ตัวละครลับ

ระหว่างกำลังทำวงล้อสุ่ม เฉิงอวี่โจวขยับปกเสื้อสูทให้เข้าที่ พลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางที่พยายามเลียนแบบนักธุรกิจผู้ประสบความสำเร็จในหนังฮอลลีวูด

สายตาของเขาจับจ้องไปที่สวีเนียนอันอย่างไม่ลดละ ราวกับว่าคำชื่นชมจากคนอื่นเป็นเพียงเสียงนกเสียงกา และเขากำลังรอคอยให้ "รางวัลใหญ่" อย่างเธอหันมาสบตาเขาเพียงคนเดียว

"จริง ๆ การบริหารโรงแรมระดับประเทศมันไม่ใช่แค่เรื่องเงินหรอกครับ" เฉิงอวี่โจวโพล่งขึ้นมาขัดจังหวะการแนะนำตัวของคนอื่น เขายกไวน์ขึ้นจิบช้า ๆ ท่าทางวางมาด

"มันคือเรื่องของ Vision... อย่างเนียนอันเรียนการตลาดมาใช่ไหม? น่าเสียดายนะ คนสวยๆ โปรไฟล์ดีแบบคุณ ถ้ามาช่วยผมดูเรื่องภาพลักษณ์องค์กร หรือมาเป็นเลขาส่วนตัวข้างกายผม งานมันจะเดินไวขึ้นเยอะเลยล่ะ"

เขาทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่คิดว่าเซ็กซี่ที่สุด พลางขยิบตาให้เธออย่างถือวิสาสะ

"อ้อ... แล้วที่ผมนั่งตรงนี้ เพราะผมเลือกแล้วว่าวิวมันดีที่สุด" เขาสำรวจมองเรือนร่างของเธอผ่านแสงไฟสลัวในห้อง "ไม่ใช่แค่วิวถนนข้างนอกนะ... แต่หมายถึงวิวตรงหน้าผมด้วย"

เพื่อนๆ ในโต๊ะต่างพากันโห่ร้องแซวด้วยความอิจฉา จางเย่วถึงกับสะกิดแขนเนียนอันยิ้มๆ ราวกับจะบอกว่า 'โอกาสทองมาถึงแล้วนะ'

แต่สวีเนียนอันกลับรู้สึกคลื่นเหียนจนแทบจะทนไม่ไหว ข้อมูลในหัวของเธอฉายภาพความจริงที่อยู่เบื้องหลังความโอหังนี้

โรงแรมที่เขามักอ้างว่ามีสาขาทั่วประเทศ แท้จริงก็แค่โฮสเทลอัปเกรดที่ติดหนี้ธนาคารจนตัวเลขเป็นสีแดงเถือก

เธอกระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เฉิงอวี่โจวเข้าใจผิดว่าเธอเริ่ม "เคลิ้ม" แต่ความจริงมันคือรอยยิ้มเย้ยหยัน

"ขอบคุณที่ยื่นโอกาสดี ๆ ให้ แต่ฉันคงรับไส้ไม่ได้ เพราะไม่ชอบเป็นเลขา" เนียนอันตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าเย็นเยียบ

บรรยากาศบนโต๊ะเงียบกริบลงทันที เฉิงอวี่โจวหน้าเสียไปวูบหนึ่งก่อนจะฝืนหัวเราะกลบเกลื่อน

"ฮะ ๆ น้องเรียนอันมีความทะเยอทะยานสูงจังเลยนะครับ แต่ยุคนี้หางานยาก รีบคว้าโอกาสไว้ดีกว่า" เขาพยายามกู้หน้าด้วยการอวดฉลาดต่อ

เขาพูดพลางยื่นมือหนาข้ามโต๊ะมาหมายจะกุมมือเล็กของเธอ แต่เนียนอันไหวตัวทัน เธอยกแก้วน้ำขึ้นมาจิบในจังหวะเดียวกันพอดี ทำให้มือของเขาคว้างอยู่กลางอากาศอย่างหน้าไม่อาย

ความเงียบปกคลุมห้องอาหารหรูขึ้นมาทันที เพื่อนร่วมโต๊ะต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ขณะที่เฉิงอวี่โจวหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธจัดที่ถูกหักหน้าต่อหน้าผู้คน

แต่ก่อนที่เขาจะทันได้พ่นคำพูดโอ้อวดอะไรออกมาอีก ประตูห้องพิเศษก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง...

“ขอโทษที่มาสายครับ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กังวานพอยกห้องให้เงียบกริบลงได้ในทันที ชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงสง่ากว่า 190 เซนติเมตร ก้าวเข้ามาในห้องชุดเชิ้ตสีขาวเรียบ พับแขนขึ้นลวก ๆ

เผยให้เห็นลำแขนแกร่งและเส้นเลือดที่พาดผ่านผิวเนื้ออย่างคนสุขภาพดี แม้บนตัวเขาจะไม่มีเครื่องประดับแบรนด์หรูแม้แต่ชิ้นเดียว แต่มันกลับขับเน้นให้ใบหน้าคมเข้มและจมูกโด่งเป็นสันนั้นดูสง่างามราวกับรูปสลักที่ไม่ได้พึ่งพาสิ่งปรุงแต่ง

เขานั่งลงฝั่งตรงข้ามกับ สวีเนียนอัน ทันทีที่สบตากันโดยบังเอิญ หัวใจของหญิงสาวก็กระตุกวูบ เธอจำนัยน์ตาคู่นี้ได้... เขาคือคนที่ยื่นมือมารับร่างเธอไว้ตอนที่เกือบจะสะดุดล้มหน้าคว่ำตรงทางเข้า

“มาช้าจังเลยนะ หลงคิดว่าไม่กล้ามาซะแล้ว” เฉิงอวี่โจว เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันพลางกระตุกยิ้ม

“นั่นสิ... สถานที่แบบนี้ คนระดับนายคงไม่คุ้นเคยเท่าไหร่หรอกมั้ง เทียบกับพี่เฉิงแล้ว นายมันคนละชั้น” เพื่อนอีกคนเสริมทัพด้วยสายตาดูแคลน ราวกับเจียงมู่เฉินเป็นเพียงส่วนเกินที่น่ารำคาญ

ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของการกดขี่ เนียนอันกลับรู้สึกถึงความนิ่งสงบที่แผ่ออกมาจากชายตรงหน้า เธอตัดสินใจทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดนั้น

“จะไม่แนะนำตัวหน่อยเหรอคะ? ฉันสวีเนียนอันค่ะ ส่วนนี่เพื่อนฉัน จางเย่ว กับเฉินลู่”

คำพูดของเธอเหมือนการสาดน้ำเย็นรดหน้าเฉิงอวี่โจว เขามองเธอด้วยสายตาคาดคั้น ไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดที่เธอมอบรอยยิ้มให้ ‘คนนอก’ อย่างเปิดเผย

“ผม... เจียงมู่เฉิน ยินดีที่ได้รู้จักครับ” เขายิ้มตอบเพียงบางเบา แต่มันกลับดูทรงพลังอย่างประหลาด

“ยินดีเช่นกันค่ะ...” เนียนอันยิ้มเจื่อน ความจริงเธอต้องผูกมิตรกับทุกคนในงานนี้ เพราะลึก ๆ เธอยังระแวงว่าหนึ่งในคนพวกนี้อาจเป็นตัวการที่ทำให้เธอถูกปัดตกสัมภาษณ์งาน

เฉิงอวี่โจวเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเริ่มขุดคุ้ยอดีตขึ้นมาประจาน “มู่เฉินเป็นเพื่อนผมเองครับ เรียนบริหารมาด้วยกัน เป็นรุ่นพี่พวกเธอสามปี... แต่ตอนเรียนน่ะ เขาลำบากน่าดูนะ ไม่มีเงินจนต้องอดมื้อกินมื้อทำงานพิเศษข้ามคืน ก็นะ... ค่าเทอมมหาวิทยาลัยเรามันสูงเกินเอื้อมสำหรับบางคน”

ชายหนุ่มที่ถูกถมถุยด้วยคำพูดกลับยังคงนั่งหลังตรงอย่างสง่าผ่าเผย ราวกับคำดูถูกเหล่านั้นเป็นเพียงลมที่พัดผ่านไป ไม่ได้ระคายผิวเขาแม้แต่น้อย

“นี่ยังหางานไม่ได้ใช่ไหมล่ะ? เอางี้สิ ลองขอร้องพี่เฉิงดู ตำแหน่ง รปภ. ในบริษัทเขาน่าจะยังว่างอยู่นะ เหมาะกับหุ่นนายดี”

เสียงหัวเราะของเฉิงอวี่โจวและพรรคพวกดังลั่นห้อง ทว่าเจียงมู่เฉินกลับไม่วางสายตาไปจากใบหน้าหวานของเนียนอันเลยแม้แต่วินาทีเดียว สายตาของเขาเข้มข้นจนเธอเริ่มทำตัวไม่ถูก

“เอาล่ะ เรียบร้อยแล้ว... มาเริ่มเกมกันเถอะ ให้พวกผู้หญิงเป็นคนจับฉลากเลือกคู่ นับเลขหนึ่งเริ่มจากพี่เฉิง วาสนาใครวาสนามันนะจ๊ะ”

เนียนอันภาวนาในใจ ขอให้พระเจ้าอย่ากลั่นแกล้งให้เธอต้องไปตกอยู่ในมือของเฉิงอวี่โจวเลย เธอจึงรีบเสนอตัวเป็นคนแรกเพื่อเลี่ยงความวุ่นวาย

“ฉันจะอ่านผลเอง!” ฉินซือหรุ่ย แทรกขึ้นมาพร้อมคว้ากล่องฉลากไปถือไว้ด้วยรอยยิ้มมั่นใจ สายตาที่เธอมองเฉิงอวี่โจวสื่อความหมายชัดเจนว่า เธอทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้ ‘เบอร์หนึ่ง’ มาครอบครอง