ฉันเลี้ยงพี่เอง

 

เสียงกระดาษคลี่ออกดังแผ่วเบาแต่กลับก้องกังวานในความเงียบที่เต็มไปด้วยการลุ้นระทึก ฉินซือหรุ่ย ค่อยๆ คลี่ยิ้มกว้างออกมาอย่างผู้ชนะ

“เบอร์หนึ่ง... คู่กับเฉิงอวี่โจวค่ะ!”

เสียงโห่ร้องยินดีดังขึ้นรอบโต๊ะ ซือหรุ่ยปรายตาไปทางเนียนอันด้วยแววตาสะใจ เธอจัดการเขย่ากล่องและ ‘จัดระเบียบ’ ตัวเลขไว้หมดแล้ว เพื่อนคนอื่นๆ ของเนียนอันต่างก็ได้คู่กับกลุ่มลูกคนรวยโปรไฟล์หรูหราตามที่วางแผนไว้ จนกระทั่งเหลือกระดาษใบสุดท้าย... ใบที่ไม่มีใครต้องการ

“และใบสุดท้าย... สวีเนียนอัน คู่กับ เจียงมู่เฉิน ค่ะ”

ซือหรุ่ยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความสมเพช สำหรับเธอแล้ว เนียนอันที่เคยโดดเด่นเหนือใครมาตลอด ทั้งความสวยและความเก่งที่กลบรัศมีเธอจนมิดในรั้วมหาวิทยาลัย บัดนี้กลับต้องมาลงเอยกับ ‘คนกระจอก’ ที่ไม่มีแม้แต่เงินจะซื้อข้าวกิน

‘ฉลาดไปก็เท่านั้น สุดท้ายดวงเธอก็กุด ต้องไปจมปลักกับคนไร้อนาคต’ ซือหรุ่ยคิดในใจอย่างพึงพอใจที่สุด

ทว่า... สิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงคือรอยยิ้มบางๆ บนริมฝีปากของเนียนอัน

ไม่มีแววตาตัดพ้อ ไม่มีอาการฟูมฟาย มีเพียงความโล่งใจที่แผ่ซ่านไปทั้งอก ‘ขอบคุณที่แย่งขยะชิ้นนั้นไปนะซือหรุ่ย’ เนียนอันนึกยิ้มให้ความโง่เขลาของเพื่อนสาว ชาติที่แล้วเธอใช้ทุกวิถีทางเพื่อขวางแผนนี้ จนได้คู่กับเฉิงอวี่โจวและถลำลึกไปสู่ขุมนรกที่แสนทรมาน แต่ชาตินี้... ผู้ชายสารเลวแบบนั้น ชาติเดียวก็เกินพอ

“เปลี่ยนกัน!”

จู่ๆ เสียงตบโต๊ะดังสนั่นก็ทำให้ทุกคนสะดุ้ง เฉิงอวี่โจวลุกขึ้นยืน สายตาจ้องเขม็งไปที่เจียงมู่เฉินด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง เขาไม่ได้สนใจซือหรุ่ยที่นั่งข้างๆ เลยแม้แต่น้อย เพราะเป้าหมายที่เขาอยาก ‘ขยี้’ ให้คามือคืนนี้คือเนียนอันต่างหาก

“มู่เฉิน นายเอาเบอร์หนึ่งไป แล้วเอาเนียนอันมาให้ฉัน นายไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ... เพราะฉันคือนายจ้างที่กำลังจะเมตตาให้นายไปเป็น รปภ. ไงล่ะ”

บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันที เจียงมู่เฉินที่นั่งนิ่งมาตลอดค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สบตากับเฉิงอวี่โจวด้วยแววตาเรียบเฉย ทว่าทรงพลังจนฝ่ายตรงข้ามเผลอชะงัก

เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงที่ข่มขวัญทุกคนทำให้ความเงียบปกคลุมอีกครั้ง เขาไม่ได้มองเฉิงอวี่โจว แต่กลับหันไปมองเนียนอันด้วยสายตาที่ลุ่มลึกยากจะหยั่งถึง ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและหนักแน่น

“ในเมื่อเป็นวาสนา... ผมก็ไม่คิดจะแบ่งให้ใคร”

คำพูดสั้นๆ นั้นเหมือนตบหน้าเฉิงอวี่โจวกลางอากาศ เนียนอันใจสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ มือหนาของเจียงมู่เฉินยื่นมาตรงหน้าเธอ เป็นเชิงเชิญชวนให้เธอออกไปจากวงล้อมที่น่าสะอิดสะเอียนนี้พร้อมกับเขา

พนักงานเสิร์ฟประคองขวดไวน์แดงยี่ห้อหรูเข้ามาในห้องอย่างระมัดระวัง เฉิงอวี่โจว ยืดอกขึ้นพลางปรายตาไปทางเจียงมู่เฉินอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า

“ขวดนี้ห้าหมื่น... มู่เฉิน นายคงไม่เคยเห็นแม้แต่ฉลากมันล่ะมั้ง? ดื่มซะสิ ถือว่าเป็นบุญปากที่ได้มานัดบอดกับพวกเรา” เขายิ้มเหยียด ก่อนจะสั่งอาหารชุดพิเศษที่แพงระยับมาวางตรงหน้าฉินซือหรุ่ยเพียงคนเดียว “ซือหรุ่ย กินเยอะๆ นะ ของพวกนี้ระดับพรีเมียมทั้งนั้น... ไม่เหมือน ‘บางคู่’ ที่อาจจะต้องหารค่าข้าวแกงกันกินหลังจากจบงานนี้”

เขากลั่นแกล้งมองไปทางเนียนอันด้วยสายตากดดัน หวังจะเห็นแววตาเสียดายหรืออิจฉาที่ไม่ได้เลือกเขา แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเฉยเมย... และอาการ ‘กรึ่ม’ ได้ที่ของหญิงสาว

“ไม่ต้องห่วงค่ะพี่เจียง... วันนี้เนียนอันเลี้ยงเอง!”

เสียงหวานใสที่เริ่มยานคราดทำให้ทุกคนชะงัก เนียนอันที่ตอนนี้หน้าแดงระเรื่อเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์โบกมือเรียกพนักงาน “เอาเมนูแนะนำที่แพงที่สุดมาให้พี่ชายคนนี้ค่ะ... สองที่เลยนะ!”

เธอหันมาส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้เจียงมู่เฉินพลางขยับเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเขา “พี่หล่อจัง... หล่อขนาดนี้เอามือถือมาฉันพร้อมสานสัมพันธ์ต่อแบบยาวๆ เลยค่ะ”

คำพูดรุกหนักของเธอทำเอาเพื่อนสนิทอย่างจางเย่วกับเฉินลู่พยายามดึงแขนไว้ แต่เนียนอันในโหมด ‘ขี้เมาจอมรุก’ กลับไม่ฟังใคร เธออยากจะประชดโลกและอยากจะปกป้องผู้ชายตรงหน้าที่เธอรู้ดีว่าภายใต้รูปลักษณ์ ‘คนจน’ นี้ เขามีอะไรบางอย่างที่พิเศษกว่าใคร 'ความหล่อ' 

มือถือของเขาถูกเธอถือเอาไว้ก่อนจะใช้นิ้วมือของเขาปลดล็อค จากนั้นก็ถือวิสาสะสแกนวีแชทเป็นเพื่อนกับเขา

ทุกการกระทำของเธอเขาไม่ได้ขัดขวาง แม้ชายหนุ่มจะเป็นคนถือตัวมาก

เจียงมู่เฉินมองหญิงสาวที่กำลังซบไหล่เขาด้วยความสับสน ปนเอ็นดู... และเป็นห่วง นัยน์ตาคมกริบฉายแววกังวลเมื่อเห็นว่าเธอเริ่มคุมสติไม่อยู่

“กลับก่อนดีกว่าไหมครับ คุณเมามากแล้ว” เขาเอ่ยเสียงนุ่ม

“โถ่... ที่แท้ก็กลัวจ่ายค่าอาหารจนต้องหาทางชิ่งหนีสินะ กระจอกจริงๆ” เฉิงอวี่โจวสำทับ 

พร้อมเสียงหัวเราะเยาะจากซือหรุ่ยที่สมทบว่า “ขยะก็คือขยะวันยันค่ำ ไม่มีปัญญาเลี้ยงผู้หญิงก็อ้างนั่นอ้างนี่”

เจียงมู่เฉินไม่ได้ตอบโต้คำถากถางเหล่านั้น เขาลุกขึ้นยืนอย่างสง่าผ่าเผย ก่อนจะวางบัตรสีดำเครดิตไม่จำกัดวงเงิน (Black Card) ทว่าเขาชะงักไปครู่หนึ่ง

เจียงมู่เฉินล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า พลางชะงักไปเล็กน้อยเมื่อพบว่ากระเป๋าสตางค์ใบหลักที่รวมบัตรสำคัญทั้งหมดไว้ถูกลืมไว้บนโต๊ะทำงานที่บริษัท ในมือเขาตอนนี้มีเพียงกระเป๋าใบเล็กสำรองที่มีเพียงบัตรเอทีเอ็มธรรมดาๆ กับเงินสดจำนวนหนึ่งเท่านั้น

​“หึ... เป็นอะไรไปล่ะมู่เฉิน? หาบัตรไม่เจอ หรือว่าไม่มีเงินในบัญชีพอจะจ่ายค่าเหล้าห้าหมื่นของฉันกันแน่” เฉิงอวี่โจวหัวเราะเยาะอย่างสะใจ เมื่อเห็นอาการชะงักของเพื่อนเก่า “ถ้าไม่มี... ก็ก้มหัวขอโทษฉันซะ แล้วฉันจะจ่ายให้เป็นวิทยาทาน”

​เจียงมู่เฉินไม่แม้แต่จะเหลือบมองคนพูด เขานิ่งสงบอย่างน่าประหลาด ก่อนจะนับเงินสดที่มีอยู่และยื่นบัตรใบธรรมดาให้พนักงาน

​“ส่วนของไวน์ขวดนั้น... คุณเฉิงเป็นคนสั่ง รบกวนเก็บเงินที่เขาครับ” น้ำเสียงเขานิ่งสนิทแต่บาดลึก “ส่วนค่าอาหารทั้งหมดของสวีเนียนอันและเพื่อนของเธออีกสองคน... ผมเป็นคนจัดการเอง”

​แม้จะไม่ใช่ยอดเงินที่อลังการเท่าไวน์ห้าหมื่น แต่มันคือเงินก้อนสุดท้ายในกระเป๋าสำรองที่เขามีในตอนนั้น ซึ่งเพียงพอที่จะดูแลผู้หญิงที่เขา ‘สนใจ’ ได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

​“พี่เจียง... พี่เท่จังเลยยย” เนียนอันที่เมามายจนไม่ได้สติคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนแกร่ง หัวซบลงบนไหล่เขาพลางถูไถไปมาเหมือนแมวตัวน้อย “เอาเบอร์มานะ... ไม่ให้ไม่ปล่อยจริงๆ ด้วย”

​เพื่อนสาวทั้งสองคนหน้าเสีย รีบเข้ามาดึงตัวเนียนอันไว้ “ขอโทษนะคะพี่เจียง ยัยนี่เวลาเมาแล้วเป็นแบบนี้ตลอดเลย เดี๋ยวพวกเราพาไปส่งเองค่ะ”

​เจียงมู่เฉินมองร่างเล็กที่กำลังโวยวายขอเบอร์โทรศัพท์เขาไม่เลิกด้วยแววตาที่อ่อนแสงลง ความสับสนพุ่งพล่านในใจ... ผู้หญิงคนนี้ที่เพิ่งประกาศว่าจะ ‘เลี้ยง’ เขา ทั้งที่คนทั้งโต๊ะรุมดูถูกเขา เธอเห็นอะไรในตัวเขากันแน่?

“พวกคุณสองคน เป็นเพื่อนเนียนอันใช่ไหม? ฝากพาส่งบ้านทีครับ”

“คะ...ค่ะพี่เจียง!”

ก่อนจะพยุงเพื่อนตัวดีออกไป เฉิงอวี่โจวมองตามหลังด้วยความเสียดาย ถ้าเป็นเขาคงดีกว่า