LOGINShare
นัดกินข้าว
publish date:
2026-04-02 10:51:16พระเจ้าช่วย... ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย... ขายหน้าชะมัดเลยสวีเนียนอันผู้น่ารัก กลายเป็นคนเมาแล้วเรื้อนไปซะได้!
เธออยากจะร้องไห้ออกมาตรงนี้เหลือเกิน ถ้ามันสามารถแก้ไขอดีตได้ก็คงดี ใครจะรู้ว่าเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์แท้ ๆ ที่ทำให้เธอเสียคนจนถึงขั้นรุกหนักขอวีแชทติดต่อผู้ชายคนนั้น เขาหล่อจริงอันนี้ยอมรับ แต่นิสัยใจคอนี่คงต้องดูกันอีกหน่อย เสียงมือถือดังขึ้นทำเอาเธอสะดุ้งโหยง รีบลุกจากเตียงไปหยิบสมาร์ตโฟนที่หล่นอยู่บนพื้นขึ้นมา พอเปิดดูวีแชทเท่านั้นแหละ... “อะไรเนี่ย... คุยสายกับเขาเป็นชั่วโมงเลยเหรอ! ฉันจำอะไรไม่ได้เลยสักนิด” เธอรีบต่อสายหาเพื่อนสาวทั้งสองคนทันที เพื่อให้ช่วยเล่าว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อวาน จะได้ทำตัวถูกเวลาเจอหน้ากันอีก หลังจากนั้นเธอก็ตัดสินใจส่งข้อความไปขอโทษเขาเพื่อรอคำตอบ อันอัน: สวัสดีค่ะพี่เจียง... ฉันสวีเนียนอันนะคะ พี่เจียง: สวัสดี อันอัน: เมื่อคืนขอโทษด้วยนะคะ ฉันบอกจะเลี้ยงพี่แต่ดันให้พี่จ่ายซะได้ พี่เจียงส่งเลขบัญชีมาเลยค่ะ ฉันจะโอนคืนให้ อันอัน: ฉันไม่สนหรอกนะว่าพี่จะเป็นยังไง... ขอแค่เป็นคนดี รักครอบครัว ไม่เจ้าชู้ก็โอเคแล้วค่ะ พี่เจียง: ได้... นี่เลขบัญชีฉัน อันอัน: ตอนเย็นว่างไหมคะ... ฉันอยากเลี้ยงข้าวขอโทษจริงๆ พี่คงไม่รังเกียจใช่ไหม งื้อ... พี่เจียง: อื้ม... หลังจากคุยแชทเสร็จเธอก็รีบลุกไปอาบน้ำแต่งตัวเพราะกลัวจะสาย วันนี้เธอแอบตื่นสายไปนิด ต้องโทษเหล้าพวกนั้นจริงๆ ที่ดื่มแล้วหยุดไม่ได้ สวีเนียนอันเลือกแต่งตัวให้ดูเรียบร้อยหน่อย เธอสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวพับแขนขึ้นเล็กน้อย แมตช์กับกางเกงยีนเอวสูงทรงกระบอก และสะพายกระเป๋าใบจิ๋วน่ารัก เมื่อมาถึงร้านเธอก็ส่ง โลเคชัน ให้ชายหนุ่ม ก่อนจะเลือกนั่งบริเวณริมหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ร้านที่เลือกราคาไม่ได้แพงมากนัก เพราะปกติเธอไม่ค่อยได้มากินบ่อย เดี๋ยวเงินในกระเป๋าจะแห้งเหี่ยวไปเสียก่อน เขาคงไม่อึดอัดใช่ไหมเพราะร้านดูดีเกินไปหรือเปล่า? วันนัดบอดเธอแอบสังเกตว่าเขาดูไม่ค่อยชอบสถานที่แบบนั้น คงจะเคยชินกับการกินอาหารข้างทางสินะ... น่าสงสารจัง ภายนอกกระจกบานนั้น มีรถหรูราคาเกือบร้อยล้านขับมาจอด ชายหนุ่มรูปร่างดีใบหน้าหล่อเหลาเพ่งสายตามองมือถือเพื่อยืนยันว่ามาถูกที่แล้ว “อะไรเนี่ย... นัดมาร้านแบบนี้เหรอ ขี้งกจริงๆ” เขาบ่นพึมพำอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปในร้าน ทันทีที่ก้าวเข้ามา สายตาของสาวๆ ในร้านก็มองตามแทบจะอยากเขียนป้ายว่า “นอนกับฉันสิ” แปะไว้บนใบหน้า คนหล่อก็ลำบากแบบนี้แหละ มักตกเป็นเป้าสายตาคนอื่น โดยเฉพาะพวกสาวสวยที่มั่นใจว่าตัวเองคู่ควรกับเขา “ทางนี้ค่ะพี่เจียง!” น้ำเสียงคุ้นหูทำให้เขาหันไปมอง แล้วก็พบกับผู้หญิงคนเมื่อวานที่ทำท่าเหมือนอยากจะจีบเขา โดยหารู้ไม่ว่ากำลังเล่นกับไฟอยู่ แต่พอมาเจอวันนี้เธอดูไบรท์และน่ารักขึ้นมาก ทั้งที่ไม่ได้แต่งตัวโดดเด่นอะไรเลย “ขอโทษที่มาสายนะ... รอนานไหมครับ” “ไม่นานเลยค่ะ...” เขานั่งลงฝั่งตรงข้ามก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วถามขึ้นแบบไม่เกรงใจคนรอบข้าง “ร้านนี้ดีที่สุดแล้วเหรอ?” “คะ?... เอ่อ... ร้านนี้ดีมากเลยค่ะ” เธอเริ่มรู้สึก ประหม่า เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา วันนี้ขนาดเขาสวมชุดธรรมดาๆ ก็ยังหล่อบาดใจ แถมท่าทางเงียบขรึมเข้าถึงยากนั่นอีก ทำเอาเธอหายใจไม่ทั่วท้องเลย ใจเย็นไว้อันอัน... เขาหล่อแต่เธอก็สวยนะ จะไปประหม่าทำไม เชิดหน้าเข้าไว้สิ! “สั่งอาหารกันเถอะค่ะ... พี่เจียงอยากกินอะไรคะ?” เธอยื่นเมนูให้เขา “สเต็กเนื้อวัวสูตรพิเศษ... กับไวน์แดง” เธอแทบสำลักน้ำเมื่อได้ยินเมนูที่เขาสั่ง แค่จานเดียวก็ราคาเป็นพันแล้ว ไหนจะไวน์แดงอีก เห็นทีงานนี้เธอคงต้องล้างบางเงินในบัญชีเสียแล้วละ “แล้วเธอจะรับอะไรล่ะ” ตอนแรกเธอตั้งใจจะกินแค่สเต็กหมูราคาหลักร้อยเองนะ แต่ในเมื่อเขาสั่งขนาดนี้ เธอจะกล้าสั่งของถูกได้ยังไง “เอาแบบพี่ก็ได้ค่ะ... น้องคะ สองที่นะ” “ครับผม... รอสักครู่นะครับ” พนักงานรับออเดอร์ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป ตอนนี้มือของเนียนอันสั่นเทาไปหมด เธอสัญญาเลยว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะเจอกัน! “ทำไมหน้าซีดๆ ไม่สบายหรือเปล่า” เขาเอื้อมมือมาอังที่หน้าผากของเธอ วินาทีนั้น ความโกรธเคืองก่อนหน้ามลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากหลังมือของเขา “ไม่เป็นไรใช่ไหม” “ค่ะ... แค่หิวน้ำน่ะ ดื่มน้ำก็หายแล้ว” เธอยิ้มเจื่อนก่อนจะหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ แล้วจึงรวบรวมความกล้าเอ่ยปากพูดกับเขา “ได้ยินมาว่า... พี่ค่อนข้างขัดสนใช่ไหมคะ” “อ้อ... ก็เหมือนที่เธอได้ยินเมื่อวานนั่นแหละ ฉันเป็นแบบนั้น” ในที่สุดก็เผยธาตุแท้ออกมาสินะ ที่นัดมาก็คงเพราะจะบอกให้ลืมเรื่องเมื่อวาน หรือไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับฉันเพราะเห็นว่าจนเหมือนคนอื่น เธอก็ไม่ต่างกันหรอก “ถ้าขัดสนแล้วจะสั่งของแพงทำไมล่ะคะ... ถ้าเป็นคนฟุ่มเฟือยแบบนี้จะมีเงินเก็บเหรอ เราต้องใช้ชีวิตให้พอดีกับกำลังซื้อของตัวเองสิ จะได้ไม่ลำบาก” “หมายความว่า... ยังไง?”
Latest chapter
ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว เนื้อวากิววิเศษมากเหรอ
ภายในร้านเนื้อย่างระดับพรีเมียม บรรยากาศหรูหรานั้นแผ่ซ่านจนทำให้ผู้มาเยือนรู้สึกเกร็งตั้งแต่ก้าวแรก พื้นหินอ่อนสีดำขลับสะท้อนแสงจากโคมไฟระย้าสีทองจนดูระยิบระยับราวกับดวงดาว กลิ่นหอมมันของเนื้อวากิวที่หยดลงบนเตาถ่านลอยคลุ้ง ปะปนกับกลิ่นอายจาง ๆ ของไวน์ราคาแพง อบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความ “ไฮคลาส” ที่นิยามคำว่าความมั่งคั่งได้อย่างชัดเจนพนักงานในทีม Smart City หลายคนตื่นตาตื่นใจจนเก็บอาการไม่อยู่“ร้านนี้สวยกว่าที่เห็นในรีวิวอีกนะเนี่ย...”“ได้ข่าวว่าต้องจองล่วงหน้าเป็นเดือนเลยนะ แถมเงินในบัญชีต้องถึงด้วย”“เหมือนหลุดเข้ามาในโลกของพวกมหาเศรษฐีเลยอะแก”เสียงซุบซิบดังขึ้นเบา ๆ ระหว่างที่พนักงานสาวหลายคนแอบยกมือถือขึ้นมาหามุมถ่ายรูปเพื่ออัปเกรดโปรไฟล์ของตัวเอง ทว่าไม่นานนัก สายตาทุกคู่ก็พลันหันไปทางประตูเป็นจุดเดียวสวีเนียนอัน เดินเข้ามาในชุดเดรสสีอ่อนที่เรียบง่ายแต่ดูสูงค่า ทว่าสิ่งที่ตรึงสายตาผู้คนไว้กลับเป็นชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีเข้มข้างกายเธอเจียงมู่เฉินเพียงแค่เขาก้าวเข้ามา รัศมีบางอย่างรอบตัวเขาก็ทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ท่วงท่าการเดินที่สงบนิ่งและมั่นคง ผิดกับสายตาเร
ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว งานเลี้ยงทีมจากรุ่นพี่
หลังจากเนียนอันกลับมานั่งประจำที่ได้ไม่นาน เสียงแจ้งเตือนจากระบบภายในบริษัทก็ดังขึ้นเบาๆ[คุณถูกเพิ่มเข้าสู่กลุ่มโครงการ Smart City]ทันทีที่กดเข้าไป รายชื่อสมาชิกทีมก็ปรากฏหราเต็มหน้าจอ ทว่ายังไม่ทันได้ไล่ดูชื่อใคร ข้อความใหม่จากหัวหน้าทีมก็เด้งขึ้นมาเป็นคนแรก[โจวอวี่เผิง]: ทุกคนทำงานหนักช่วงนี้หน่อยนะครับ โปรเจกต์นี้สำคัญกับแผนกเรามากข้อความนั้นดูเป็นทางการและปกติทุกอย่าง แต่เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา หน้าต่างแชทส่วนตัวจากเขาก็เด้งขึ้นมาซ้อนอีกใบ[โจวอวี่เผิง]: ถ้าไม่เข้าใจตรงไหน ทักมาถามผมได้ตลอดนะ... ผมจะช่วยดูให้เป็นพิเศษเนียนอันจ้องมองคำว่า "เป็นพิเศษ" อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพิมพ์ตอบกลับสั้นๆ ตามมารยาท เธอพยายามจะไม่คิดอะไรมากไปกว่าเรื่องงาน แต่แล้วเสียงซุบซิบเบาๆ ราวกับยุงบินจากโต๊ะฝั่งตรงข้ามก็ลอยเข้ามากระทบโสตประสาท“เห็นไหมล่ะ...”“เริ่มอีกแล้วสินะ”พนักงานหญิงสองคนสบตากันอย่างมีเล่ห์นัยก่อนจะรีบหลบตาเมื่อเนียนอันเงยหน้าขึ้น หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินความนัยที่ซ่อนอยู่ในคำพูดเหล่านั้นช่วงเย็นแสงไฟในออฟฟิศเริ่มทยอยดับลงตามพนักงานที่ลากลับบ้าน จะเหลือก็
ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว ทีมเฉพาะกิจ
ภายในห้องทำงานของผู้อำนวยการแผนก ความเงียบเข้าปกคลุมจนผิดปกติ ไร้ซึ้งเสียงรัวแป้นพิมพ์หรือสัญญาณโทรศัพท์ที่ควรจะเป็น มีเพียงเสียงลมหายใจของเธอที่พยายามบังคับให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้จางหรูเหวิน ผู้อำนวยการหญิงวัยสามสิบห้า วางปากกาลงบนโต๊ะอย่างแช่มช้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเนียนอันด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา"คุณพอจะรู้เหตุผลที่ฉันเรียกคุณมาไหม?""เรื่องปรับลดเงินเดือนของทีมค่ะ" เนียนอันตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา "ฉันอยากชี้แจงว่า...""ไม่ใช่เรื่องนั้น" จางหรูเหวินตัดบทสั้นเรียบ เธอลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ ทอดสายตามองออกไปด้านนอกพลางหันหลังให้คู่สนทนา "ฉันแค่เกรงว่าคุณจะมี 'คนรู้จัก' อยู่ในบริษัทแม่หรือเปล่า"เนียนอันชะงักไปครู่หนึ่ง "ไม่ค่ะ""แน่ใจนะ?""แน่ใจค่ะ ฉันเพิ่งเริ่มงานได้ไม่นาน จะไปมีสายสัมพันธ์กับคนระดับนั้นได้อย่างไร"จางหรูเหวินหมุนตัวกลับมา มุมปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูประหลาดพิกล มันไม่ใช่การเหยียดหยัน แต่คล้ายกับรอยยิ้มของคนที่กำลังเฝ้ามองละครตลกบทหนึ่งอย่างใจเย็น"คำสั่งหักเงินเดือนทีมเราส่งตรงลงมาจาก 'ชั้นบนสุด' ค่ะ... ไม่ผ่านมือผู้จัดการกลาง ไม่ผ่านฝ่ายบุคคล"
ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว สั่งสอนเบา ๆ
รถเลี้ยวเข้าสู่โซนร้านอาหารชื่อดังแถบชานเมือง บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนจากตึกสูงเป็นต้นไม้ร่มรื่น มู่เฉินค่อยๆ ลดความเร็วลงก่อนจะเลี้ยวเข้าจอดในที่จอดรถส่วนบุคคลของร้านอาหารป่าสไตล์โฮมเมดที่ขึ้นชื่อเรื่องรสชาติฝีมือแม่ครัวรุ่นเก๋า"ถึงแล้วครับ ร้านนี้คุณแม่คุณน่าจะชอบ ปลาคังลวกจิ้มกับแกงส้มชะอมกุ้งที่นี่เด็ดมาก"เขากล่าวด้วยน้ำเสียงร่าเริงตามปกติพลางดับเครื่องยนต์ แต่เนียนอันยังคงนั่งนิ่ง ความเงียบภายในรถที่ไร้เสียงเครื่องยนต์กลับมาย้ำเตือนถึงความอึดอัดในใจเธออีกครั้ง มู่เฉินที่กำลังจะเปิดประตูรถชะงักไป เขาหันกลับมามองหญิงสาวข้างกายอย่างเต็มตา"อันอัน... คุณดูไม่โอเคเลย" เขาปล่อยมือจากที่เปิดประตูแล้วขยับตัวเข้าหาเธอเล็กน้อย "ถ้าคุณนายเจียงพูดอะไรที่ทำให้คุณไม่สบายใจ บอกผมตรงๆ ได้ไหมครับ? อย่าเก็บไว้คนเดียวเลย"เนียนอันหันไปสบตากับเขา แววตาของมู่เฉินในยามนี้ดูใสซื่อและเต็มไปด้วยความกังวลจนเธอเริ่มสับสน หรือเธอจะมองโลกในแง่ร้ายเกินไป? หรือความจริงแล้วเขาเองก็เป็นเพียง 'เบี้ย' ตัวหนึ่งในเกมของผู้ทรงอิทธิพลเหมือนกัน?"มู่เฉิน... คุณทำงานให้ตระกูลเจียงมานานแค่ไหนแล้วคะ?" เธอถามออกไปในที่
ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว ความสัมพันธ์ซับซ้อน
เนียนอันนั่งอยู่ในห้องรับรองนั้นเพียงลำพังอีกราวสิบนาที สายตาของเธอทอดนิ่งอยู่กับถ้วยน้ำชาที่กรุ่นไอจางๆ ประโยคสุดท้ายของคุณนายเจียงยังคงดังก้องอยู่ในมโนสำนึกราวกับแผ่นเสียงที่ตกร่อง'ถ้าวันไหนเขาทำตัวไม่ดี บอกฉันได้นะ จะจัดการให้เอง'คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นเข้าหากันโดยอัตโนมัติ คำพูดนั้นมันฟังดูสนิทสนมเกินกว่าจะเป็นความสัมพันธ์ระหว่าง 'เจ้าของบริษัท' กับ 'พนักงาน' มันมีร่องรอยของความเอ็นดู ความถือตนว่าเป็นเจ้าของชีวิต และความกุมอำนาจเหนือกว่าอย่างเด่นชัดเนียนอันลุกขึ้นหยิบกระเป๋าถือ เดินออกจากห้องรับรองผ่านโถงคาเฟ่ที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ใบหน้าของเธอยังคงเรียบเฉยตามนิสัย แต่สมองกลับทำงานอย่างหนักเพื่อประมวลผลชิ้นส่วนที่กระจัดกระจายเลขาฯ ที่มารับเธอสวมสูทสั่งตัดที่มีตราสัญลักษณ์ของบริษัทใหญ่องค์กรที่กุมเศรษฐกิจเกือบครึ่งของเมืองนี้ และที่สำคัญที่สุดคือ ท่าทีของคุณนายเจียงตอนที่เธอเอ่ยคำว่า 'พนักงานขับรถ' ออกไปมันไม่ใช่การเหยียดหยาม... แต่มันคือแววตาที่เหมือนเห็นเรื่องตลกที่ขำไม่ออก แววตาของผู้ใหญ่ที่กำลังมองดูเด็กเล่นขายของเนียนอันหยุดฝีเท้าลงหน้าประตูทางเข้า กระแสลมเย็นปะทะใบหน้าช่วยให
ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว พบคุณนายเจียง
เช้าวันถัดมาเนียนอันตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกสดชื่นอย่างประหลาด แม้จะยังมึนงงกับเรื่อง "บริษัทปิดปรับปรุง" แต่เธอก็ถือโอกาสนี้เดินทางไปเยี่ยมพ่อที่โรงพยาบาลแต่เช้า หลังจากที่เจียงมู่เฉินอาสามาส่งถึงที่ ก่อนจะขับรถออกไปณ โถงทางเดินหน้าห้องพักฟื้นเนียนอันพูดคุยกับคุณหมอเรื่องอาการของพ่ออยู่พักใหญ่ เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีเธอจึงเดินออกมาเพื่อหาซื้อน้ำดื่ม ทว่าสายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นสตรีวัยกลางคนในชุดสูทสีงาช้างดูสง่างามยืนอยู่สุดทางเดิน อีกฝ่ายสวมแว่นกันแดดแบรนด์เนมและมีท่าทีที่ดู "สูงส่ง" จนผิดที่ผิดทางกับโรงพยาบาลรัฐแห่งนี้เนียนอันขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความคุ้นหน้า แต่พอกระพริบตาอีกที ผู้หญิงคนนั้นก็เดินหายเข้าไปในลิฟต์เสียแล้ว"คงตาฝาดไปเองมั้ง..." เธอพึมพำกับตัวเองเมื่อก้าวพ้นประตูโรงพยาบาลเพื่อจะกลับบ้าน ชายชุดสูทท่าทางเคร่งขรึมคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามาขวางทางเธอไว้ เนียนอันชะงักพลางกระชับกระเป๋าสะพายแน่นด้วยความระแวดระวัง"คุณสวีเนียนอันใช่ไหมครับ?" เขาถามด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เย็นชา"ใช่ค่ะ... คุณเป็นใครคะ?""เจ้านายของผมต้องการพบคุณครับ ท่านรออยู่ที่ร้านน้ำชาใกล้ๆ นี้ โปรดตามผ
ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว ตัวละครลับ
ระหว่างกำลังทำวงล้อสุ่ม เฉิงอวี่โจวขยับปกเสื้อสูทให้เข้าที่ พลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางที่พยายามเลียนแบบนักธุรกิจผู้ประสบความสำเร็จในหนังฮอลลีวูดสายตาของเขาจับจ้องไปที่สวีเนียนอันอย่างไม่ลดละ ราวกับว่าคำชื่นชมจากคนอื่นเป็นเพียงเสียงนกเสียงกา และเขากำลังรอคอยให้ "รางวัลใหญ่" อย่างเธอหันมาสบ
ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว แนะนำตัว
เข้ามาในร้านอาหารมองเห็นวิวรถวิ่งข้างถนน แต่เงียบเพราะแผ่นกันเสียง ในห้องอาหารตกแต่งด้วยไฟสลัว ทำให้ดูมืดนิดหน่อย กลับทำให้มองเห็นสิ่งที่อยากมองได้ชัดเจนบรรยากาศมีความเป็นส่วนตัว ห้องอาหารถูกแบ่งเป็นห้องพิเศษ พวกเขาจองไว้คือห้องที่ดีที่สุดของย่านนี้ เมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องเป็นจางเย่วที่ก้าวขาเข
ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว แต่วตัวไปนัดบอด
บ้านของเธอตั้งอยู่ในซอยแคบ ๆ เป็นตึกแถวสูงสองสามชั้นเรียงรายกันไป เมื่อเดินแยกออกมาจากถนนใหญ่ได้ราวร้อยเมตร ภาพความทรงจำเก่า ๆ ก็เริ่มผุดย้อนกลับมาในหัวเธอเติบโตมาด้วยความรัก เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของพ่อแม่ ทว่าในชาติก่อน... วันที่พวกท่านจากไป ครอบครัวฝ่ายสามีกลับไม่ยอมให้เธอมาดูใจท่านเป็นครั้งสุดท้า
ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว สัมภาษณ์งาน
"คนเราจะหลงรักตัวเองได้มากขนาดไหนกันนะ?"สวีเนียนอัน จ้องมองเงาสะท้อนในกระจกพลางยกยิ้มอย่างพึงใจ ดวงตาคู่งามฉายแววหยาดเยิ้มราวกับเธอกำลังตกหลุมรักผู้หญิงที่อยู่ในนั้นเสียเต็มประดา มือเรียวแตะไล่ไปตามโครงหน้าที่พระเจ้าบรรจงสร้าง"ทั้งสวย ทั้งหุ่นดีขนาดนี้... ผู้ชายเฮงซวยคนนั้นมันตาถั่วเองที่ไม่รักษา
You May Also Like
หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า
เจียงจื่อหยา368.4K viewsพ่อสามีและเพื่อนๆของเขา
กาสะลอง153.7K viewsบ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก
อาเป่า76.6K viewsลุงดำ
กาสะลอง69.5K viewsLimitless Love รักนี้เกินห้ามใจ
blue parrot 12 viewsเผลอรักหมดใจให้กับเจ้านายแบดบอย (อ่านฟรี)
Molin-T602 viewsSUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง
g.ghostflying243 viewsฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ
องค์หญิงโนเนม186 views
