ตอนที่ 11 ได้วันแต่งงาน

หลิวซินรีบออกมาจากมิติ เมื่อถึงยามเที่ยงก็เห็นมารดาเดินหอบตะกร้ากลับมา นางรีบวิ่งออกไปช่วยถือของเข้าบ้านด้วยท่าทางคล่องแคล่ว

“เจ้าไม่ต้องช่วยแม่หรอก มือของเจ้ายังเจ็บอยู่มิใช่หรือ” กัวหยุนเหลือบตามองแผลของลูกสาวด้วยความห่วงใย

“ตอนนี้มือของข้าดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่เพิ่งกลับมา เหนื่อยทั้งเช้า ควรกินข้าวเสียก่อน” หลิวซินเอ่ยพลางมองมารดาด้วยแววตาเวทนา ตั้งแต่บิดาสิ้นชีวิต มารดาก็เป็นผู้แบกรับทุกสิ่ง เลี้ยงดูนางเพียงลำพัง

“ท่านแม่เหนื่อยหรือไม่เจ้าคะ” เสียงของนางอ่อนโยน แฝงความสงสารอย่างจริงใจ

กัวหยุนชะงักไป ดวงตาคู่สวยแดงก่ำขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ตั้งแต่เลี้ยงลูกสาวมาก็ไม่เคยได้ยินถ้อยคำห่วงใยเช่นนี้ “แม่ไม่เหนื่อยหรอก ยังมีแรงเลี้ยงหลานเจ้าได้อีกหลายคน” นางยิ้มบาง ๆ ทั้งยังแอบฝันเงียบ ๆ ว่าอยากอยู่ดูหลานน้อยในอนาคต

หลิวซินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ใจเจือด้วยความอบอุ่น ชาติที่แล้วมารดามีอายุไม่ยืน ครั้งนี้ข้าจะทำให้ทุกความปรารถนาของท่านเป็นจริงให้ได้… เมื่อแต่งงานแล้ว จะรับท่านแม่ไปอยู่ด้วย แต่เรื่องนี้นางยังมิได้เอ่ยออกไป

“วันนี้ทำไมเจ้าถึงพูดเช่นนี้ หรือว่าตอนตกน้ำศีรษะกระแทกจนเปลี่ยนไป” มารดายื่นมือมาลูบศีรษะลูกสาว ตรวจดูด้วยความกังวลว่าจะมีบาดเจ็บซ่อนอยู่

“เปล่าหรอกเจ้าค่ะ ข้าเพียงแต่อยากดูแลท่านบ้างก็เท่านั้น” หลิวซินยิ้มบาง สายตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู

“เอาล่ะ แม่รู้แล้ว แต่ตอนนี้แม่หิวเต็มที จะได้กินข้าวหรือยัง” กัวหยุนหัวเราะเบา ๆ แต่ท้องกลับร้องประท้วงหลังเหนื่อยหาของขายมาตลอดทั้งเช้า

“ได้เจ้าค่ะ มานั่งตรงเก้าอี้เถิด ข้าจะยกอาหารมาให้” หลิวซินรีบจัดการ เธอเตรียมน้ำซุปกระดูกหมูเคี่ยวจนหอมกรุ่นไว้ให้มารดาบำรุงกำลัง พร้อมกับผัดผักใส่หมูอย่างพูน และไข่ตุ๋นหมูสับเนื้อนุ่ม นางยกสำรับมาวางตรงหน้าอย่างประณีต

กัวหยุนเบิกตากว้าง “เจ้าทำอาหารมากมายเช่นนี้ ต้องใช้เงินไม่น้อยเลย” น้ำเสียงแฝงความกังวล เพราะทุกอีแปะล้วนหามาได้ด้วยความลำบาก

“ท่านแม่กินไปเถิดเจ้าค่ะ ข้าสัญญาว่าในอนาคตจะหาเงินได้มากกว่านี้อีก ตอนนี้สิ่งสำคัญคือบำรุงร่างกายของท่านให้แข็งแรง ข้ารู้ว่าร่างกายท่านไม่ค่อยสมบูรณ์นัก เรื่องออกไปหาของขายก็ลดลงบ้างเถิด ข้าจะช่วยดูแลแทน” หลิวซินพูดด้วยแววตามุ่งมั่น

“แม่ทำเช่นนั้นไม่ได้หรอก เจ้ายังต้องใช้เงินอีกมาก และไม่รู้ว่าตงจวินจะดีต่อเจ้าสักเพียงใด มีเพียงให้เจ้าได้แต่งงานกับครอบครัวที่ดี แม่ถึงจะวางใจพักผ่อนอย่างมีความสุขได้” กัวหยุนทอดมองลูกสาวด้วยความหวัง

“ถ้าเช่นนั้น ข้าจะทำทุกอย่างให้ท่านสมใจ เพื่อที่ท่านจะได้ไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยอีก” คำพูดพรั่งพรูออกมาเป็นสิ่งที่ในชาติก่อน นางไม่เคยได้เอ่ยต่อมารดาแม้เพียงครั้งเดียว

ด้านตงจวิน เวลานี้เขากำลังเร่งเข้าเมือง หลังจากช่วยหญิงสาวตกน้ำ ความรู้สึกในใจที่มีต่อนางก็ดูจะเปลี่ยนไป ยิ่งได้อยู่ใกล้ยิ่งรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาด

เมื่อคราวก่อนเข้าเมือง เขาได้ไปพบแม่สื่อ เพื่อพูดคุยเรื่องสู่ขอหลิวซินเป็นภรรยา และในวันนี้ถือเป็นฤกษ์งามยามดี เขาต้องรีบแจ้งแก่กัวหยุนให้รับรู้

ตงจวินก้าวออกจากบ้านแม่สื่อด้วยรอยยิ้มกว้าง ฤกษ์แต่งงานที่ได้ตกลงไว้คือวันที่ยี่สิบ เดือนหก อีกเพียงสองเดือนข้างหน้า เขายังสั่งช่างให้ต่อเติมบ้านเพิ่มอีกหนึ่งห้อง ปรับปรุงเรือนให้น่าอยู่ยิ่งกว่าเดิม

ขณะบังคับเกวียนวัวกลับบ้าน ความคิดมากมายก็พรั่งพรูมาไม่หยุด ราวกับใจที่เริ่มมองอนาคตอย่างแจ่มชัดขึ้นทุกที…

เมื่อเขาเหลียวมองสองข้างทางก็รู้ตัวว่าขับเกวียนวัวมาถึงหน้าบ้านของท่านป้ากัวหยุนแล้ว

กัวหยุนหลังจากพูดคุยกับลูกสาวและทานอาหารเสร็จ ก็เตรียมจะออกไปทำงานต่อ แต่พอเดินมาถึงหน้าบ้านกลับต้องชะงัก เพราะเห็นตงจวินยืนรออยู่ที่นั่น

“เจ้ามาทำอะไรที่บ้านของข้า ไม่ใช่ว่าออกเรือไปแล้วหรือ” นางถามอย่างแปลกใจ

“วันนี้ข้ามีเรื่องจะมาบอกท่าน ข้าได้วันมงคลสำหรับแต่งงานกับหลิวซินแล้ว”

“จริงหรือ วันไหนกัน” ดวงตาของกัวหยุนเป็นประกายทันที รอยยิ้มกว้างเผยขึ้นบนใบหน้า

ตงจวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เป็นวันที่ยี่สิบเดือนหก ท่านคิดเห็นอย่างไร หากเป็นวันนั้น” เขาเอ่ยถามอีกครั้งอย่างให้เกียรติ เพราะอย่างไรนางก็คือแม่ของภรรยาในอนาคต อีกทั้งวันแต่งก็เหลือเวลาไม่ถึงสองเดือน

“พร้อมสิ เจ้าเตรียมแม่สื่อมาคุยได้เลย ส่วนข้าจะเริ่มจัดการเรื่องของหลิวซินทันที ดีที่ข้าซื้อผ้าแดงไว้แล้ว ตัดเย็บไม่กี่วันก็คงทันแน่” น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความยินดี

ตงจวินเกาศีรษะเล็กน้อย สีหน้าออกจะเขินอาย “ข้าไม่ค่อยรู้เรื่องงานแต่งนัก หากทำสิ่งใดผิดพลาดก็หวังให้ท่านช่วยชี้แนะด้วย” เขาเองยังอดขำตัวเองไม่ได้ เพราะแต่แรกเป็นคนที่ไม่อยากแต่งงาน แต่ตอนนี้กลับเป็นฝ่ายเร่งรัดเสียเอง

“เช่นนั้นเจ้าคงต้องเรียกข้าว่าแม่ยายแล้วกระมัง อีกไม่นานเราก็จะเป็นครอบครัวเดียวกัน” กัวหยุนหัวเราะเบา ๆ แววตาเปี่ยมความสุข

“ได้ขอรับ ถ้าเช่นนั้นข้าขอตัวก่อน” เขาเอ่ยลา แต่ก่อนจะบังคับเกวียนจากไปก็เหลือบมองเข้าไปในเรือน หวังจะเห็นหน้าหลิวซินสักครั้ง ไม่รู้ว่าอาการบาดเจ็บที่มือของนางดีขึ้นบ้างแล้วหรือยัง

กัวหยุนมองตามสายตา รู้ทันว่าเขากำลังหาลูกสาวจึงยิ้มบาง ๆ “หลิวซินอยู่ในเรือน ข้าจะบอกนางเรื่องนี้เอง ไม่ต้องกังวลหรอก เรื่องแผลที่มือ เจ้าทำแผลให้ดีมาก ตอนนี้อาการก็ดีขึ้นแล้ว”

“ดีแล้วที่ไม่เป็นอะไรมาก ข้าพอดีแวะเข้าไปในเมืองมา จึงซื้อเนื้อกลับมาให้ ท่านนำไปทำอาหารบำรุงร่างกายให้หลิวซินเถิด” เขาส่งห่อเนื้อให้ จากนั้นก็เร่งบังคับเกวียนวัวออกไปอย่างรวดเร็ว

กัวหยุนมองห่อเนื้อในมือพร้อมรอยยิ้มกว้าง หัวใจเอ่อล้นด้วยความยินดี ยังไม่ทันเป็นลูกเขยแท้ ๆ ก็หอบของมาฝากไม่ขาด แบบนี้ลูกสาวของนางเลือกคู่ครองไม่ผิดจริง ๆ

หลิวซินกำลังเก็บกวาดภายในบ้าน พอเห็นมารดาเดินกลับเข้ามาอีกครั้งก็อดสงสัยไม่ได้ “ท่านแม่กลับมาอีกแล้วหรือ ลืมของไว้หรือไม่เจ้าคะ”

“ไม่หรอก แม่มีเรื่องจะบอก เมื่อครู่ตงจวินแวะมาที่หน้าบ้าน เขานำเนื้อสดมาฝากเจ้า แถมยังมาบอกด้วยว่าได้ฤกษ์แต่งงานแล้ว เป็นวันที่ยี่สิบเดือนหก ช่วงนี้เจ้าก็พักผ่อนเสียบ้าง อย่าทำงานกลางแดดนัก เดี๋ยวผิวจะหมองคล้ำ” กัวหยุนส่งห่อเนื้อให้ลูกสาว พร้อมยิ้มอารมณ์ดี

หลิวซินรับมาในมือ พลางมองตามแผ่นหลังมารดาที่เดินออกจากบ้านไปพร้อมเสียงฮัมเพลงเบา ๆ ความสุขเอ่อล้นออกมาทุกฝีก้าว การแต่งงานครั้งนี้เกิดขึ้นเร็วกว่าชาติที่แล้วมาก แต่ก็ถือเป็นเรื่องดี ยิ่งแต่งเร็ว นางก็ยิ่งสร้างตัวได้เร็วขึ้น เพียงแต่สิ่งที่ทำให้นางกังวล คือเจียงหมิง ครั้งนี้ดูท่าจะเข้ามาวุ่นวายกับนางมากกว่าที่เคยเป็น

หลังจากบอกข่าวดีกับลูกสาวแล้ว กัวหยุนก็เดินฮัมเพลงต่อไปจนถึงริมทะเล ที่ตรงนั้นเต็มไปด้วยชาวบ้านออกหาของขาย สีหน้าที่สดใสเกินปกติของนางย่อมไม่รอดพ้นสายตาผู้คน

“เจ้าพึ่งกลับจากบ้าน ทำไมถึงดูอารมณ์ดีนักเล่า” หูหลันซึ่งสังเกตเห็นเป็นคนแรกเอ่ยถามขึ้นด้วยความอยากรู้

กัวหยุนหรี่ตาลงเล็กน้อย ยิ้มตอบ “ก็ข้ามีความสุขน่ะสิ”

“เรื่องอะไรล่ะ ไม่บอกให้พวกเรารู้บ้าง” หูหลันหูผึ่งขึ้นมาทันที แววตาจับจ้องด้วยความคะนึงหา

กัวหยุนหัวเราะเบา ๆ ก่อนตอบอย่างอารมณ์ดี “เมื่อครู่ตงจวินมาบอกฤกษ์แต่งงานกับลูกสาวข้าแล้ว” พูดจบก็หันหลังเดินออกห่าง ปล่อยให้ชาวบ้านทั้งหลายยืนวิพากษ์วิจารณ์กันต่อไปอย่างสนุกปาก