สัมภาษณ์งาน

"คนเราจะหลงรักตัวเองได้มากขนาดไหนกันนะ?"

สวีเนียนอัน จ้องมองเงาสะท้อนในกระจกพลางยกยิ้มอย่างพึงใจ ดวงตาคู่งามฉายแววหยาดเยิ้มราวกับเธอกำลังตกหลุมรักผู้หญิงที่อยู่ในนั้นเสียเต็มประดา มือเรียวแตะไล่ไปตามโครงหน้าที่พระเจ้าบรรจงสร้าง

"ทั้งสวย ทั้งหุ่นดีขนาดนี้... ผู้ชายเฮงซวยคนนั้นมันตาถั่วเองที่ไม่รักษาไว้" เธอกระซิบกับตัวเอง น้ำเสียงใส

"ไม่เป็นไรนะเนียนอัน ต่อไปนี้ฉันจะดูแลเธอให้ดีที่สุดเอง"

นี่สินะความรู้สึกของการมีความสุข... เธอหมุนตัวสำรวจความเรียบร้อย ชุดเชิ้ตสีฟ้าอ่อนขับผิวให้ดูสว่าง จับคู่กับกระโปรงทรงสอบสีดำยาวคลุมเข่า ดูเป็นพนักงานออฟฟิศขึ้นมาเลย

ผมยาวสลวยถูกรวบตึงเป็นหางม้า เผยให้เห็นดวงหน้าสะอาดสะอ้านที่ไร้การปรุงแต่งจนเกินงาม

เมื่อความมั่นใจเต็มเปี่ยม เธอก็พร้อมสำหรับก้าวแรก

"ไปก่อนนะคะแม่" เธอร้องบอกพลางสวมรองเท้าส้นสูงคู่เก่ง

"ขอให้โชคดีนะลูก สัมภาษณ์ให้ผ่าน ไร้อุปสรรคทั้งปวงนะ" เสียงให้พรของแม่ดังตามหลังมา กับบานประตูที่ปิดลง

ปี 2026 ยังคงหางานยากไม่แพ้กับหาแฟนดี ๆ เด็กจบใหม่มีโอกาสตกงานสูงทำลายสถิติ เธอก็เป็นหนึ่งในนั้น ยุคที่เอไอแทนที่มนุษย์บางส่วน เธอคิดว่าการตลาดยังคงต้องการมนุษย์ "หรือเปล่านะ..."

เธอจบจากมหาวิทยาลัย เรียนเกี่ยวกับ digital marketing เขากับยุคเอไอ เพื่อเพิ่มโอกาสรอดให้ตัวเอง ไม่คิดว่าสุดท้าย จะจบลงด้วยการเป็นแม่บ้าน ดูแลครอบครัวสามีจนตัวตาย

แต่ไม่ใช่กับเธอคนใหม่แน่นอน ผู้ชายที่ดีจะไม่ทำให้ผู้หญิงที่เขารักต้องลำบาก เป็นเธอเองที่ตาบอดคิดไม่ได้

...

เสียงรองเท้าส้นสูงสีดำขลับกระทบพื้นหินอ่อนขัดเงาดังสะท้อนไปทั่วโถงล็อบบี้กว้างขวางของตึกระฟ้าใจกลางนครเซี่ยงไฮ้

สวีเนียนอันในชุดเชิ้ตสีฟ้าอ่อนดูราวกับหยาดน้ำค้างที่สดใสท่ามกลางทะเลสูทสีเข้มของเหล่าพนักงาน

เธอมาที่เครือข่ายหมื่นเมฆา Wan Yun Group ยักษ์ใหญ่ด้านเทคโนโลยี AI

ผนังห้องสัมภาษณ์เป็นจอโฮโลแกรมแสดงกราฟข้อมูลที่วิ่งขึ้นลงอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มในชุดลำลองแต่ดูภูมิฐานจ้องมองเธอผ่านแว่นตาอัจฉริยะ

“ผลการประมวลผลจาก AI บอกว่าคุณมีบุคลิก ‘มั่นใจเกินเกณฑ์มาตรฐาน’ ซึ่งอาจสร้างปัญหาในทีม” ผู้สัมภาษณ์เอ่ยเสียงเรียบ “ทำไมเราต้องจ้างคนที่คิดว่าตัวเองดีกว่าคนอื่นล่ะ คุณสวี?”

เนียนอันยกยิ้มมุมปาก ดวงตาหยาดเยิ้มที่เธอเคยใช้มองตัวเองในกระจกบัดนี้ฉายแววคมปลาบ

“เพราะในโลกที่ AI ทำงานตาม ‘มาตรฐาน’ ได้ดีที่สุด คุณไม่ต้องการคนมาตรฐานหรอกค่ะ แต่คุณต้องการคนที่เป็น ‘ข้อยกเว้น’ ... และดิฉันคือข้อยกเว้นที่ AI ของคุณไม่มีวันคำนวณได้”

พวกเขาฟังแล้วก็พยักหน้า หยิบแท็บเล็ตขึ้นมา กำลังให้คะแนนเธออยู่

พวกเขาก็ดูจะเห็นด้วยกับคำตอบ และ ท่าทีของทั้งสามคนก็น่าจะให้ผ่าน ทำไมชาติก่อนถึงถูกปัดตกล่ะ

ต่อไปคือนิรันดร์พร็อปเพอร์ตี้ Eternal Estate อาณาจักรอสังหาริมทรัพย์

ตัดมาที่ห้องทำงานไม้หอมกรุ่นกลิ่นชา ราคาแพงระยับเหนือชั้น 80 มองเห็นหอไข่มุกอยู่ระดับสายตา

“เราขายวิมานบนดินให้พวกเศรษฐีใหม่” หญิงวัยกลางคนในชุดกี่เพ้าประยุกต์เอ่ยขณะที่ใช้สายตาตรวจเอกสารของเธอ

“การตลาดของคุณจะทำยังไงให้คนพวกนั้นยอมควักเงินสิบล้านหยวนในเวลาห้านาที?”

เนียนอันประสานมือวางบนตัก ท่วงท่าสง่างามราวกับนางพญา “คนรวยไม่ซื้อบ้านหรอกค่ะคุณผู้หญิง... พวกเขาซื้อ ‘ระยะห่าง’ ยิ่งสูงเท่าไหร่ ก็ยิ่งห่างจากความวุ่นวายด้านล่าง และดิฉันจะทำให้พวกเขารู้สึกว่า การจ่ายสิบล้านคือค่าธรรมเนียมในการซื้อโลกใบใหม่ที่ไม่มีใครเอื้อมถึง”

ที่นี่ก็เหมือนกัน หญิงคนนั้นกล่าวชมเธอด้วยซ้ำ แต่เพราะอะไรถึงถูกปัดตกกันนะ

สุดท้ายคือจักรกลแสงอาทิตย์ Solaris Motor ผู้นำยานยนต์ไฟฟ้า

แสงไฟนีออนสีฟ้าขาวในโชว์รูมล้ำยุคสะท้อนผ่านดวงตาของเธอ รถสปอร์ตไฟฟ้าคันหรูตั้งเด่นอยู่เบื้องหลัง

“คู่แข่งของเราใช้ AI เจนฯ โฆษณาได้สวยกว่าเรา ใช้งบถูกกว่าเรา... คุณจะสู้กับความสมบูรณ์แบบของอัลกอริทึมยังไง?”

เนียนอันเดินไปแตะตัวรถเบาๆ สัมผัสความเย็นเยียบของเหล็กกล้า “AI สร้างภาพสวยได้ค่ะ แต่สร้าง ‘ความหลงใหล’ ไม่ได้ รถคันนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยไฟฟ้าอย่างเดียว แต่มันขับเคลื่อนด้วย ‘ความปรารถนา’ ของผู้ชายที่อยากเป็นพระเจ้าบนท้องถนน ดิฉันจะไม่ใช้โฆษณาที่สวยที่สุด แต่จะใช้โฆษณาที่ทำให้คนดูรู้สึก ‘กระหาย’ จนต้องมาที่นี่ค่ะ”

สามบริษัทยักษ์ใหญ่มีสาขามากมาย ถ้าหากผ่านสัมภาษณ์เธอก็อาจได้เข้าทำงานในเครือบริษัทพวกเขา เธอต้องรอการพิจารณาครั้งสุดท้าย

กึก... กึก... กึก...

เสียงรองเท้าส้นสูงกึกก้องท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดงที่ฉาบไล้ตึกสูงจนกลายเป็นสีทอง สวีเนียนอันก้าวออกมาจากตึกสุดท้ายด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าพอนั่งลงบนเบาะหลังของแท็กซี่ เธอกลับพรั่งพรูลมหายใจยาวเหยียด

เธอกดเปิดโทรศัพท์ มีข้อความสั้นๆ จากแม่ที่ส่งมาเมื่อชั่วโมงก่อน: ‘เหนื่อยไหมลูก กลับมาบ้านมีซุปที่หนูชอบนะ’

น้ำตาใส ๆ เล็ดออกมาเล็กน้อย แต่เธอกะพริบตาไล่มันออกไปอย่างรวดเร็ว เนียนอันหยิบกระจกพกมาส่องสำรวจความงามของตัวเองอีกครั้ง ลิปสติกยังเป๊ะ ผมยังสลวยไม่ฟู

“ทำได้ดีมากเนียนอัน... พรุ่งนี้โลกทั้งใบจะเป็นของเธอ”

เธอกระซิบบอกเงาสะท้อนในกระจก ขณะที่รถแท็กซี่พุ่งทะยานไปตามถนนสายเศรษฐกิจที่ไม่มีวันหลับใหลของเมืองใหญ่

ตอนนี้ทำดีที่สุดแล้วในเรื่องของการสัมภาษณ์ เธอเตรียมตัวมาดีมาก ความรู้สดใหม่ยังไม่ถูกฝังกลบ เธอมั่นใจว่ายังไงก็ต้องติดสักบริษัท ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด

"ถึงแล้วครับ..."

"ขอบคุณค่ะ..."

เรียวขาสวยก้าวลงจากรถเดินตรงไปที่ร้านริมทางแห่งหนึ่ง หลังสัมภาษณ์งานอะไรจะดีไปกว่าดื่มชานมสักแก้ว กับของหวานที่ดีต่อใจ

"ทางนี้ ๆ"

"มาแล้วหรอคนสวย...ว้าววันนี้เธอสวยมากเลย แต่งตัวขนาดนี้จะไปอ่อยท่านประธานเหรอจ๊ะ"

เพื่อนสองคนของเธอเอ่ยชม คนแรกคือเฉินลู่ และ จางเย่ว ทั้งสองจ้องมองใบหน้ามั่นใจเกินร้อย กับความสวยที่มากกว่าปกติของเธอ

กลายเป็นว่าเธอทำให้หนุ่ม ๆ โต๊ะอื่นหันมาสนใจจนหมด เธอไม่เคยโดดเด่นเหมือนวันนี้เลย ปกติจะมีแค่คนสองคนแอบมอง

"อุ๊ย...ตกหนุ่มได้ทั้งร้านแล้วสาว"

"พูดอะไร...สั่งให้ยัง หิวจะแย่แล้ว"

เธอไม่สนใจสายตาพวกนั้นหรอก เหมือนกับว่าไม่อยากจะคบหากับผู้ชายไปสักพักใหญ่เลย เธอกังวลว่าผู้ชายจะทำให้เสียใจอีก ยกเว้นคนหล่อและแสนดีเหมือนพระเอกซีรีส์

"เอา...ของเธอ เน้นไข่มุกเป็นพิเศษ แด่สาวออฟฟิศคนสวยในอนาคต"

"ขอบใจจ้า"

ชาไข่มุกหวานกำลังดี ไข่มุกเหนียวหนึบอร่อยจนต้องร้องขอชีวิต ราวกับเรื่องราวที่กำลังตีกันในหัวถูกหยุดเอาไว้ ดวงตาของสวีเนียนอันหวานหยาดเยิ้มจนหนุ่ม ๆ ใจละลายกันหมด

"พรุ่งนี้ห้ามไม่ให้ผิดนัดนะ โดยเฉพาะดาวเด่นอย่างเธออันอัน" จางเย่วหันมามองเพื่อนที่สนใจแค่ขนมกับชาไข่มุก

"เธอต้องมาให้ได้นะ พรุ่งนี้งานนัดบอดแบบกลุ่มกับรุ่นพี่ของเรา คณะบริหารธุรกิจ ได้ยินว่าจบไปแล้วสามปี มีหลายคนประสบความสำเร็จ มีบริษัทเป็นของตัวเอง ต้องรีบคว้าเอาไว้นะ" เฉินลู่เพิ่มรายละเอียดเข้าไปอีก

"แน่นอน...ฉันต้องไปให้ได้"

เธอต้องทำให้เรื่องที่สัมภาษณ์ไม่ผ่านในชาติก่อน เปลี่ยนแปลงให้ได้ มีแต่ต้องไปนัดบอดครั้งนี้ เพื่องานของเธอ

"คนแรกคือ เฉิงอวี่โจว เปิดบริษัทเป็นของตัวเอง หน้าตาดี รวยด้วย เธอต้องจับให้ได้เลยนะ"

"คนนี้ก็ไม่เลวนะ ลู่อันถิง มีบริษัทเหมือนกัน หล่อรวยครบเครื่องสุด ๆ เป็นเธอต้องเข้าตาพวกเขาแน่ ดีไม่ดีอาจจะแย่งกันก็ได้"

"ก็เพื่อนฉันสวยขนาดนี้"

สายตาของเธอสั่นไหวเมื่อได้ยินชื่อเฉิงอวี่โจว ตอนแรกเขาก็เป็นสุภาพบุรุษ ให้เกียรติเธอ ต่อมาค่อย ๆ ออกลายแสดงตัวตนที่แท้จริงของเขาออกมา

"แน่นอน...พวกเขาน่าสนใจมากจริง ๆ"