LOGINShare
ผู้ชายคนนี้ให้ผ่าน
publish date:
2026-04-03 10:18:43บอกตามตรงว่าเขาไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนที่กล้าสั่งสอนเขานอกจากคุณแม่ แต่ผู้หญิงตรงหน้ากลับกล้าเหลือเกิน ถึงกับบอกให้เขาประหยัด ทั้งที่สิ่งเดียวที่เขามีเยอะมากก็คือเงินนี่แหละ
“เอ่อ…คือว่า” สายตาของเธอเลิ่กลั่กเมื่อถูกถามกลับ เธอพลั้งปากพูดไปตามนิสัยจนทำให้เขาไม่ค่อยพอใจหรือเปล่านะ แต่สายตาของเจียงมู่เฉินยังคงคาดคั้นคำตอบ “ฉันว่า…อาหารมาแล้วค่ะ” เธอยิ้มเจื่อนพร้อมกับเปลี่ยนเรื่องคุย พนักงานเดินถือถาดอาหารมาที่โต๊ะพอดี จานสเต็กและไวน์แดงถูกจัดวางอย่างดี แต่แววตาของสวีเนียนอันดูกังวลเล็กน้อย เธอเม้มปากแน่นมองเนื้อวัวเกรดดีที่สุดของร้าน ไม่มีแววของความสุขอยู่ในนั้นเลย “ผมจ่ายเอง…เดทวันนี้นะ” เมื่อเห็นท่าทางของสาวน้อยกังวลขนาดนั้น เขาก็ไม่อยากเอาเปรียบเธอ “หารกันดีกว่า…ตกลงตามนี้นะ” เธอไม่ได้ขี้เหนียว แต่เพราะไม่มีเงินมากพอจะจ่ายคนเดียว ถ้าเธอรวยนะ จะจ่ายเลี้ยงเขาตลอดชีวิตเลยก็ได้ “อืม…กินเถอะ” พี่เจียงหั่นเนื้อในจานของตนเป็นชิ้นพอดีคำ ก่อนจะสลับวางแทนที่จานของเธอ ทำเอาหัวใจของสาวน้อยคนนี้เต้นตึกตักไม่หยุด ดูแลดีเกินไปแล้ว “ขอบคุณค่ะ” เธอยิ้มตอบ สายตาแอบมองท่าทางของเขาที่ดูเชี่ยวชาญมาก เหมือนเคยทำบ่อย ๆ ไม่เหมือนคนเคยมาร้านหรูครั้งแรกเลย แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือเขาดูดีมาก ท่อนแขนเกร็งตอนใช้มีดหั่นเนื้อ กับไหล่กว้างที่ขยับตามจังหวะ ใบหน้าเงียบขรึมมีเสน่ห์ในแบบที่เธออธิบายไม่ได้ แต่อยากมองแบบนี้ไปนาน ๆ “ไม่ถูกปากเหรอ…ทำไมนั่งนิ่งแบบนั้น” “เปล่าค่ะ…อร่อยมากเลย สมราคาจริง ๆ” เขายิ้มบาง ๆ จากนั้นก็สนใจแต่อาหารตรงหน้า เธอต้องกินให้หมดเพื่อความคุ้มค่า แต่พอกินหมดแล้วกลับยังไม่อิ่มเลย ท้องของเธอไม่ได้ใหญ่ แค่สเต็กจานนี้ให้มาน้อยเกินไปต่างหาก “น้องครับ…ขออีกหนึ่งจาน” เธอเงยหน้าขึ้นมาด้วยความสงสัย เขาก็ไม่อิ่มเหมือนกันเหรอถึงสั่งเพิ่ม? เธอกินแค่จานเดียวก็กระเป๋าแห้งแล้ว จึงต้องแกล้งทำเป็นอิ่มไปก่อน “ฉันอิ่มแล้วค่ะ…ไม่สั่งเพิ่มแล้ว” เธอยิ้มเจื่อน มือลูบท้องเบา ๆ “เธอยังหางานอยู่เหรอ…ไปสมัครที่ไหนบ้างล่ะ” เขาถามขึ้นมาไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย “ยังเลยค่ะ…สัมภาษณ์ไว้สามที่ บริษัทเอไอ อสังหาฯ และยานยนต์ไฟฟ้า หวังว่าจะได้ทำงานในสาขาที่เรียนมาก็ยังดี” “แล้วพี่เจียงมีงานทำแล้วเหรอ…” คนที่ถูกถามไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะตอบได้ในตอนนี้ ดวงตาคมเข้มเผลอมองใบหน้าของเธอตอนที่กำลังพูดเสียงเจื้อยแจ้ว แววตาเป็นประกายเหมือนหยดน้ำสะท้อนแสง พ่อหนุ่มเงียบขรึมคลี่ยิ้มออกมาอย่างลืมตัว เพราะผู้หญิงคนนี้แตกต่างจากคนอื่น เธอไม่เหมือนคนที่โลภ หรือมองเขาเป็นแค่เครื่องประดับช่วยเพิ่มสถานะทางสังคม คนที่ไม่ได้รู้ว่าเขาเป็นใครมักจะมองด้วยสายตาดูถูก ส่วนคนที่รู้จักก็มักจะเข้าหาเพื่อผลประโยชน์ แต่เธอมองเขาด้วยความห่วงใยจากใจจริง แถมยังจริงใจกับความรู้สึกอีกด้วย “พี่เจียง…ตกลงพี่ทำงานอะไรเหรอคะ” เธอเห็นเขาเงียบนานเกินไปจึงถามย้ำ “ฉันทำงาน…ขับรถทั่วไป” เขาเหลือบไปเห็นรถตัวเองที่จอดอยู่จึงนึกขึ้นได้ “กังวลไหมที่สัมภาษณ์งานในบริษัทใหญ่” “กังวลมากเลยค่ะ…แต่ฉันมั่นใจว่าถ้าใช้ความสามารถ ฉันต้องผ่านแน่นอน ถ้าไม่มีใครเล่นไม่ซื่อนะ” เธอกำมือแน่นพร้อมจะจัดการคนที่แอบแทงข้างหลัง แต่เหมือนคนที่นั่งตรงข้ามจะทำตัวแปลก ๆ “ไม่ต้องห่วงหรอก…คิดบวกไว้ ฉันเชื่อว่าเธอทำได้” แม้จะพูดแบบนั้น แต่ถ้าวันนี้ไม่ได้มาดินเนอร์ด้วยกัน เขาคงสั่งปัดชื่อเธอตกไปแล้ว เพราะสิ่งที่เธอทำไว้มันแสบมาก “มาพอดีเลย…” พนักงานยกจานสเต็กมาเสิร์ฟ ชายหนุ่มหั่นเนื้อเป็นคำเล็กกว่าเดิม ก่อนจะยื่นให้คนตรงหน้าที่จ้องตาปริบ ๆ ไม่รู้ว่าเธอหิวเนื้อหรืออยากกัดท่อนแขนของเขาสักครั้งกันแน่ แต่เมื่อเขายื่นให้เธอก็ทำตัวไม่ถูก เธอบอกว่าอิ่มแล้วนี่นา จะทำยังไงดี “กินเถอะ…รู้ว่ายังไม่อิ่ม” รู้ด้วยเหรอ…อาการออกขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย? เขาช่างสังเกตหรือใส่ใจกันแน่ ใจฟูไม่ไหวแล้ว…แฮะ ๆ “ขอบคุณค่ะพี่เจียง…แต่ว่าราคามันแพงไปนะ…” “ไม่เป็นไร…ฉันมีคูปองลดราคา 50% บังเอิญมาก” ว้าว…ลดตั้งห้าสิบเปอร์เซ็นต์ อะไรจะโชคดีขนาดนี้ ก็ว่าอยู่ทำไมเขาสั่งของแพง ตอนแรกนึกว่าเขาฟุ่มเฟือย รู้แบบนี้เขาก็…มีข้อดีมากกว่าข้อเสียนะ “วันหลังฉันจะเลี้ยงพี่เอง…แต่เป็นร้านปิ้งย่าง พี่คงไม่ถือใช่ไหมคะ” เขาจะหาว่าเธอจุ้นจ้านไหมนะ ผู้ชายมักไม่ชอบนิสัยแบบเธอเสียด้วยสิ เขาคงไม่จบความสัมพันธ์นัดบอดตรงนี้หรอกนะ “ได้สิ…ฉันไปประจำ ไม่ถือหรอก” เธอคลี่ยิ้มกว้างก่อนจะจัดการอาหารตรงหน้า จิบไวน์นิดหน่อยยิ่งทำให้รสชาติอร่อยมากขึ้นไปอีก “เบาหน่อย…เธอเมาจนแก้มแดงแล้วนะ” อะไรของเธอ…ชอบดื่มขนาดนั้นเลยเหรอ เห็นไวน์เป็นน้ำเปล่าหรือไงเนี่ย “ขอโทษค่ะ…พอดีไวน์รสชาติดีมาก” เธอเริ่มเมาแล้ว เขาคงไม่คิดจะฉวยโอกาสพาเธอไปที่ห้องแล้วทำอะไรต่อมิอะไรหรอกนะ จะบอกว่าเธอเต็มใจไหม…ก็ไม่เชิง แต่เขาก็หล่อมาก เหมือนพระเอกซีรีส์เลย ช่างเถอะ ยอมสักครั้งดีกว่าเสียชาติเกิด! “ถึงบ้านเธอแล้ว…หลังนี้ใช่ไหม” “เดี๋ยวก่อน…ไม่ใช่บ้าน…” แกล้งหลับตลอดทางแล้วแท้ ๆ บ้าจริงคิดอะไรเนี่ย...ใจง่ายเกินไปแล้วนะอันอัน "ขอบคุณค่ะ...แล้วเจอกันนะ" เธอหันมายิ้มก่อนจะเปิดประตู ทว่าเขาเอื้อมมาดึงมือเธอเอาไว้ ทำเอาหัวใจของเธอเต้นโครมคราม อย่าบอกนะว่า...จะจูบตรงนี้ "ลืมกระเป๋า..." เขาหยิบกะเป๋าให้เธอ พร้อมกับยิ้มบาง ๆ
Latest chapter
ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว เนื้อวากิววิเศษมากเหรอ
ภายในร้านเนื้อย่างระดับพรีเมียม บรรยากาศหรูหรานั้นแผ่ซ่านจนทำให้ผู้มาเยือนรู้สึกเกร็งตั้งแต่ก้าวแรก พื้นหินอ่อนสีดำขลับสะท้อนแสงจากโคมไฟระย้าสีทองจนดูระยิบระยับราวกับดวงดาว กลิ่นหอมมันของเนื้อวากิวที่หยดลงบนเตาถ่านลอยคลุ้ง ปะปนกับกลิ่นอายจาง ๆ ของไวน์ราคาแพง อบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความ “ไฮคลาส” ที่นิยามคำว่าความมั่งคั่งได้อย่างชัดเจนพนักงานในทีม Smart City หลายคนตื่นตาตื่นใจจนเก็บอาการไม่อยู่“ร้านนี้สวยกว่าที่เห็นในรีวิวอีกนะเนี่ย...”“ได้ข่าวว่าต้องจองล่วงหน้าเป็นเดือนเลยนะ แถมเงินในบัญชีต้องถึงด้วย”“เหมือนหลุดเข้ามาในโลกของพวกมหาเศรษฐีเลยอะแก”เสียงซุบซิบดังขึ้นเบา ๆ ระหว่างที่พนักงานสาวหลายคนแอบยกมือถือขึ้นมาหามุมถ่ายรูปเพื่ออัปเกรดโปรไฟล์ของตัวเอง ทว่าไม่นานนัก สายตาทุกคู่ก็พลันหันไปทางประตูเป็นจุดเดียวสวีเนียนอัน เดินเข้ามาในชุดเดรสสีอ่อนที่เรียบง่ายแต่ดูสูงค่า ทว่าสิ่งที่ตรึงสายตาผู้คนไว้กลับเป็นชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีเข้มข้างกายเธอเจียงมู่เฉินเพียงแค่เขาก้าวเข้ามา รัศมีบางอย่างรอบตัวเขาก็ทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ท่วงท่าการเดินที่สงบนิ่งและมั่นคง ผิดกับสายตาเร
ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว งานเลี้ยงทีมจากรุ่นพี่
หลังจากเนียนอันกลับมานั่งประจำที่ได้ไม่นาน เสียงแจ้งเตือนจากระบบภายในบริษัทก็ดังขึ้นเบาๆ[คุณถูกเพิ่มเข้าสู่กลุ่มโครงการ Smart City]ทันทีที่กดเข้าไป รายชื่อสมาชิกทีมก็ปรากฏหราเต็มหน้าจอ ทว่ายังไม่ทันได้ไล่ดูชื่อใคร ข้อความใหม่จากหัวหน้าทีมก็เด้งขึ้นมาเป็นคนแรก[โจวอวี่เผิง]: ทุกคนทำงานหนักช่วงนี้หน่อยนะครับ โปรเจกต์นี้สำคัญกับแผนกเรามากข้อความนั้นดูเป็นทางการและปกติทุกอย่าง แต่เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา หน้าต่างแชทส่วนตัวจากเขาก็เด้งขึ้นมาซ้อนอีกใบ[โจวอวี่เผิง]: ถ้าไม่เข้าใจตรงไหน ทักมาถามผมได้ตลอดนะ... ผมจะช่วยดูให้เป็นพิเศษเนียนอันจ้องมองคำว่า "เป็นพิเศษ" อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพิมพ์ตอบกลับสั้นๆ ตามมารยาท เธอพยายามจะไม่คิดอะไรมากไปกว่าเรื่องงาน แต่แล้วเสียงซุบซิบเบาๆ ราวกับยุงบินจากโต๊ะฝั่งตรงข้ามก็ลอยเข้ามากระทบโสตประสาท“เห็นไหมล่ะ...”“เริ่มอีกแล้วสินะ”พนักงานหญิงสองคนสบตากันอย่างมีเล่ห์นัยก่อนจะรีบหลบตาเมื่อเนียนอันเงยหน้าขึ้น หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินความนัยที่ซ่อนอยู่ในคำพูดเหล่านั้นช่วงเย็นแสงไฟในออฟฟิศเริ่มทยอยดับลงตามพนักงานที่ลากลับบ้าน จะเหลือก็
ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว ทีมเฉพาะกิจ
ภายในห้องทำงานของผู้อำนวยการแผนก ความเงียบเข้าปกคลุมจนผิดปกติ ไร้ซึ้งเสียงรัวแป้นพิมพ์หรือสัญญาณโทรศัพท์ที่ควรจะเป็น มีเพียงเสียงลมหายใจของเธอที่พยายามบังคับให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้จางหรูเหวิน ผู้อำนวยการหญิงวัยสามสิบห้า วางปากกาลงบนโต๊ะอย่างแช่มช้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเนียนอันด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา"คุณพอจะรู้เหตุผลที่ฉันเรียกคุณมาไหม?""เรื่องปรับลดเงินเดือนของทีมค่ะ" เนียนอันตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา "ฉันอยากชี้แจงว่า...""ไม่ใช่เรื่องนั้น" จางหรูเหวินตัดบทสั้นเรียบ เธอลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ ทอดสายตามองออกไปด้านนอกพลางหันหลังให้คู่สนทนา "ฉันแค่เกรงว่าคุณจะมี 'คนรู้จัก' อยู่ในบริษัทแม่หรือเปล่า"เนียนอันชะงักไปครู่หนึ่ง "ไม่ค่ะ""แน่ใจนะ?""แน่ใจค่ะ ฉันเพิ่งเริ่มงานได้ไม่นาน จะไปมีสายสัมพันธ์กับคนระดับนั้นได้อย่างไร"จางหรูเหวินหมุนตัวกลับมา มุมปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูประหลาดพิกล มันไม่ใช่การเหยียดหยัน แต่คล้ายกับรอยยิ้มของคนที่กำลังเฝ้ามองละครตลกบทหนึ่งอย่างใจเย็น"คำสั่งหักเงินเดือนทีมเราส่งตรงลงมาจาก 'ชั้นบนสุด' ค่ะ... ไม่ผ่านมือผู้จัดการกลาง ไม่ผ่านฝ่ายบุคคล"
ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว สั่งสอนเบา ๆ
รถเลี้ยวเข้าสู่โซนร้านอาหารชื่อดังแถบชานเมือง บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนจากตึกสูงเป็นต้นไม้ร่มรื่น มู่เฉินค่อยๆ ลดความเร็วลงก่อนจะเลี้ยวเข้าจอดในที่จอดรถส่วนบุคคลของร้านอาหารป่าสไตล์โฮมเมดที่ขึ้นชื่อเรื่องรสชาติฝีมือแม่ครัวรุ่นเก๋า"ถึงแล้วครับ ร้านนี้คุณแม่คุณน่าจะชอบ ปลาคังลวกจิ้มกับแกงส้มชะอมกุ้งที่นี่เด็ดมาก"เขากล่าวด้วยน้ำเสียงร่าเริงตามปกติพลางดับเครื่องยนต์ แต่เนียนอันยังคงนั่งนิ่ง ความเงียบภายในรถที่ไร้เสียงเครื่องยนต์กลับมาย้ำเตือนถึงความอึดอัดในใจเธออีกครั้ง มู่เฉินที่กำลังจะเปิดประตูรถชะงักไป เขาหันกลับมามองหญิงสาวข้างกายอย่างเต็มตา"อันอัน... คุณดูไม่โอเคเลย" เขาปล่อยมือจากที่เปิดประตูแล้วขยับตัวเข้าหาเธอเล็กน้อย "ถ้าคุณนายเจียงพูดอะไรที่ทำให้คุณไม่สบายใจ บอกผมตรงๆ ได้ไหมครับ? อย่าเก็บไว้คนเดียวเลย"เนียนอันหันไปสบตากับเขา แววตาของมู่เฉินในยามนี้ดูใสซื่อและเต็มไปด้วยความกังวลจนเธอเริ่มสับสน หรือเธอจะมองโลกในแง่ร้ายเกินไป? หรือความจริงแล้วเขาเองก็เป็นเพียง 'เบี้ย' ตัวหนึ่งในเกมของผู้ทรงอิทธิพลเหมือนกัน?"มู่เฉิน... คุณทำงานให้ตระกูลเจียงมานานแค่ไหนแล้วคะ?" เธอถามออกไปในที่
ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว ความสัมพันธ์ซับซ้อน
เนียนอันนั่งอยู่ในห้องรับรองนั้นเพียงลำพังอีกราวสิบนาที สายตาของเธอทอดนิ่งอยู่กับถ้วยน้ำชาที่กรุ่นไอจางๆ ประโยคสุดท้ายของคุณนายเจียงยังคงดังก้องอยู่ในมโนสำนึกราวกับแผ่นเสียงที่ตกร่อง'ถ้าวันไหนเขาทำตัวไม่ดี บอกฉันได้นะ จะจัดการให้เอง'คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นเข้าหากันโดยอัตโนมัติ คำพูดนั้นมันฟังดูสนิทสนมเกินกว่าจะเป็นความสัมพันธ์ระหว่าง 'เจ้าของบริษัท' กับ 'พนักงาน' มันมีร่องรอยของความเอ็นดู ความถือตนว่าเป็นเจ้าของชีวิต และความกุมอำนาจเหนือกว่าอย่างเด่นชัดเนียนอันลุกขึ้นหยิบกระเป๋าถือ เดินออกจากห้องรับรองผ่านโถงคาเฟ่ที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ใบหน้าของเธอยังคงเรียบเฉยตามนิสัย แต่สมองกลับทำงานอย่างหนักเพื่อประมวลผลชิ้นส่วนที่กระจัดกระจายเลขาฯ ที่มารับเธอสวมสูทสั่งตัดที่มีตราสัญลักษณ์ของบริษัทใหญ่องค์กรที่กุมเศรษฐกิจเกือบครึ่งของเมืองนี้ และที่สำคัญที่สุดคือ ท่าทีของคุณนายเจียงตอนที่เธอเอ่ยคำว่า 'พนักงานขับรถ' ออกไปมันไม่ใช่การเหยียดหยาม... แต่มันคือแววตาที่เหมือนเห็นเรื่องตลกที่ขำไม่ออก แววตาของผู้ใหญ่ที่กำลังมองดูเด็กเล่นขายของเนียนอันหยุดฝีเท้าลงหน้าประตูทางเข้า กระแสลมเย็นปะทะใบหน้าช่วยให
ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว พบคุณนายเจียง
เช้าวันถัดมาเนียนอันตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกสดชื่นอย่างประหลาด แม้จะยังมึนงงกับเรื่อง "บริษัทปิดปรับปรุง" แต่เธอก็ถือโอกาสนี้เดินทางไปเยี่ยมพ่อที่โรงพยาบาลแต่เช้า หลังจากที่เจียงมู่เฉินอาสามาส่งถึงที่ ก่อนจะขับรถออกไปณ โถงทางเดินหน้าห้องพักฟื้นเนียนอันพูดคุยกับคุณหมอเรื่องอาการของพ่ออยู่พักใหญ่ เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีเธอจึงเดินออกมาเพื่อหาซื้อน้ำดื่ม ทว่าสายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นสตรีวัยกลางคนในชุดสูทสีงาช้างดูสง่างามยืนอยู่สุดทางเดิน อีกฝ่ายสวมแว่นกันแดดแบรนด์เนมและมีท่าทีที่ดู "สูงส่ง" จนผิดที่ผิดทางกับโรงพยาบาลรัฐแห่งนี้เนียนอันขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความคุ้นหน้า แต่พอกระพริบตาอีกที ผู้หญิงคนนั้นก็เดินหายเข้าไปในลิฟต์เสียแล้ว"คงตาฝาดไปเองมั้ง..." เธอพึมพำกับตัวเองเมื่อก้าวพ้นประตูโรงพยาบาลเพื่อจะกลับบ้าน ชายชุดสูทท่าทางเคร่งขรึมคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามาขวางทางเธอไว้ เนียนอันชะงักพลางกระชับกระเป๋าสะพายแน่นด้วยความระแวดระวัง"คุณสวีเนียนอันใช่ไหมครับ?" เขาถามด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เย็นชา"ใช่ค่ะ... คุณเป็นใครคะ?""เจ้านายของผมต้องการพบคุณครับ ท่านรออยู่ที่ร้านน้ำชาใกล้ๆ นี้ โปรดตามผ
ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว ว่าที่ลูกเขย
เมื่อเปิดอ่านข้อความ เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินออกมาจากห้องประชุม ทั้งที่เป็นถึงเจ้าของบริษัทระดับประเทศทำไมเขาถึงให้ความสนใจข้อความของรุ่นน้องคนหนึ่งที่เคยกินข้าวด้วยกันเพียงครั้งสองครั้งนักดวงตาของเขาเหม่อลอยเมื่อภาพของหญิงสาวแก้มแดงระเรื่อที่หลับอยู่เบาะข้างย้อนกลับเข้ามาในหัว เข
ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว แม่ให้ผ่าน
เช้าวันนี้เธอออกไปช่วยพ่อเปิดร้าน ตอนบ่ายแม่มาช่วยด้วย ทำให้เบาแรงพ่อไปได้เยอะ ทั้งวันเธอแทบไม่ได้จับมือถือ เพราะกลัวว่าจะเผลอจดจ่อรออีเมลจากบริษัทมากเกินไปขณะที่เธอกำลังยืนเซ็ตโต๊ะอยู่ในร้าน เสียงเพื่อนสนิทก็ดังขึ้น“พวกเธอ... มาได้ไงเนี่ย”“ก็คิดถึงไง... สวัสดีค่ะคุณป้า”“สวัสดีค่ะ”ทั้งสองคนท
ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว นัดกินข้าว
พระเจ้าช่วย... ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย... ขายหน้าชะมัดเลยสวีเนียนอันผู้น่ารัก กลายเป็นคนเมาแล้วเรื้อนไปซะได้!เธออยากจะร้องไห้ออกมาตรงนี้เหลือเกิน ถ้ามันสามารถแก้ไขอดีตได้ก็คงดี ใครจะรู้ว่าเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์แท้ ๆ ที่ทำให้เธอเสียคนจนถึงขั้นรุกหนักขอวีแชทติดต่อผู้ชายคนนั้น เขาหล่อจริงอันนี้ยอมรับ แต่นิ
ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว ฉันเลี้ยงพี่เอง
เสียงกระดาษคลี่ออกดังแผ่วเบาแต่กลับก้องกังวานในความเงียบที่เต็มไปด้วยการลุ้นระทึก ฉินซือหรุ่ย ค่อยๆ คลี่ยิ้มกว้างออกมาอย่างผู้ชนะ“เบอร์หนึ่ง... คู่กับเฉิงอวี่โจวค่ะ!”เสียงโห่ร้องยินดีดังขึ้นรอบโต๊ะ ซือหรุ่ยปรายตาไปทางเนียนอันด้วยแววตาสะใจ เธอจัดการเขย่ากล่องและ ‘จัดระเบียบ’ ตัวเลขไว้หมดแล้ว เพื่อ
You May Also Like
เกิดมาร่าน
Beefy Cat215.6K viewsนางบำเรอแสนรัก
ดวงดาวบนหาดทราย160.0K viewsเรื่องสั้นซ่อนรัก
C114.6K viewsหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี68.5K viewsคุณหมอจองจำรัก [นิยายชุด จำยอมรัก 1]
P. Chamomile222 viewsฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ
องค์หญิงโนเนม90 viewsไม่ได้อยากเป็นสตรีหมายเลขหนึ่งของท่านประธานาธิบดีสักหน่อย!
หนูแดงตัวน้อย74 viewsรักอับปาง
เขียว_หวาน29 views
