Share

แนะนำตัว

Penulis: Jiraiyajung
last update Tanggal publikasi: 2026-03-29 20:55:58

เข้ามาในร้านอาหารมองเห็นวิวรถวิ่งข้างถนน แต่เงียบเพราะแผ่นกันเสียง ในห้องอาหารตกแต่งด้วยไฟสลัว ทำให้ดูมืดนิดหน่อย กลับทำให้มองเห็นสิ่งที่อยากมองได้ชัดเจน

บรรยากาศมีความเป็นส่วนตัว ห้องอาหารถูกแบ่งเป็นห้องพิเศษ พวกเขาจองไว้คือห้องที่ดีที่สุดของย่านนี้ เมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องเป็นจางเย่วที่ก้าวขาเข้าไปก่อน

สายตาหยาดเยิ้มของชายหนุ่มหันมามองหุ่นเพรียวของเธออย่างปิดไม่มิด แววตาหื่นกระหายพวกนั้นทำให้เนียนอัน ขยะแขยงเต็มทน แต่ก็เก็บสีหน้าเอาไว้

สามสาวเดินเข้าไปในห้อง สายตามองผ่านเหล่าชายหนุ่ม ดวงตาคู่นั้นสะดุดตรงชายสวมชุดสูทราคาแพง นาฬิกาข้อมือหลักล้าน ทั้งตัวมีแต่ของแบรนด์หรู

เขามองผ่านเพื่อนของเธอก่อนจะสนใจใบหน้า สวยที่แต่งเติมมานิดหน่อย แม้ชุดที่ใส่จะซ่อนรูป แต่ก็ทำให้ดูเป็นผู้หญิงน่ารัก ควบคุมง่าย

เขายกยิ้มให้เธอ รอยยิ้มที่บอกเป็นนัยว่า 'เธอเป็นของฉันแล้ว'

ใบหน้าระรื่นท่าทางที่มั่นใจว่าเธอต้องเป็นของเขา เธอกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นถี่ขึ้น เมื่อนึกถึงสิ่งที่เขาตอบแทน แล้วเธอจะให้อภัยเขาได้ไง เมื่อเจอต่อหน้าแบบนี้ยิ่งอยากแก้แค้น

"เนียนอัน...เป็นอะไร" จางเย่วเขย่าแขนเบา ๆ เพื่อเรียก หลังจากที่เห็นเพื่อนยืนนิ่ง ไม่ก้าวตามมาสักที

"เอ่อ...ไม่เป็นไร"

เนียนอันยิ่มบาง ๆ พลางเดินไปนั่งลงตรงเก้าอี้สุดท้ายพอดี แต่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามยังว่างอยู่ ฝั่งผู้ชายมีแค่สี่คน เธอจำได้ว่ามีคนที่มาสาย และ ถูกคนอื่นดูถูกด้วย ชาติก่อนเธอก็พูดจาไม่ดีกับเขา

เนียนอันไม่ทันได้สังเกต มีสายตาผู้หญิงคนหนึ่ง มองเธอเป็นศัตรู โดยเฉพาะยิ่งชายหนุ่มที่เธอหมายตากำลังสนใจเนียนอันอยู่

มือคู่นั้นของเธอกำแน่นจิกลงบนอุ้งมือจนเขียวช้ำ เพื่อระบายความแค้นในใจ

"สวัสดีสาว ๆ ในเมื่อมากันครบแล้ว เรามาแนะนำตัวกันก่อนดีกว่านะ" เฉิงอวี่โจวพูดพลางหันไปมองเนียนอัน

ทุกคนในโต๊ะต่างรับรู้ว่าเขาสนใจสาวสวยน่ารักคนนี้ออกหน้าออกตา เพื่อนของเนียนฉันก็รู้สึกดีใจไปด้วย เพราะเฉิงอวี่โจว เป็นหนุ่มหล่อรวย ที่มีบริษัทเป็นของตนเอง มีครบทุกอย่าง ใครก็อยากได้มาเป็นคู่

"ผมเฉิงอวี่โจว ครับยินดีที่ได้รู้จักทุกคน ผมเป็นเจ้าของโรงแรม Cheng hotel มีสาขาทั่วประเทศ"

เขาลุกขึ้นแนะนำตัวด้วยความภาคภูมิใจในความสำเร็จที่สามารถทำให้คนในห้องอิจฉา นั่นคือสิ่งที่เขาต้องการที่สุด

พอเฉิงอวี่โจวพูดจบ เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นทั่วโต๊ะอาหารทันที บรรดาสาวๆ ต่างพากันส่งสายตาเป็นประกายระยิบระยับ ราวกับกำลังจ้องมองก้อนทองคำที่มีชีวิต

"โห... โรงแรม Cheng Hotel เหรอคะ? ฉันเคยเห็นป้ายโฆษณาแถวชานเมืองอยู่บ่อยๆ ไม่นึกเลยว่าเจ้าของจะยังหนุ่มและหล่อขนาดนี้!" หญิงสาวคนหนึ่งโพล่งขึ้นมาพร้อมกับตบมือเบาๆ อย่างประจบเอาใจ

"นั่นสิคะ อายุแค่นี้แต่มีสาขาทั่วประเทศแล้ว ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุน้อยแบบนี้ หาตัวจับยากจริงๆ ค่ะคุณอวี่โจว"

เฉินลู่เสริมทัพพลางหันไปพยักพยักพเยิดกับเนียนอันเพื่อให้เพื่อนสนใจ "เนียนอัน ดูสิ คุณอวี่โจวเขาทั้งเก่งทั้งสุภาพเลยนะ รีบคว้าเอาไว้เลย"

ท่ามกลางเสียงชื่นชมเหล่านั้น มีเพียงสายตาคู่หนึ่งที่จิกจ้องมาทางเนียนอันอย่างไม่เป็นมิตร ฉินซือหรุ่ย หญิงสาวที่แต่งตัวจัดจ้านและพยายามปั้นยิ้มหวานให้เฉิงอวี่โจวมาตลอดทั้งคืน

เธอกำแก้วไวน์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มที่เธอหมายตาเอาไว้ กลับเอาแต่ส่งสายตาหวานซึ้งไปให้ยัยผู้หญิงหน้าจืดอย่างสวีเนียนอัน

"แหม... พวกเธอก็พูดไป" ฉินซือหรุ่ยจีบปากจีบคอพูดพลางส่งสายตาให้เฉิงอวี่โจว พร้อมกับยกยิ้มริมฝีปาก

"ระดับคุณอวี่โจวเนี่ย เขาเรียกว่า 'นักธุรกิจรุ่นใหม่ไฟแรง' ค่ะ ไม่ใช่แค่รวยอย่างเดียวนะ ต้องฉลาดหลักแหลมมองการณ์ไกลด้วย ถึงจะคุมกิจการใหญ่โตขนาดนั้นได้"

เธอหันมาจิกตามองเนียนอันแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปส่งยิ้มหวานหยดให้ชายหนุ่ม

"ผิดกับบางคนนะคะ ที่วันๆ เอาแต่เรียนหรือทำตัวเรียบร้อยไปวันๆ คงไม่เข้าใจหรอกค่ะว่าการบริหารงานมันเหนื่อยแค่ไหน... จริงไหมคะคุณอวี่โจว? ถ้าต้องการคนช่วยซัปพอร์ตหรือเข้าใจงานระดับนี้ ซือหรุ่ยยินดีเสมอนะคะ"

เฉิงอวี่โจวได้ใจจนแทบจะลอย ยืดอกรับคำชมอย่างหน้าชื่นตาบาน เขาขยับปกสูทอีกครั้งพลางปรายตาไปที่เนียนอันเพื่อดูปฏิกิริยา

"ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกครับน้องฉิน ผมก็แค่เป็นคนประเภทที่ทำอะไรแล้วต้อง 'ไปให้สุด' น่ะครับ ไม่ชอบอะไรที่มันธรรมดาๆ หรือดูถูกตัวเอง"

เขาจงใจพูดเน้นคำว่าธรรมดาพร้อมมองมาที่ชุดของเนียนอัน "คนเราถ้าอยากจะได้ของดีๆ หรืออยู่เคียงข้างคนระดับสูง ก็ต้องรู้จักถีบตัวเองขึ้นมาให้สมฐานะด้วย จริงไหมครับ"

เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้เนียนอันอีกนิด จนได้กลิ่นน้ำหอมฉุนแสบจมูก ที่เขาคิดว่าหรูหรา

"ว่าไงครับ? ฟังผมเล่าเรื่องธุรกิจแล้วเริ่มอยากจะ 'มาเป็นเลขา' กับผมบ้างหรือยัง? ผมรับรองว่าผลเงินเดือน และ สวัสดิการดี... เทียบกับบริษัทใหญ่ได้เลย"

เนียนอันมองใบหน้าระรื่นนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า ในใจนึกสมเพชทั้งชายหนุ่มที่อวดอ้างเปลือกจอมปลอม และหญิงสาวข้างกายเขาที่กำลังแย่งชิงเศษเน่า ๆ อย่างเอาเป็นเอาตาย

แน่นอนว่าคนอื่นอาจจะมองว่าเขาเป็นเจ้าของโรงแรมที่มีทั่วประเทศ แต่แท้จริงก็เป็นแค่โรงแรมสามดาว มีแค่ห้าแห่งในประเทศ ถ้าเป็นในเมืองหลวงจะอยู่แถวชานเมือง ไม่ใช่ตัวเมืองด้วยซ้ำ

ที่สำคัญการบริหารแย่จนขาดทุน ที่อยู่ได้เพราะกำลังรอเวลาฟองสบู่แตกมากกว่า คนอื่นไม่รู้แต่เธอรู้ ชาติก่อนเธอตกหลุมพรางคำหวาน ยอมเป็นเลขา และ ตกลงเป็นแฟน ทุกอย่างเหมือนจะดี จนกระทั่งแต่งงาน

เธอเข้าไปอยู่ในตระกูลเฉิง เป็นแม่บ้านไม่ต้องสนใจเรื่องทำงานข้างนอก อยู่เป็นทาสรับใช้จนไม่มีเวลาทำอย่างอื่น แม้แต่เวลาจะดูแลตัวเอง

หลังจากนั้นคนอื่น ๆ แนะนำตัวกันทีละคน เนียนอันมีโปรไฟล์ธรรมดา แต่รูปร่างหน้าตาสะสวย ทำให้ถูกหนุ่ม ๆ ให้ความสนใจ โดยเฉพาะเฉิงอวี่โจว เขาเอาแต่จ้องเธอไม่ละสายตา

"เรามาเลือกคู่กันเถอะ...ตอนนี้แนะนำตัวกันแล้ว เพื่อความสนุกเราใช้การสุ่มดีไหม" จางเย่วผู้ชำนาญการพูดขึ้น

เธอเสมอแนวคิดของตน เพราะมีประสบการณ์เรื่องนัดบอดมากที่สุด

"ได้...แต่ผมหวังว่าจะได้คู่กับน้องเนียอันนะครับ"

เขาส่งยิ้มหวานให้เนียนอันอย่างออกนอกหน้า ต่อให้เขาไม่ได้คู่กับเธอ ก็ต้องแย่งมาให้ได้ เขาไม่ยอมปล่อยไปแน่นอน

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว   เนื้อวากิววิเศษมากเหรอ

    ภายในร้านเนื้อย่างระดับพรีเมียม บรรยากาศหรูหรานั้นแผ่ซ่านจนทำให้ผู้มาเยือนรู้สึกเกร็งตั้งแต่ก้าวแรก พื้นหินอ่อนสีดำขลับสะท้อนแสงจากโคมไฟระย้าสีทองจนดูระยิบระยับราวกับดวงดาว กลิ่นหอมมันของเนื้อวากิวที่หยดลงบนเตาถ่านลอยคลุ้ง ปะปนกับกลิ่นอายจาง ๆ ของไวน์ราคาแพง อบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความ “ไฮคลาส” ที่นิยามคำว่าความมั่งคั่งได้อย่างชัดเจนพนักงานในทีม Smart City หลายคนตื่นตาตื่นใจจนเก็บอาการไม่อยู่“ร้านนี้สวยกว่าที่เห็นในรีวิวอีกนะเนี่ย...”“ได้ข่าวว่าต้องจองล่วงหน้าเป็นเดือนเลยนะ แถมเงินในบัญชีต้องถึงด้วย”“เหมือนหลุดเข้ามาในโลกของพวกมหาเศรษฐีเลยอะแก”เสียงซุบซิบดังขึ้นเบา ๆ ระหว่างที่พนักงานสาวหลายคนแอบยกมือถือขึ้นมาหามุมถ่ายรูปเพื่ออัปเกรดโปรไฟล์ของตัวเอง ทว่าไม่นานนัก สายตาทุกคู่ก็พลันหันไปทางประตูเป็นจุดเดียวสวีเนียนอัน เดินเข้ามาในชุดเดรสสีอ่อนที่เรียบง่ายแต่ดูสูงค่า ทว่าสิ่งที่ตรึงสายตาผู้คนไว้กลับเป็นชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีเข้มข้างกายเธอเจียงมู่เฉินเพียงแค่เขาก้าวเข้ามา รัศมีบางอย่างรอบตัวเขาก็ทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ท่วงท่าการเดินที่สงบนิ่งและมั่นคง ผิดกับสายตาเร

  • ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว   งานเลี้ยงทีมจากรุ่นพี่

    หลังจากเนียนอันกลับมานั่งประจำที่ได้ไม่นาน เสียงแจ้งเตือนจากระบบภายในบริษัทก็ดังขึ้นเบาๆ[คุณถูกเพิ่มเข้าสู่กลุ่มโครงการ Smart City]ทันทีที่กดเข้าไป รายชื่อสมาชิกทีมก็ปรากฏหราเต็มหน้าจอ ทว่ายังไม่ทันได้ไล่ดูชื่อใคร ข้อความใหม่จากหัวหน้าทีมก็เด้งขึ้นมาเป็นคนแรก[โจวอวี่เผิง]: ทุกคนทำงานหนักช่วงนี้หน่อยนะครับ โปรเจกต์นี้สำคัญกับแผนกเรามากข้อความนั้นดูเป็นทางการและปกติทุกอย่าง แต่เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา หน้าต่างแชทส่วนตัวจากเขาก็เด้งขึ้นมาซ้อนอีกใบ[โจวอวี่เผิง]: ถ้าไม่เข้าใจตรงไหน ทักมาถามผมได้ตลอดนะ... ผมจะช่วยดูให้เป็นพิเศษเนียนอันจ้องมองคำว่า "เป็นพิเศษ" อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพิมพ์ตอบกลับสั้นๆ ตามมารยาท เธอพยายามจะไม่คิดอะไรมากไปกว่าเรื่องงาน แต่แล้วเสียงซุบซิบเบาๆ ราวกับยุงบินจากโต๊ะฝั่งตรงข้ามก็ลอยเข้ามากระทบโสตประสาท“เห็นไหมล่ะ...”“เริ่มอีกแล้วสินะ”พนักงานหญิงสองคนสบตากันอย่างมีเล่ห์นัยก่อนจะรีบหลบตาเมื่อเนียนอันเงยหน้าขึ้น หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินความนัยที่ซ่อนอยู่ในคำพูดเหล่านั้นช่วงเย็นแสงไฟในออฟฟิศเริ่มทยอยดับลงตามพนักงานที่ลากลับบ้าน จะเหลือก็

  • ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว   ทีมเฉพาะกิจ

    ภายในห้องทำงานของผู้อำนวยการแผนก ความเงียบเข้าปกคลุมจนผิดปกติ ไร้ซึ้งเสียงรัวแป้นพิมพ์หรือสัญญาณโทรศัพท์ที่ควรจะเป็น มีเพียงเสียงลมหายใจของเธอที่พยายามบังคับให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้จางหรูเหวิน ผู้อำนวยการหญิงวัยสามสิบห้า วางปากกาลงบนโต๊ะอย่างแช่มช้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเนียนอันด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา"คุณพอจะรู้เหตุผลที่ฉันเรียกคุณมาไหม?""เรื่องปรับลดเงินเดือนของทีมค่ะ" เนียนอันตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา "ฉันอยากชี้แจงว่า...""ไม่ใช่เรื่องนั้น" จางหรูเหวินตัดบทสั้นเรียบ เธอลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ ทอดสายตามองออกไปด้านนอกพลางหันหลังให้คู่สนทนา "ฉันแค่เกรงว่าคุณจะมี 'คนรู้จัก' อยู่ในบริษัทแม่หรือเปล่า"เนียนอันชะงักไปครู่หนึ่ง "ไม่ค่ะ""แน่ใจนะ?""แน่ใจค่ะ ฉันเพิ่งเริ่มงานได้ไม่นาน จะไปมีสายสัมพันธ์กับคนระดับนั้นได้อย่างไร"จางหรูเหวินหมุนตัวกลับมา มุมปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูประหลาดพิกล มันไม่ใช่การเหยียดหยัน แต่คล้ายกับรอยยิ้มของคนที่กำลังเฝ้ามองละครตลกบทหนึ่งอย่างใจเย็น"คำสั่งหักเงินเดือนทีมเราส่งตรงลงมาจาก 'ชั้นบนสุด' ค่ะ... ไม่ผ่านมือผู้จัดการกลาง ไม่ผ่านฝ่ายบุคคล"

  • ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว   สั่งสอนเบา ๆ

    รถเลี้ยวเข้าสู่โซนร้านอาหารชื่อดังแถบชานเมือง บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนจากตึกสูงเป็นต้นไม้ร่มรื่น มู่เฉินค่อยๆ ลดความเร็วลงก่อนจะเลี้ยวเข้าจอดในที่จอดรถส่วนบุคคลของร้านอาหารป่าสไตล์โฮมเมดที่ขึ้นชื่อเรื่องรสชาติฝีมือแม่ครัวรุ่นเก๋า"ถึงแล้วครับ ร้านนี้คุณแม่คุณน่าจะชอบ ปลาคังลวกจิ้มกับแกงส้มชะอมกุ้งที่นี่เด็ดมาก"เขากล่าวด้วยน้ำเสียงร่าเริงตามปกติพลางดับเครื่องยนต์ แต่เนียนอันยังคงนั่งนิ่ง ความเงียบภายในรถที่ไร้เสียงเครื่องยนต์กลับมาย้ำเตือนถึงความอึดอัดในใจเธออีกครั้ง มู่เฉินที่กำลังจะเปิดประตูรถชะงักไป เขาหันกลับมามองหญิงสาวข้างกายอย่างเต็มตา"อันอัน... คุณดูไม่โอเคเลย" เขาปล่อยมือจากที่เปิดประตูแล้วขยับตัวเข้าหาเธอเล็กน้อย "ถ้าคุณนายเจียงพูดอะไรที่ทำให้คุณไม่สบายใจ บอกผมตรงๆ ได้ไหมครับ? อย่าเก็บไว้คนเดียวเลย"เนียนอันหันไปสบตากับเขา แววตาของมู่เฉินในยามนี้ดูใสซื่อและเต็มไปด้วยความกังวลจนเธอเริ่มสับสน หรือเธอจะมองโลกในแง่ร้ายเกินไป? หรือความจริงแล้วเขาเองก็เป็นเพียง 'เบี้ย' ตัวหนึ่งในเกมของผู้ทรงอิทธิพลเหมือนกัน?"มู่เฉิน... คุณทำงานให้ตระกูลเจียงมานานแค่ไหนแล้วคะ?" เธอถามออกไปในที่

  • ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว   ความสัมพันธ์ซับซ้อน

    เนียนอันนั่งอยู่ในห้องรับรองนั้นเพียงลำพังอีกราวสิบนาที สายตาของเธอทอดนิ่งอยู่กับถ้วยน้ำชาที่กรุ่นไอจางๆ ประโยคสุดท้ายของคุณนายเจียงยังคงดังก้องอยู่ในมโนสำนึกราวกับแผ่นเสียงที่ตกร่อง'ถ้าวันไหนเขาทำตัวไม่ดี บอกฉันได้นะ จะจัดการให้เอง'คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นเข้าหากันโดยอัตโนมัติ คำพูดนั้นมันฟังดูสนิทสนมเกินกว่าจะเป็นความสัมพันธ์ระหว่าง 'เจ้าของบริษัท' กับ 'พนักงาน' มันมีร่องรอยของความเอ็นดู ความถือตนว่าเป็นเจ้าของชีวิต และความกุมอำนาจเหนือกว่าอย่างเด่นชัดเนียนอันลุกขึ้นหยิบกระเป๋าถือ เดินออกจากห้องรับรองผ่านโถงคาเฟ่ที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ใบหน้าของเธอยังคงเรียบเฉยตามนิสัย แต่สมองกลับทำงานอย่างหนักเพื่อประมวลผลชิ้นส่วนที่กระจัดกระจายเลขาฯ ที่มารับเธอสวมสูทสั่งตัดที่มีตราสัญลักษณ์ของบริษัทใหญ่องค์กรที่กุมเศรษฐกิจเกือบครึ่งของเมืองนี้ และที่สำคัญที่สุดคือ ท่าทีของคุณนายเจียงตอนที่เธอเอ่ยคำว่า 'พนักงานขับรถ' ออกไปมันไม่ใช่การเหยียดหยาม... แต่มันคือแววตาที่เหมือนเห็นเรื่องตลกที่ขำไม่ออก แววตาของผู้ใหญ่ที่กำลังมองดูเด็กเล่นขายของเนียนอันหยุดฝีเท้าลงหน้าประตูทางเข้า กระแสลมเย็นปะทะใบหน้าช่วยให

  • ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว   พบคุณนายเจียง

    เช้าวันถัดมาเนียนอันตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกสดชื่นอย่างประหลาด แม้จะยังมึนงงกับเรื่อง "บริษัทปิดปรับปรุง" แต่เธอก็ถือโอกาสนี้เดินทางไปเยี่ยมพ่อที่โรงพยาบาลแต่เช้า หลังจากที่เจียงมู่เฉินอาสามาส่งถึงที่ ก่อนจะขับรถออกไปณ โถงทางเดินหน้าห้องพักฟื้นเนียนอันพูดคุยกับคุณหมอเรื่องอาการของพ่ออยู่พักใหญ่ เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีเธอจึงเดินออกมาเพื่อหาซื้อน้ำดื่ม ทว่าสายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นสตรีวัยกลางคนในชุดสูทสีงาช้างดูสง่างามยืนอยู่สุดทางเดิน อีกฝ่ายสวมแว่นกันแดดแบรนด์เนมและมีท่าทีที่ดู "สูงส่ง" จนผิดที่ผิดทางกับโรงพยาบาลรัฐแห่งนี้เนียนอันขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความคุ้นหน้า แต่พอกระพริบตาอีกที ผู้หญิงคนนั้นก็เดินหายเข้าไปในลิฟต์เสียแล้ว"คงตาฝาดไปเองมั้ง..." เธอพึมพำกับตัวเองเมื่อก้าวพ้นประตูโรงพยาบาลเพื่อจะกลับบ้าน ชายชุดสูทท่าทางเคร่งขรึมคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามาขวางทางเธอไว้ เนียนอันชะงักพลางกระชับกระเป๋าสะพายแน่นด้วยความระแวดระวัง"คุณสวีเนียนอันใช่ไหมครับ?" เขาถามด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เย็นชา"ใช่ค่ะ... คุณเป็นใครคะ?""เจ้านายของผมต้องการพบคุณครับ ท่านรออยู่ที่ร้านน้ำชาใกล้ๆ นี้ โปรดตามผ

  • ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว   โอกาสครั้งที่สอง

    แสงสลัวรอดผ่านม่านตาของหญิงสาวใบหน้าหยาบกร้าน ริ้วรอยตีนกาเด่นชัด มีกระฝ้าบริเวณแก้มแดง แม้โครงหน้าพื้นฐานจะเป็นคนสวย แต่ไม่รักษาผิวมานานหลายปี ใบหน้างดงามจึงเป็นสภาพนี้เธอสวมชุดเสื้อลายดอกไม้เล็ก ๆ กับกางเกงผ้านุ่มข้าใหญ่ ผมรวบขึ้นแบบง่าย ๆ ดูเหมือนผู้หญิงวัยสี่สิบทั้งที่เธออายุแค่ 35 ปีสวี่เนีย

  • ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว   ว่าที่ลูกเขย

    เมื่อเปิดอ่านข้อความ เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินออกมาจากห้องประชุม ทั้งที่เป็นถึงเจ้าของบริษัทระดับประเทศทำไมเขาถึงให้ความสนใจข้อความของรุ่นน้องคนหนึ่งที่เคยกินข้าวด้วยกันเพียงครั้งสองครั้งนักดวงตาของเขาเหม่อลอยเมื่อภาพของหญิงสาวแก้มแดงระเรื่อที่หลับอยู่เบาะข้างย้อนกลับเข้ามาในหัว เข

  • ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว   แม่ให้ผ่าน

    เช้าวันนี้เธอออกไปช่วยพ่อเปิดร้าน ตอนบ่ายแม่มาช่วยด้วย ทำให้เบาแรงพ่อไปได้เยอะ ทั้งวันเธอแทบไม่ได้จับมือถือ เพราะกลัวว่าจะเผลอจดจ่อรออีเมลจากบริษัทมากเกินไป​ขณะที่เธอกำลังยืนเซ็ตโต๊ะอยู่ในร้าน เสียงเพื่อนสนิทก็ดังขึ้น“พวกเธอ... มาได้ไงเนี่ย”“ก็คิดถึงไง... สวัสดีค่ะคุณป้า”“สวัสดีค่ะ”​ทั้งสองคนท

  • ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว   ผู้ชายคนนี้ให้ผ่าน

    ​บอกตามตรงว่าเขาไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนที่กล้าสั่งสอนเขานอกจากคุณแม่ แต่ผู้หญิงตรงหน้ากลับกล้าเหลือเกิน ถึงกับบอกให้เขาประหยัด ทั้งที่สิ่งเดียวที่เขามีเยอะมากก็คือเงินนี่แหละ​“เอ่อ…คือว่า”​สายตาของเธอเลิ่กลั่กเมื่อถูกถามกลับ เธอพลั้งปากพูดไปตามนิสัยจนทำให้เขาไม่ค่อยพอใจหรือเปล่านะ แต่สายตาของเจียงม

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status