข้า" ไป๋เหวินหลงกุมมือเรียวเล็กของภรรยาไว้แน่น นัยน์ตาคู่คมฉายแววรักใคร่ ห่วงใย และเด็ดเดี่ยวอย่างลึกซึ้ง "กลับไปรอข้าที่จวนสกุลไป๋ในเมืองหลวงเถิด ที่นั่นมีท่านพ่อและท่านแม่คอยดูแล เจ้าและลูกจะปลอดภัยที่สุด ข้าสัญญา เมื่อสยบกองทัพอนารยชนกลุ่มนี้เสร็จสิ้น ข้าจ
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน จนกว่าผมจะเปลี่ยนเป็นสีขาว
"โคมไฟดวงนั้นงดงามยิ่งนัก งานจักสานละเอียดละออจริงๆ" เหวินหลงเห็นสายตาของนาง มีหรือที่อดีตแม่ทัพผู้ไม่เคยยอมแพ้ใครจะยอมปล่อยไป เขากระชับมือจ้าวซินไว้แน่นก่อนจะเดินก้าวออกไปเบื้องหน้า "แม่ค้า ข้าขอทายปริศนา!" ปริศนาข้อแรกและข้อสองถูกนำออกมา เหวินหลงซึ่งแม้จะเป็นแม่ทัพสายวรยุทธ์ แต่เขาก็ได้รับการศึกษาอย่างเข้มงวด สามารถตอบคำถามได้อย่างรวดเร็วและถูกต้อง ท่ามกลางเสียงปรบมือและเสียงเชียร์ของชาวเมือง! จนกระทั่งถึงปริศนาข้อสุดท้าย แม่ค้าคลี่แผ่นกระดาษออกแล้วอ่านเสียงดัง "ปริศนาข้อสุดท้าย!!“”สิ่งใดไร้รูปไร้รอย ทว่าผูกพันสองชีวิตไว้ตราบวันตาย แม้ผ่านศึกสงครามมรสุมนับร้อย ก็มิอาจสลายไป"คนในที่นี้ต่างครุ่นคิด บางคนว่า 'ดวงวิญญาณ' บางคนว่า 'โชคชะตา'ทว่าเหวินหลงกลับไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เขาหันกลับมามองจ้าวซินที่ยืนอยู่ข้างกาย นัยน์ตาของเขาสะท้อนภาพของนางอย่างลึกซึ้ง"คำตอบคือ…'ความรักแท้ที่มอบให้แก่กัน'" เหวินหลงตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและมั่นคงแม่ค้าคลี่ยิ้มกว้าง "ถูกต้องแล้วคุณชาย! โคมไฟหงส์พยัคฆ์ดวงนี้เป็นของท่านแล้ว!" ชาวเมืองต่างปรบมือและส่งเสียงยินดียินร้าย เหวินหลงรับโคมไฟงดงามดวงนั้นม
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน งานโคมแรกของแคว้นเปี้ยนจิ้ง
ยามโพล้เพล้ของค่ำคืนเทศกาลโคมไฟแรกแห่งแคว้นเปี้ยนจิ้ง... ท้องฟ้าเหนือชายแดนเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม ประดับประดาด้วยดวงดาวทอแสงวาววับ ทว่าสิ่งที่งดงามยิ่งกว่าท้องนภา คือแสงสว่างจากโคมไฟนับพันดวงที่ถูกจุดขึ้นทั่วทุกตรอกซอกซอยของเมืองเปี้ยนจิ้งเมืองชายแดนที่เคยเงียบเหงาและทุรกันดาร ยามนี้กลับคึกคักไปด้วยเสียงหัวเราะ ดนตรีขลุ่ยพริ้วหวาน และกลิ่นหอมของขนมหวานอบอวลไปทั่วสายลมหนาว ราษฎรต่างพากันแต่งกายด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่ ออกมาร่วมเฉลิมฉลองความสงบสุขที่พวกเขาไม่เคยสัมผัสมานานนับสิบปีณ จวนเปี้ยนจิ้งอ๋อง...เงาร่างในกระจกเงาสมบูรณ์แบบด้วยชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนปักลายหงส์สีเงิน องค์หญิงห้าจ้าวซิน กำลังเอียงคอจัดปิ่นหยกสลักรูปดอกเหมยบนเรือนผมอย่างตั้งใจ ทว่ายังไม่ทันที่นางจะสวมปิ่นเสร็จ แขนยาวอันอบอุ่นและแข็งแกร่งของใครบางคนก็โอบกอดนางจากด้านหลังเบาๆกลิ่นหอมสะอาดผสมกลิ่นกฤษณาอันคุ้นเคยทำให้จ้าวซินแย้มยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว นางเอนหลังซบลงกับอกกว้างของสามีผ่านกระจกเงา"ท่านพี่ ท่านหลบพวกองครักษ์มาอีกแล้วหรือ?" จ้าวซินเอ่ยถามพลางหัวเราะเบาๆไป๋เหวินหลง ในชุดคุณชายตระกูลสูงศักดิ์สีครามเข้มไร้ซึ่งเกราะเหล็ก
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน เจริญรุ่งเรือง
ไป๋เหวินหลงในชุดขุนนางชั้นอ๋องสีน้ำเงินเข้มขอบทองคำ และจ้าวซินในชุดตราตำแหน่งมหาเทวี ก้าวออกมารับพระราชโองการพร้อมกัน "ขอบพระทัยฝ่าบาท ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนานพ่ะย่ะค่ะ!"ภายหลังจากเสร็จสิ้นพิธีในวังหลวง ไป๋เหวินหลงและจ้าวซินเลือกที่จะไม่รั้งรออยู่ในเมืองหลวงอันเต็มไปด้วยเล่ห์กลเพทุบาย พวกเขาละทิ้งความยุ่งเหยิงของศูนย์กลางอำนาจ นำกองกำลังทหารบางส่วนและข้ารับใช้ที่ซื่อสัตย์ ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่แคว้นเปี้ยนจิ้งในทันทีเมื่อมองเห็นกำแพงเมืองเปี้ยนจิ้งตั้งผงาดอยู่เบื้องหน้า ภาพที่ปรากฏกลับเป็นเมืองชายแดนขนาดเล็กที่ค่อนข้างซบเซา ประชาชนส่วนใหญ่มีชีวิตอยู่อย่างยากลำบาก กำแพงเมืองชำรุดทรุดโทรมจากสงครามระลอกเก่า และลักลอบถูกกลุ่มโจรกับกองทัพเล็กๆ นอกด่านเข้าก่อกวนอยู่เสมอ"เหวินหลง ที่นี่อาจดูห่างไกลและทุรกันดาร แต่กลับเต็มไปด้วยชีวิตชีวาที่ปราศจากหน้ากากเข้าหากัน" จ้าวซินเอ่ยขึ้นเบาๆ ขณะควบขับม้าอยู่ข้างกายสามี สายตาคมกริบของนางมองไปรอบๆ ด้วยความมุ่งมั่นไป๋เหวินหลงหันมามองใบหน้าเนียนใสของภรรยา มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวเล็กไว้แน่น "อยู่ที่ไหนไม่สำคัญ ขอเพียงมีเจ้าอยู่ข้างกาย ข้าก็พร้
You May Also Like
ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ
ซินต้งหรูสุ่ย261.8K viewsชายาหมอเทวดาตัวแสบ: ดื้อรักท่านอ๋องเทพสงคราม
เย่ชิงขวง133.3K viewsสามีพรานป่ากับภรรยาสามตำลึง
ดอกท้อในสายลม29.7K viewsหลังหย่า ราชาสงครามอ้อนขอข้าคืนดี
เชี่ยเก้อจวี๋จื่อ259.0K viewsทะลุมิติไปพลิกชะตาครอบครัวตัวร้าย (ยุค80)
หวงตี้ny60 viewsชายาชนบทของอ๋องทรราช
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว836 viewsเชลยเสน่หา
อักษรามณี290 viewsคืนวาสนาให้สามีทรยศ
น้ำพริกหวาน83 views
