ว่าที่ลูกเขย

เมื่อเปิดอ่านข้อความ เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินออกมาจากห้องประชุม ทั้งที่เป็นถึงเจ้าของบริษัทระดับประเทศ

ทำไมเขาถึงให้ความสนใจข้อความของรุ่นน้องคนหนึ่งที่เคยกินข้าวด้วยกันเพียงครั้งสองครั้งนัก

ดวงตาของเขาเหม่อลอยเมื่อภาพของหญิงสาวแก้มแดงระเรื่อที่หลับอยู่เบาะข้างย้อนกลับเข้ามาในหัว เขาปรายตามองเธอหลายครั้ง จนนึกอยากจะรู้รสชาติของริมฝีปากแดงฉ่ำเสียตอนนั้น

"ท่านประธานครับ พรุ่งนี้ตอนเย็นมีนัดทานข้าวกับประธานจ้าวและประธานหวัง..." เลขาโจวอ่านตารางงานตามที่เจ้านายต้องการทราบ

"ยกเลิก... ตอนเย็นฉันมีงานสำคัญ" เขากล่าวเสียงเรียบ

"แต่ว่า..."

เจียงมู่เฉินหันมาจ้องเลขาหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกัน ทำเอาเจ้าตัวแอบถอนหายใจ กดนิ้วยกเลิกตารางอย่างว่าง่าย

เจ้าของใบหน้าคมเข้มยกยิ้มมุมปาก มือหนึ่งกดส่งข้อความในมือถือเพื่อยืนยันว่าเขาจะไปตามคำเชิญชวน เขาคงอยากจะพิสูจน์ว่าตนไม่ได้รู้สึกอะไรกับเจ้าของชื่อในวีแชท และพรุ่งนี้ก็จะรู้ว่าใจเขาแข็งแค่ไหน

"กลับบ้านได้แล้วเลขาโจว แล้วก็พรุ่งนี้เปลี่ยนรถกันขับนะ"

"จริงเหรอครับท่านประธาน!" เลขาโจวดวงตาเป็นประกาย ถ้าเขาได้ขับรถหรูหลายสิบล้านของประธานก็คุ้มสุด ๆ แล้ว เพราะรถเขาราคาไม่ถึงล้านด้วยซ้ำ

"ทำไมถึงอยากเปลี่ยนครับ" เลขาแอบแปลกใจ

"อย่าถามมาก" เจ้านายของเขาไม่เสียเวลาตอบ เดินออกจากห้องไปทันที เลขาโจวได้แต่คิดไม่ตก ว่าเจ้านายติดใจอะไรรถของตนกันแน่ เขาจะไปรู้ความคิดอันซับซ้อนของเจ้านายได้อย่างไร อารมณ์แปรปรวนทุกวันแบบนี้

"เฮ้อ... อยากลาออกจริง ๆ"

...

งานรวมญาติครั้งนี้ไม่ใช่เพราะวันเทศกาลหรือวันเกิดคุณปู่ แต่เป็นเพราะหลานรักของท่านเพิ่งเข้าทำงานในบริษัทใหญ่ ได้เงินเดือนเกือบหมื่นหยวน จนกลายเป็นคนมีหน้ามีตาในสังคม จึงต้องประกาศให้ญาติพี่น้องรับรู้

เรื่องก็มีแค่นี้... บ้านลุงใหญ่ของเธอเป็นที่รักของคุณปู่ ต่างจากบ้านคนอื่น ๆ ที่ไม่เคยได้รับการช่วยเหลือเลยสักครั้ง โดยเฉพาะบ้านลูกชายคนเล็กอย่างพ่อของเธอ ที่ต้องสู้ชีวิต ดิ้นรนจนตัวแทบขาด กว่าจะมาถึงจุดที่ไม่ต้องกดดันตัวเองทุกวัน

เสียงแว่วจากห้องนั่งเล่นทำให้ร่างบางในชุดเสื้อยืดที่กำลังนั่งเป่าผมหันไปสนใจ

"ได้ยินว่าคุณปู่ถึงขั้นจองห้องอาหารในโรงแรมเลยนะ งานนี้ท่านทุ่มเทมาก" เสียงนุ่มนวลของพ่อดังขึ้น

"โรงแรมสามดาวเลยนะ... ไม่ใช่น้อย ๆ เราต้องช่วยออกเท่าไหร่อีกล่ะเนี่ย" แม่พึมพำเสียงแผ่วเมื่อนึกถึงจำนวนเงินที่ต้องจ่าย

"โรงแรมอะไรเหรอคะแม่" ขอเถอะ อย่าให้เป็นของตระกูลเฉิงเลย เธอกลัวว่าจะเป็นโรงแรมของครอบครัวเฉิง ถ้าเป็นจริงขึ้นมา เธออาจจะถูกทำให้วุ่นวาย คนอย่างเฉิงอวี่โจวที่หน้าใหญ่ใจน้อย เห็นเธอเป็นแค่สิ่งของที่อยากได้เมื่อไหร่ก็ต้องได้

"ไม่แน่ใจ... แต่รู้แค่ว่าเป็นโรงแรมสามดาว สถานที่ใช้ได้เลย"

"อ๋อ..." เธอยืนนิ่งไป ยังคงกังวลเรื่องนั้นอยู่

"ลูกบอกว่าแฟนจะมารับ... เขามีรถขับด้วยเหรอ ไหนบอกว่าบ้านจน"

"เขาเป็นพนักงานขับรถรับส่งลูกค้าค่ะ เลยพอจะยืมรถมาได้บ้าง"

"ก็ไม่เลว... มีงานการดี แล้วเขามีบ้านไหม แบบที่พวกลูกจะอยู่ด้วยกัน..."

"แม่... ยังไม่ถึงขั้นนั้นเสียหน่อย จะไล่ลูกสาวออกจากบ้านแล้วเหรอคะ"

"พ่อก็อยากอุ้มหลานแล้วนะ... พวกลูกก็รีบ ๆ หน่อย ขอแค่เป็นคนดี แต่งเข้าบ้านเราก็ได้"

"พ่อใจร้าย!" สองสามีภรรยาหัวเราะชอบใจที่ได้แกล้งลูกสาวสุดที่รัก ทำเอาเจ้าตัวเขินจนหนีเข้าห้องไป

สวีเนี่ยนอันรีบวิ่งเข้าห้องด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ แม่เธอช่างทันยุคทันสมัยจริง ๆ แถมพ่อยังเข้าข้างแม่ด้วย อยากได้หลานขนาดนั้นเลยเหรอ!

แต่เขาดูไม่สนใจฉันเลยเนี่ยสิ... ตอบแบบขอไปทีมาก ไม่เคยทักมาคุยก่อนด้วย ก็เขาหล่อนี่นา... สาว ๆ คงต่อคิวกันจีบเพียบ เจ๊สายเปย์ที่อยากเลี้ยงเขาคงมีอีกเยอะ สามีหล่อหายากจะตาย... เธอจะเอาอะไรไปสู้เขาได้ล่ะ เฮ้อ

วันนี้เธอเลือกสวมชุดเดรสสบาย ๆ ไม่หวือหวามาก แต่คนมันสวยนี่นา... ต่อให้ไม่แต่งอะไรมากก็สวยอยู่ดี ชุดนี้เก็บไว้ให้ว่าที่สามีดูคนเดียวแล้วกัน!

"เสร็จหรือยังจ๊ะ แฟนลูกมารอแล้วนะ"

เนี่ยนอันถึงกับชะงัก ก่อนจะแง้มประตูออกไปดู ชายหนุ่มในชุดสูทสุดเนี้ยบที่ใครเห็นก็ต้องคิดว่าเป็นประธานบริษัทสุดหล่อกำลังนั่งคุยกับพ่อแม่ของเธอในห้องนั่งเล่นอย่างสนิทสนม

อะไรจะเข้ากันได้ดีขนาดนี้ ดูพวกเขาสิ เหมือนรู้จักกันมาตั้งแต่ชาติที่แล้ว "หัวจะปวด..."

เธอรีบแต่งหน้าปัดแป้งให้เสร็จ จากเดิมที่ตั้งใจจะแต่งหลายขั้นตอน ก็ลดเหลือเพียงแต่งเบา ๆ ทาปากสีแดงอ่อนและปัดแก้มพอนิดหน่อย ฉีดน้ำหอมราคาแพงไปสองทีก็พอ เดี๋ยวจะหมดเสียก่อน

เธอเดินออกมาจากห้องด้วยท่าทางเรียบร้อย อยากให้เขาเห็นมุมสวยหวานบ้าง จะได้กลบภาพจำตอนเธอเมาแล้วเรื้อนใส่เขาเมื่อวันก่อน

"สวัสดีค่ะพี่เจียง... ขอโทษที่ให้รอนะคะ" เธอกล่าวเสียงใส ริมฝีปากประดับรอยยิ้ม

ทันทีที่เธอปรากฏตัว บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะหยุดชะงักไปชั่วครู่ สวีเนี่ยนอันในชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ดูราวกับดอกลิลลี่ที่เพิ่งเบ่งบานท่ามกลางแสงแดดอ่อน 

สายเดี่ยวทรงเหลี่ยมขับให้ช่วงไหล่และลำคอระหงดูสง่างาม เส้นผมสีดำสนิทดุจขนนกกาเหว่าปลิวสยายไปตามจังหวะการเคลื่อนไหว รอยยิ้มละมุนที่ประดับอยู่บนดวงหน้าหวานนั้นไม่ได้ฉูดฉาด แต่กลับตรึงสายตาของชายหนุ่มตรงหน้าจนลืมมารยาทไปเสียสิ้น

"เอ่อ... สวัสดี" เขาลุกขึ้นพลางมองด้วยสายตาลึกซึ้ง "วันนี้เธอ... สวยมาก"

เสียงทุ่มต่ำเนิบช้าและแววตาคมคายของเขาทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง ใบหน้าละมุนขึ้นสีแดงระเรื่อ เนี่ยนอันปัดปรอยผมขึ้นทัดหู ก้มหน้างุดก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาขอบคุณ

"แม่บอกแล้ว ลูกสาวแม่สวยน่ารักใช่ไหมล่ะ จะว่าไปลูกสองคนเหมาะสมกันจริง ๆ"

ชายหนุ่มคนนี้ดูดีมีมารยาท แถมรู้จักเข้าหาผู้ใหญ่ ที่สำคัญยังนิสัยดีด้วย...จะปล่อยหลุดมือได้ไง

"ครับ...ผมเห็นด้วยกับคุณ...ป้า" เขาหยุดนิ่งไป เมื่อคิดได้ว่าท่านให้เรียกแบบกันเอง "คุณ...แม่"

"แม่เหรอ..." 

เนียนอันอุทานในใจ ก่อนจะเดินเข้ามาดึงแขนของเจียงมู่เฉินออกมาก่อน จะกลายเป็นลูกเขยเต็มตัว เห็นชัดว่าแม่กับพ่อ ชอบเจามากแค่ไหน