ตอนที่6มีพิรุธ

ชิงเฟยลอยเข้ามาดูใกล้ๆ ด้วยความสนใจ มู่หานจวินพินิจรอยบวมแดงแล้ววิเคราะห์ออกมา

"เนื้อเยื่อรอบๆ ยังมีรอยบวมตึง รอยผึ้งต่อยนี้เกิดขึ้นก่อนที่คุณหนูจ้าวจะสิ้นใจไม่นานแน่"

ชิงเฟยตาโต ตบมือดังปังอย่างคิดว่าตัวเองไขปริศนาได้แล้ว

"อ้าว อย่าบอกนะว่าเรื่องทั้งหมดไม่ได้มีฆาตกรลึกลับอะไรเลยน่ะ คุณหนูจ้าวแค่อาจจะแพ้พิษผึ้งอย่างรุนแรงจนช็อกตายไปเองหรือเปล่าท่าน"

มู่หานจวินสั่นหน้าช้าๆ สายตาคมกริบฉายแววเย็นเยียบขึ้นมาทันใด

"ไม่ใช่หรอก... รอยผึ้งต่อยนี้แหละ ที่ยิ่งเด่นชัดว่านี่คือ การฆาตกรรม อย่างแน่นอน"

ชิงเฟยขมวดคิ้ว

ก่อนจะก้าวเท้าเข้าสู่ประตูใหญ่อันโอ่อ่าของจวนตระกูลจ้าว มู่หานจวินชะงักก้าว ยืดตัวตรงพลางก้มลงมองข้อมือตนเอง แล้วปักสายตาเย็นชาใส่ดวงวิญญาณสาวที่ลอยละล่องอยู่ข้างกาย

"เรื่องสอบสวนครั้งนี้สำคัญยิ่ง" น้ำเสียงดุขรึมของเขาต่ำลงจนเป็นเสียงกระซิบ 

"เจ้าห้ามก่อเรื่อง ห้ามส่งเสียง หรือทำอะไรตลกๆ ขัดจังหวะข้าเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่"

ชิงเฟยยกมือขึ้นแนบอก ทำสีหน้าจริงจังเต็มประดา กะพริบตาปริบๆ 

“เลิกกวนใจร้อยเปอร์เซ็นต์จ้า รับรองว่าข้าจะเงียบเป็นเป่าครก ไม่ให้เสียงานแน่นอนท่านมือปราบ"

มู่หานจวินสบตานางอยู่ครู่หนึ่งคล้ายยังไม่ค่อยไว้ใจ แต่เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น เขาจึงปรับสีหน้ากลับมาราบเรียบดุดัน รังสีความน่าเกรงขามแผ่ซ่านออกมาจนคนรอบข้างสัมผัสได้ ก่อนจะก้าวฉับๆ เข้าไปในจวน

บรรยากาศภายในจวนตระกูลจ้าวเต็มไปด้วยความเงียบเหงาและโศกเศร้า สาวใช้และคนรับใช้ชายวิ่งวุ่นกันตาตื่น เมื่อเห็นร่างสูงโปร่งในชุดมือปราบเต็มยศเดินเข้ามา ทุกคนต่างพากันก้มหน้าชิดอก ถอยหลบชิดกำแพงด้วยความพรั่นพรึง ในเมืองหลวงนี้ ใครบ้างไม่รู้ว่า มือปราบมู่ แห่งกรมมือปราบเป็นคนเฉียบขาด ดุดัน และไร้ความปรานีต่อผู้มีมลทิน เพียงแค่เขากวาดสายตามอง ก็ทำเอาบ่าวรับใช้ขวัญผวาไปตามๆ กัน

พ่อบ้านวัยกลางคนของจวนจ้าวรีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารับหน้า ประสานมือทันที

"ท่าน... ท่านมือปราบมู่ ไม่ทราบว่าท่านเดินทางมาถึงจวนจ้าวด้วยตนเองเช่นนี้ มีสิ่งใดให้ข้าน้อยรับใช้หรือขอรับ"

"ข้าต้องการพบท่านเจ้าบ้านจ้าว" 

มู่หานจวินกล่าวเสียงเรียบ แววตาคมกริบดุจเลเซอร์ 

"มีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับคดีของคุณหนูจ้าวอวี้หลันที่ข้าต้องสอบถามด้วยตนเอง"

พ่อบ้านได้ยินดังนั้นก็สีหน้าซีดเผือดลงทันตา แสดงอาการลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด เขาประสานมือยกขึ้นไหว้อย่างเกรงอกเกรงใจ ทว่าน้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความหนักใจปนเว้าวอน

"เอ่อ... ท่านมือปราบ ได้โปรดเมตตาด้วยเถิดขอรับ ยามนี้ท่านเจ้าบ้านเสียใจกับการจากไปของคุณหนูอวี้หลันเป็นอย่างมาก เอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในห้องขังตัวเองไว้ ไม่ยอมกินข้าวกินน้ำ เอาแต่ร้องไห้โฮจนแทบขาดใจ..."

พ่อบ้านถอนหายใจยาว ก่อนจะกล่าวต่อด้วยความระมัดระวัง 

"ท่านเจ้าบ้านรักและถนอมคุณหนูประดุจไข่ในหิน สภาพจิตใจยามนี้ยังไม่พร้อมพบปะผู้ใดจริงๆ หากท่านมือปราบไปถามไถ่เรื่องของคุณหนูตอนนี้ มีแต่จะยิ่งสะกิดแผลใจให้ท่านเจ้าบ้านนึกถึงความหลังจนทรมานหนักกว่าเดิม... ไว้รอวันหน้า..."

"ไม่เป็นไร"

มู่หานจวินขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา ใบหน้าคมคายไม่เปลี่ยนสีเลยสักนิด รังสีความกดดันอันดุดันผุดขึ้นรอบตัวจนพ่อบ้านถึงกับกลืนน้ำลายลงคอดังเฮือก

"ในเมื่อท่านเจ้าบ้านเศร้าโศกถึงเพียงนั้น... ข้าผู้เป็นมือปราบก็ควรจะไปถามไถ่และ ปลอบใจ เขาเสียหน่อย จะได้สอบถามเรื่องราวไปพร้อมกันทีเดียว"

พูดจบ มู่หานจวินก็ไม่เสียเวลาฟังคำทัดทานอีกต่อไป เขาก้าวขาเดินลิ่วๆ มุ่งหน้าตรงไปยังเรือนพักของท่านเจ้าบ้านจ้าวทันที โดยไม่แยแสต่อสายตาละล้าละลังของบ่าวรับใช้แม้แต่น้อย

"ทะ ทะ... ท่านมือปราบมู่ เดี๋ยวสิขอรับ"

พ่อบ้านหน้าเสีย เหงื่อแตกพลั่ก ได้แต่เดินแกมวิ่งตามหลังร่างสูงใหญ่นั้นไปอย่างหนักใจสุดแสน โดยไม่อาจเอ่ยปากห้ามปรามชายผู้ที่ใครๆ ก็ต่างเกรงกลัวคนนี้ได้เลยแม้แต่คำเดียว

เมื่อผลักประตูข้าวมารอบด้านตกอยู่ในความเงียบสงบ เสียงสะอื้นไห้อย่างหนักหน่วงของท่านเจ้าบ้านจ้าวพลันดังลอยมาตามสายลม สภาพของชายวัยกลางคนดูไม่ได้แม้แต่น้อย ผมผ่ากระเซอะกระเซิง นัยน์ตาทั้งสองข้างบวมปูดแดงช้ำ มือยังคงตระกองกอดผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กของคุณหนูจ้าวอวี้หลันไว้แน่นประดุจสมบัติชิ้นสุดท้าย

มู่หานจวินก้าวเข้าไปหยุดนิ่งตรงหน้า ไม่ได้ฉายแววเห็นอกเห็นใจ แต่กลับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแฝงการตะล่อมสืบอย่างเยือกเย็น

"ท่านเจ้าบ้านจ้าวข้าแวะมาถามไถ่ท่านเองคงเสียใจไม่น้อย หากแต่ การตายของบุตรีของท่านก็ต้องหาความกระจ่าง”

“ฮึกๆๆๆ ฮือออออ” ท่านเจ้าบ้านจ้าวสูดน้ำมูกปืดใหญ่ เงยหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาขึ้นมองมือปราบหนุ่ม ก่อนจะรำพันด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ข้าแค่เพียงอยากรู้ว่า คุณหนูอวี้หลันยามยังมีชีวิตอยู่ ปกติแล้วนางเป็นคนอย่างไรหรือ"

"อึกๆๆๆๆ หลานเอ๋อร์ของข้า... นางเป็นเด็กดี จิตใจเมตตายิ่งนัก นางมิเคยปองร้ายผู้ใด แล้วจะมีใครใจอำมหิตคิดฆ่านางลงได้รึ" 

เขาเช็ดน้ำตาปานจะขาดใจ 

"ถึงแม้หลังๆ มานี้นางจะเริ่มออกงานสังคม พบปะมิตรสหายในเมืองหลวงบ้าง แต่นางก็มิเคยมีปากเสียงหรือสร้างเรื่องขัดแย้งกับใครเลยสักครั้ง ลูกสาวของข้าออกจะน่ารักและว่าง่ายถึงเพียงนี้...สวรรค์ช่างไร้เมตตาให้นางตายได้อย่างไร"

พูดไม่ทันขาดคำ ท่านเจ้าบ้านจ้าวก็ซบหน้าลงกับโต๊ะแล้วร้องไห้โฮออกมาเสียงดังสนั่นอีกระลอก

มู่หานจวินสีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบยังคงจ้องจับทุกกิริยาอาการ เขาจี้ถามต่อโดยไม่สะท้อนสะท้าน

"แล้วช่วงก่อนเกิดเหตุไม่กี่วัน..."

"ท่านมือปราบมู่"

ยังไม่ทันที่มู่หานจวินจะพูดจบประโยค ท่านเจ้าบ้านจ้าวก็ทุบโต๊ะดังปัง เงยหน้าขึ้นมาถลึงตาใส่อย่างลืมตัว สีหน้าเต็มไปด้วยความอึดอัดและโทสะที่พุ่งขึ้นสูง

"ท่านจะมากเกินไปหน่อยกระมัง ข้าเพิ่งจะเสียลูกสาวสุดที่รักไป สภาพจิตใจบอบช้ำจนแทบสิ้นสติ แต่ท่านกลับมารบเร้าจี้ถามให้ข้าต้องสะกิดแผลใจ นึกถึงเรื่องราวช่วงก่อนตายของนางอยู่นั่นแหละ"