MasukShare
เมื่อไหร่กันที่ท่านไม่ตามใจข้า!!
Tanggal publikasi:
2026-08-15 19:22:08”มันไม่ควร เจ้าเป็นสตรี ไปที่นั่นไม่ได้ ที่นั่นมีแต่ทหาร เป็นบุรุษเกือบ5แสนนาย เจ้าไปไม่ได้หรอก!!“ น้ำเสียงเด็ดขาดทำนางกัดปากแน่น ความโมโหลุกโชนจนต้องหรี่ตาลง
”ข้าแค่ต้องการแนวร่วม เปิดทางให้ข้าหน่อยจะเป็นไรไป ชิ!! ข้าอยากจะง้อท่านตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!!” นางเห็นสาวใช้มายื่นอ้ำอึ้งอยู่ไม่ไกลก็รู้ทันทีว่ารถม้าเตรียมพร้อมแล้ว จึงสบัดหน้าเดินออกไปทันที “รัชทายาทปีศาจ ฉายานี้ข้าตั้งให้ท่านเอง ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ท่านไม่ตามใจข้า!!” เสียงบ่นลอยลมมาทำคนที่ยืนกอดอกนึกทึ่งกับสตรีที่เป็นตัวแสบของจวน “เมื่อครู่ไม่ใช่เจ้าออดอ้อนข้าอยู่งั้นหรือ แสบนัก!!” ตลอดทางที่นั่งรถม้ามาที่จวนเฉิงนางเอาแต่ค่อนขอดเขา “หรือว่าในชาติที่แล้วข้าเข้าใจผิดไปเองว่าเขามีใจ เหตุใดกลับมาอีกคราเขายังเย็นชาไม่เปลี่ยน” นางอมลมจนแก้มพองก่อนจะปล่อยลมออกมาอย่างปลงตก “เห้อออ ย้อนกลับมาวันแรกข้าก็เหนื่อยแล้ว” นางเท้าคางมองออกไปด้านนอกรถม้า ผู้คนที่กำลังเดินจับจ่ายซื้อของทำนางเผลอนึกถึงเรื่องในชาติก่อน ตอนนั้นนางชอบหนีมารดาออกมาเดินซื้อขนมเช่นนี้ ไม่ได้ทำประโยชน์อันใดให้ครอบครัว แต่มีสิ่งหนึ่งที่นางดีใจที่คิดทำ คือการที่นางออกมาด้านนอก นางได้ยินข่าวลือ และยังได้เห็นบางอย่างที่เป็นประโยชน์…เช่นเรื่ององค์ชายเจ็ด!! “คุณหนูเจ้าคะ” สาวใช้อย่างฟู่เหนียงเห็นนางบ่นพึมพำก็เงียบมาตลอด จนกระทั่งเห็นคุณหนูของนางเหม่อลอยจึงต้องส่งเสียงเรียก “อืม” นางขานรับในลำคอเบาๆ สายตาสำรวจที่ท้องแบนราบของฟู่เหนียง ชาติก่อนสาวใช้คนนี้เอาตัวเองบังดาบแทนนางหวังเพียงให้นางหนีออกไปให้ได้ “เมื่อครู่ ข้าเห็นเอ่อ คุณหนูรองมายืนดูท่านคุยกับองค์รัชทายาทเจ้าค่ะ” นางหยุดนิ่งไปเพียงครู่ก่อนเอ่ยถามเบาๆ “มีท่าทีเสียใจบ้างหรือไม่?” ฟู่เหนียงส่ายหัว “สิ่งที่แสดงออกน่าจะเป็นความหนักใจมากกว่าเจ้าค่ะ เอ่อ แต่ว่าคุณหนูอย่าเข้าใกล้ไปแตะต้ององค์รัชทายาทอีก นอกจากจะไม่งามแล้ว คุณหนูก็รู้ พระองค์ไม่ชอบให้ผู้ใดแตะตัว” เสียงแผ่วเบานั้นพูดอย่างระมัดระวัง “ฮ่าๆ เจ้าพูดว่าเขาเกลียดเถอะ เกลียดการถูกเนื้อต้องตัวจากสตรีหน่ะ” นางแย้งคำพูดฟู่เหนียง ซึ่งคนสนิทก็พยักหน้าเห็นด้วย “ครานี้อาจเป็นข้อยกเว้น คราหน้าเราจะไม่รอดกันทั้งจวนนะเจ้าคะ” นางเข้าใจความกลัวของคนสนิทดี เพราะการจะแตะต้องรัชทายาทได้นั้น กฏข้อเดียวที่เขาตั้งเอาไว้คือห้ามเป็นสตรี!! “คราหน้าข้าจะระวัง…ไม่ไปทำต่อหน้าคนอื่น ฮ่าๆ” ยิ่งเห็นหน้าสาวใช้ยิ่งอยากแกล้ง นางก็เป็นแบบนี้ มีความสุขกับอะไรง่ายๆไม่คิดชิงดีชิงเด่น นางปรารถนาจะออกไปท่องเที่ยวที่แดนเหนือมากกว่า เบื่อหน่อยก็ลงไปแดนใต้ แต่ชาตินี้คงทำได้แค่หวัง นางไม่มีตัวเลือกมากนัก เมื่อชีวิตทุกคนวางอยู่บนเส้นด้ายเพราะคนเห็นแก่ตัวไม่กี่คน “ฟู่เหนียง หากข้าจะบอกว่า…ในชาติก่อนข้าเห็นคนทั้งจวนถูกฆ่าตายนอนจมกองเลือดหล่ะ เจ้าจะเขื่อข้าหรือไม่” ท่าทางเช่นนี้นางแสดงออกว่าจริงจัง แววแต่และใบหน้าไม่มีการล้อเล่นใดๆ “คุณหนูต่อให้คำพูดของท่านจะเป็นการโป้ปดบ่าวก็พร้อมจะเชื่อ วันนี้ที่เหม่อลอยบ่อยๆ เพราะเรื่องนี้หรือเจ้าคะ” นางพยักหน้าบีมมือคนสนิทแน่น “เอาไว้ไปเจอหว่านหรง ข้าจะเล่าให้ฟังทีเดียว” ล้อรถม้าหยุดที่หน้าประตูจวนราชครูเฉิง ในจวนนี้ไม่มีบุรุษอยู่เพราะท่านราชครูมักเข้าวังประจำ ส่วนบุตรชายคนโตไปราชกาาที่เหอหนาน บุตรสาวคนรองแต่งงานออกจวนไปแล้ว ที่นี่ในตอนนี้จึงมีเพียงฮูหยินเฉิงและเฉิงหว่านหรง สหายที่สนิทที่สุดของนาง “คุณหนูสามไป๋ มาหาคุณหนูหรือเจ้าคะ เชิญทางนี้” คนที่จวนนี้รู้จักนางเป็นอย่างดี เพราะทั้ง2บ้านก็สนิทสนมกันมาช้านาน “รั่วซีข้าจะไปหาเจ้าที่จวนพอดี เจ้าจำได้หรือไม่ เมื่อ2วันก่อนที่เราแอบเข้าไปที่หอสุราหยางซื่อแล้วเจอองค์ชายเจ็ดแอบนัดพบคน ข้าสืบรู้มาแล้วว่าเป็นใคร!!“ หัวสมองนางนึกย้อนกลับ ก่อนจะทวนเหตุการณ์บางอย่างได้ ตอนนี้นางรู้แล้ว!! ว่านางย้อนเวลากลับมาตอนไหน!! ”หว่านหรง!! เจ้าช่วยข้าได้มาก!! วิเศษที่สุด ข้าคิดถูกแล้วที่มาหาเจ้า!!” ท่าทางที่สหายรักกระโดดกอดทำหว่างหรงตกใจ แต่นางก็ยังเอื้อมมือไปลูบหลังสหายคนสนิทอยู่ดี “ดีใจขนาดนั้นเลยหรือ?” ท่าทางงงงวยของหว่านหรงทำรั่วซีรีบกำหนดลมหายใจใหม่ “คือ…เจ้าพูดมาก่อนว่าคนที่องค์ชายเจ็ดไปเจอนั้นเป็นใคร” หว่านหรงดึงนางมานั่งข้างๆก่อนกระซิบเสียงเบา “ใต้เท้าเซี่ย องค์ชาย3และ…รองแม่ทัพหยางจื่อซวน!!”
Bab terbaru
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน ENDเปลี่ยนชะตาคนทั้งจวน
สายลมยามเย็นพัดผ่านระเบียงไม้คดเคี้ยวของจวนสกุลไป๋ นำพาเอากลิ่นหอมอบอวลของดอกเหมยและโคมไฟสีชาดที่ส่องสว่างไสวไปทั่วทั้งบริเวณ บรรยากาศภายในเรือนหลักยามนี้เต็มไปด้วยความอบอุ่นครึกครื้นอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ภาพของผู้คนมากบารมีที่นั่งล้อมวงหัวเราะต่อกระซิบกันอย่างไม่ถือองค์ เป็นภาพที่หากผู้ใดมาเห็นเข้าคงยากจะเชื่อสายตาสกุลไป๋... ตระกูลแม่ทัพผู้จงรักภักดี ซึ่งครั้งหนึ่งเคยตกเป็น 'เป้านิ่งทางการเมือง' ถูกศัตรูในราชสำนักหมายหัว คอยจ้องจับผิดและใส่ร้ายป้ายสีจนเกือบต้องล่มสลายและนองเลือดด้วยแผนชั่วของคนถ่อย ทว่าในวันนี้ มรสุมมืดมิดเหล่านั้นได้สลายหายไปจนสิ้น เหลือไว้เพียงความสุขและความอบอุ่นของครอบครัวที่ได้อยู่ร่วมกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาณ โต๊ะเสวยกลางเรือน ไป๋เหวินหลง หรือเปี้ยนจิ้งอ๋องผู้เกรียงไกร บัดนี้ไม่ได้อยู่ในชุดเกราะเปรอะคราบเลือดดังเช่นในอดีต หากแต่อยู่ในชุดอาภรณ์หรูหราสีน้ำเงินเข้มขลิบทอง ในอ้อมแขนกว้างของแม่ทัพผู้เคยฆ่าคนนับแสน บัดนี้กำลังตระกองกอด 'หนิงเหนียง' พระธิดาตัวน้อยไว้อย่างทะนุถนอมสุดหัวใจ ดาริกาดวงน้อยผิวขาวผ่องในห่อผ้าไหมกำลังนอนตาแป๋ว ส่งเสียงอ้อแอ้ทักทายทุก
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน องค์หญิงน้อยแห่งเปี้ยนจิ้ง
ยามนั้น ณ หุบเขาชายแดนเปี้ยนจิ้ง...เสียงกระบี่พยัคฆ์รามตวัดผ่านอากาศดังกึกก้องดุจเสียงฟ้าผ่า! ปราณกระบี่สีทมิฬอันมหาศาลของไป๋เหวินหลงกวาดตัดผ่านแม่ทัพใหญ่ฝ่ายศัตรูจนขาดสะบั้นเป็นสองท่อน! ศพของทหารอนารยชนนับพันนอนเรียงรายเต็มท้องทุ่ง เสียงโห่ร้องชัยชนะของกองทัพพยัคฆ์ทมิฬดังกึกก้องไปถึงชั้นฟ้า ไป๋เหวินหลงในชุดเกราะเปรอะคราบเลือดและฝุ่นควัน ยืนถอนหายใจยาวท่ามกลางกองศพข้าศึกที่แตกพ่ายหนีตายไปหมดสิ้นทันใดนั้น! ม้าเร็วจากเมืองหลวงก็ควบทะยานเข้ามาหยุดลงเบื้องหน้าทหารองครักษ์ "รายงานท่านอ๋อง! พระชายาจ้าวซินเจ็บท้องคลอดแล้วพ่ะย่ะค่ะ! ยามนี้กำลังจะให้กำเนิดบุตร ณ จวนสกุลไป๋!" คำรายงานนั้นดุจสายฟ้าที่ฟาดลงกลางหัวใจของไป๋เหวินหลง! นัยน์ตาคู่คมขยายกว้างด้วยความตกใจและห่วงใยสุดแสน!"นำม้าศึกที่เร็วที่สุดมาให้ข้า!" ไป๋เหวินหลงกระชากเสียงสั่งการ โดยไม่สนใจความอ่อนล้าจากการรบติดต่อกันเจ็ดวันเจ็ดคืน ไม่แม้แต่จะปลดชุดเกราะเปียกเลือดออก!เขาทะยานขึ้นบนหลังม้าพยัคฆ์โลดลำพอง ควบข้ามผ่านเส้นทางขุนเขาและพายุฝนด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่ชีวิตหนึ่งจะทำได้! ควบม้าทะยานข้ามผ่านสามเมืองโดยไม่ยอมหยุดพัก แม้ขาของ
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน พายุโหม
สายลมหนาวพัดกระพือหอบเอาไอแล้งและเกล็ดหิมะแรกแห่งฤดูหนาวตกปลิวโปรยปรายทั่วทุ่งหญ้าชายแดนแคว้นเปี้ยนจิ้ง ทว่าบรรยากาศเบื้องหน้าเมืองกลับไม่อาจสงบเยือกเย็นได้ตามฤดูกาล เมื่อข้าศึกพันธมิตรอนารยชนนอกด่านฉวยโอกาสร่วมมือกับเศษซากกบฏพรรคมารที่หลบหนี รวบรวมไพร่พลระลอกใหญ่กว่าห้าหมื่นนายเข้าปิดล้อมและซุ่มโจมตีแคว้นเปี้ยนจิ้งอย่างไม่ทันตั้งตัว!ยามนั้น องค์หญิงห้าจ้าวซิน กำลังตั้งครรภ์แก่ใกล้คลอด ท้องของนางนูนป่องอย่างเห็นได้ชัด แม้นางจะยืนหยัดด้วยจิตวิญญาณอันเข้มแข็ง ปรารถนาจะอยู่เคียงข้างสามีเพื่อช่วยวางกลยุทธ์ต้านศึก ทว่า ไป๋เหวินหลง กลับไม่อาจยินยอมให้ดวงใจและลูกน้อยในครรภ์ต้องเผชิญความเสี่ยงในสมรภูมิที่เต็มไปด้วยคมหอกคมดาบและความยืดเยื้อของไฟสงคราม“จ้าวเอ๋อร์ชายแดนยามนี้ไฟสงครามลุกโชน ศัตรูมุ่งหวังจะใช้เจ้าเป็นจุดอ่อนเพื่อบีบบังคับข้า" ไป๋เหวินหลงกุมมือเรียวเล็กของภรรยาไว้แน่น นัยน์ตาคู่คมฉายแววรักใคร่ ห่วงใย และเด็ดเดี่ยวอย่างลึกซึ้ง "กลับไปรอข้าที่จวนสกุลไป๋ในเมืองหลวงเถิด ที่นั่นมีท่านพ่อและท่านแม่คอยดูแล เจ้าและลูกจะปลอดภัยที่สุด ข้าสัญญา เมื่อสยบกองทัพอนารยชนกลุ่มนี้เสร็จสิ้น ข้าจ
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน จนกว่าผมจะเปลี่ยนเป็นสีขาว
"โคมไฟดวงนั้นงดงามยิ่งนัก งานจักสานละเอียดละออจริงๆ" เหวินหลงเห็นสายตาของนาง มีหรือที่อดีตแม่ทัพผู้ไม่เคยยอมแพ้ใครจะยอมปล่อยไป เขากระชับมือจ้าวซินไว้แน่นก่อนจะเดินก้าวออกไปเบื้องหน้า "แม่ค้า ข้าขอทายปริศนา!" ปริศนาข้อแรกและข้อสองถูกนำออกมา เหวินหลงซึ่งแม้จะเป็นแม่ทัพสายวรยุทธ์ แต่เขาก็ได้รับการศึกษาอย่างเข้มงวด สามารถตอบคำถามได้อย่างรวดเร็วและถูกต้อง ท่ามกลางเสียงปรบมือและเสียงเชียร์ของชาวเมือง! จนกระทั่งถึงปริศนาข้อสุดท้าย แม่ค้าคลี่แผ่นกระดาษออกแล้วอ่านเสียงดัง "ปริศนาข้อสุดท้าย!!“”สิ่งใดไร้รูปไร้รอย ทว่าผูกพันสองชีวิตไว้ตราบวันตาย แม้ผ่านศึกสงครามมรสุมนับร้อย ก็มิอาจสลายไป"คนในที่นี้ต่างครุ่นคิด บางคนว่า 'ดวงวิญญาณ' บางคนว่า 'โชคชะตา'ทว่าเหวินหลงกลับไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เขาหันกลับมามองจ้าวซินที่ยืนอยู่ข้างกาย นัยน์ตาของเขาสะท้อนภาพของนางอย่างลึกซึ้ง"คำตอบคือ…'ความรักแท้ที่มอบให้แก่กัน'" เหวินหลงตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและมั่นคงแม่ค้าคลี่ยิ้มกว้าง "ถูกต้องแล้วคุณชาย! โคมไฟหงส์พยัคฆ์ดวงนี้เป็นของท่านแล้ว!" ชาวเมืองต่างปรบมือและส่งเสียงยินดียินร้าย เหวินหลงรับโคมไฟงดงามดวงนั้นม
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน งานโคมแรกของแคว้นเปี้ยนจิ้ง
ยามโพล้เพล้ของค่ำคืนเทศกาลโคมไฟแรกแห่งแคว้นเปี้ยนจิ้ง... ท้องฟ้าเหนือชายแดนเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม ประดับประดาด้วยดวงดาวทอแสงวาววับ ทว่าสิ่งที่งดงามยิ่งกว่าท้องนภา คือแสงสว่างจากโคมไฟนับพันดวงที่ถูกจุดขึ้นทั่วทุกตรอกซอกซอยของเมืองเปี้ยนจิ้งเมืองชายแดนที่เคยเงียบเหงาและทุรกันดาร ยามนี้กลับคึกคักไปด้วยเสียงหัวเราะ ดนตรีขลุ่ยพริ้วหวาน และกลิ่นหอมของขนมหวานอบอวลไปทั่วสายลมหนาว ราษฎรต่างพากันแต่งกายด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่ ออกมาร่วมเฉลิมฉลองความสงบสุขที่พวกเขาไม่เคยสัมผัสมานานนับสิบปีณ จวนเปี้ยนจิ้งอ๋อง...เงาร่างในกระจกเงาสมบูรณ์แบบด้วยชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนปักลายหงส์สีเงิน องค์หญิงห้าจ้าวซิน กำลังเอียงคอจัดปิ่นหยกสลักรูปดอกเหมยบนเรือนผมอย่างตั้งใจ ทว่ายังไม่ทันที่นางจะสวมปิ่นเสร็จ แขนยาวอันอบอุ่นและแข็งแกร่งของใครบางคนก็โอบกอดนางจากด้านหลังเบาๆกลิ่นหอมสะอาดผสมกลิ่นกฤษณาอันคุ้นเคยทำให้จ้าวซินแย้มยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว นางเอนหลังซบลงกับอกกว้างของสามีผ่านกระจกเงา"ท่านพี่ ท่านหลบพวกองครักษ์มาอีกแล้วหรือ?" จ้าวซินเอ่ยถามพลางหัวเราะเบาๆไป๋เหวินหลง ในชุดคุณชายตระกูลสูงศักดิ์สีครามเข้มไร้ซึ่งเกราะเหล็ก
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน เจริญรุ่งเรือง
ไป๋เหวินหลงในชุดขุนนางชั้นอ๋องสีน้ำเงินเข้มขอบทองคำ และจ้าวซินในชุดตราตำแหน่งมหาเทวี ก้าวออกมารับพระราชโองการพร้อมกัน "ขอบพระทัยฝ่าบาท ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนานพ่ะย่ะค่ะ!"ภายหลังจากเสร็จสิ้นพิธีในวังหลวง ไป๋เหวินหลงและจ้าวซินเลือกที่จะไม่รั้งรออยู่ในเมืองหลวงอันเต็มไปด้วยเล่ห์กลเพทุบาย พวกเขาละทิ้งความยุ่งเหยิงของศูนย์กลางอำนาจ นำกองกำลังทหารบางส่วนและข้ารับใช้ที่ซื่อสัตย์ ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่แคว้นเปี้ยนจิ้งในทันทีเมื่อมองเห็นกำแพงเมืองเปี้ยนจิ้งตั้งผงาดอยู่เบื้องหน้า ภาพที่ปรากฏกลับเป็นเมืองชายแดนขนาดเล็กที่ค่อนข้างซบเซา ประชาชนส่วนใหญ่มีชีวิตอยู่อย่างยากลำบาก กำแพงเมืองชำรุดทรุดโทรมจากสงครามระลอกเก่า และลักลอบถูกกลุ่มโจรกับกองทัพเล็กๆ นอกด่านเข้าก่อกวนอยู่เสมอ"เหวินหลง ที่นี่อาจดูห่างไกลและทุรกันดาร แต่กลับเต็มไปด้วยชีวิตชีวาที่ปราศจากหน้ากากเข้าหากัน" จ้าวซินเอ่ยขึ้นเบาๆ ขณะควบขับม้าอยู่ข้างกายสามี สายตาคมกริบของนางมองไปรอบๆ ด้วยความมุ่งมั่นไป๋เหวินหลงหันมามองใบหน้าเนียนใสของภรรยา มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวเล็กไว้แน่น "อยู่ที่ไหนไม่สำคัญ ขอเพียงมีเจ้าอยู่ข้างกาย ข้าก็พร้
Anda juga akan menyukai
ชายชั่วหนีวิวาห์ ข้าหรือจะยอมเป็นม่ายขันหมาก
มู่อวิ๋นเฉิง68.2K Dibacaใต้หล้าสยบรัก
จูน196.9K Dibacaเกิดใหม่ในร่างพระชายาร้ายร้าย
Jiulin26.0K Dibacaชายาอัปลักษณ์ของท่านอ๋องรูปงาม
จันทร์ส่องแสง44.9K Dibacaฮูหยินใบ้ ของคุณชายโม่
มีสมองแค่ 2 นาที152 Dibacaเมื่อนางร้ายตัดใจเหตุใดท่านอ๋องต้องรั้งเอาไว้ด้วย
ขนมปังปิ้งโฮวีท/หลิวหลี่หรง/หลิ่งอี้/ซูจิน171 Dibacaขย่มรักอาจารย์ฮอตเนิร์ด
ซีไซต์1.1K Dibacaจงเรียกข้าว่าเสด็จอาสะใภ้เถอะ!
จ้าวเฉียว / พลอยพันแสง13 Dibaca
