ตอนที่5ไขคดี

พูดจบชิงเฟยในร่างของมือปราบหนุ่มก็ก้าวฉับๆ ก้มๆ เงยๆ สายตากวาดมองไปรอบห้องอย่างถี่ถ้วน ไม่ละเว้นแม้แต่ตามซอกหลืบ ใต้โต๊ะวางแจกัน หน้าต่าง ประตู ผนัง เพดาน

ชิงเฟยระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง ไม่ยื่นมือไปจับต้องหรือหยิบสิ่งใดมั่วซั่วตามใจชอบ มันจะทำลายหลักฐาน ท่าทางการสำรวจอันรัดกุมดูราวนักสืบมืออาชีพผู้ชำนาญการ

ชิงเฟยเดินวนรอบแท่นศพอยู่รอบหนึ่ง ก่อนจะชะงักกึก นัยน์ตาฉายประกายแหลมคม หรี่ตาลงจ้องมองไปที่พื้นข้างเตียง จากนั้นก็รีบเอามือคลำๆ ลูบๆ ค้นๆ ตามตัวและเอวของมู่หานจวิน

"เจ้าทำอะไรน่ะ มาจับๆ ค้นๆ ตัวข้าทำไม" มู่หานจวินที่แชร์ร่างอยู่เอ่ยถามขึ้นมาอย่างระแวง

"ก็หาผ้าหรืออะไรมาเก็บหลักฐานน่ะสิ" ชิงเฟยส่งเสียงดุกลับเบาๆ ก่อนจะดึงผ้าเช็ดหน้าผืนสะอาดออกจากเอวของเขา

"เบาะแสสำคัญอยู่นี่แล้ว"

ชิงเฟยย่อตัวลงใช้ผ้าเช็ดหน้าบรรจงหนีบประคอง กลีบดอกไม้สด กลีบหนึ่งขึ้นมาจากพื้นอย่างระมัดระวังมาขึ้นตรงหน้า

"ท่านดูนี่สิ..." ชิงเฟยปรับสีหน้าเป็นจริงเป็นจัง

"ในเรือนหลังนี้เท่าที่ข้าส่องดู ไม่มีดอกไม้ชนิดนี้ปลูกอยู่เลยสักต้น แถมกลีบมันใหญ่ขนาดนี้ จะบอกว่าติดชายเสื้อใครมาร่วงไว้ก็ดูจะไม่ได้หากติดมาจากที่อื่นไกลๆ ก็น่าจะร่วงหล่นไปนานแล้ว”

มู่หานจวินเลิกคิ้วสูงและนิ่งฟัง ชิงเฟยจึงเริ่มวิเคราะห์ต่อ

"หากมีใครส่งดอกไม้ให้คุณหนู ก็ควรจะมีทั้งช่อดอกหรือมีในแจกันตั้งไว้ แต่นี่ในห้องกลับไม่มีดอกไม้นี้เลย ที่สำคัญ... กลีบดอกไม้นี่ยังสดใหม่มาก สดชนิดที่ว่าเพิ่งหลุดจากขั้วได้ไม่นานหรอก น่าจะถูกเด็ดไม่เกิน12ชั่วโมง"

สรุปพลางยกยิ้มอย่างถือดี

"แปลว่ามีคนตั้งใจทิ้งแค่กลีบดอกไม้กลีบนี้ไว้ และก่อนตาย...ต้องมีคนมาพบคุณหนูจ้าวอวี้หลันที่นี่อย่างแน่นอน"

มู่หานจวินขมวดคิ้วแน่น ดวงตาคมกริบจ้องมองกลีบดอกไม้ในมือตนเอง สายตาพลันแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดและลึกล้ำขึ้นมาทันที

"ไม่หรอก..." น้ำเสียงของมือปราบหนุ่มต่ำลง

"กลีบดอกไม้นี้...ไม่มีใครคนอื่นนำเข้ามาหรอก น่าจะเป็นผู้ตายมากกว่าเพราะตอนมาเจอศพก็ต้องพังประตูเข้ามา หน้าต่างก็ปิดแน่นหมด มีหนึ่งบานที่พังเลยไม่สามารถปิดสนิทได้แต่ก็ไม่พอให้สอดมือเข้ามาด้วยซ้ำ แต่หากว่าเป็นผู้ตายนำเข้ามาเองนั่นก็๋ไม่แน่"

"หืม" ชิงเฟยเอียงคอ

มู่หานจวินนิ่งไป ในหัวครุ่นคิดถึงแฟ้มคดีปริศนาที่สืบมาโดยตลอด นี่เป็นคดีที่สี่แล้ว ทุกศพล้วนมีกลีบดอกไม้ปริศนานี้ตกอยู่ข้างกายเหมือนกันไม่มีผิดบางคดีไม่มีทางที่ใครจะเข้ามาวางกลีบดอกไม้นี้ได้ เช่นคดีนี้

"นี่เป็นคดีที่สี่แล้ว...ทุกคดีมีความเชื่อมโยงเช่นนี้ จนข้ามั่นใจว่าต้องเป็นฝีมือของคนร้ายคนเดียวกันแน่" มู่หานจวินพึมพำ น้ำเสียงหนักอึ้ง 

ชิงเฟยฟังแล้วพยักหน้าเข้าใจ ความจริงจังในดวงตาของมือปราบหนุ่มทำให้ชิงเฟยรู้ว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดาแล้ว

วูบบบ

ร่างวิญญาณของชิงเฟยถอนตัวออกจากกายเนื้อ คืนสิทธิ์การควบคุมทั้งหมดให้แก่มู่หานจวินในทันที ลอยละล่องอยู่ข้างกายเขา พลางโบกไม้โบกมือ

"เอาล่ะ ในเมื่อได้เบาะแสแล้ว ท่านก็ออกไปจัดการคุยกับมือขวาที่รออยู่ด้านนอกเถอะ ให้คนเอาศพกลับไปชันสูตรก่อนดีกว่า"

มู่หานจวินสูดหายใจลึก ขยับคอและไหล่เพื่อปรับความคุ้นเคยกับร่างกายตนเอง ก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้องเรือนออกไปพบต้าหยงที่ยืนทำสีหน้าเลิ่กลั่กอยู่ด้านนอก

"ใต้เท้าท่าน... ท่านคุยกับใครหรือขอรับ…ผีหรือขอรับ" ต้าหยงถามอย่างอดไม่ได้

"ไม่มีอะไร" มู่หานจวินปรับเสียงขรึมเย็นชาตามปกติ

"ไปลำเลียงศพของคุณหนูจ้าวอวี้หลันกลับไปที่กรมมือปราบ ข้าจะทำการชันสูตรศพด้วยตัวเอง... แล้วไปขนเอกสารคดีเก่าทั้งสามคดีนั้นมาให้ข้าที่ห้องทำงานด้วย ข้าจะนำมาเทียบเบาะแสอีกครั้ง"

"รับทราบขอรับ" ต้าหยงรีบรับคำสั่งแล้วแยกย้ายไปจัดการอย่างรวดเร็ว

มู่หานจวินหมุนตัวเดินนำออกไป ชิงเฟยซึ่งมีเชือกสีทองล่ามติดไว้ก็ต้องลอยลิ่วตามหลังไปติดๆ เอียงคอถามด้วยความสงสัย

"เมื่อกี้ท่านบอกว่าจะไปชันสูตรศพ...อย่าบอกนะว่าท่านผ่าศพเองได้ด้วยหรือ"

"ได้สิ การผ่าตรวจศพเพื่อหาเบาะแสเป็นเรื่องปกติของกรมมือปราบอยู่แล้ว" มู่หานจวินตอบราบเรียบโดยไม่หันมามอง

ชิงเฟยทำหน้าแหยง ลูบแขนตัวเองที่ขนลุกซู่ทันที

"บรื๋อออ... ผ่าศพเนี่ยนะ แค่นึกภาพเลือดเนื้อข้างในก็น่าสยองพองขนจะตายอยู่แล้ว แบบนี้ข้าจะกินของเซ่น ไหวไหมเนี้ย"

มู่หานจวินชะงักเท้า ขมวดคิ้วแน่น เขาลดเสียงลงแล้วหันมากระซิบกับผีเร่ร่อนข้างกายด้วยสายตาสงสัยจับผิดเต็มเปี่ยม

"ข้าล่ะสงสัยมากกว่า...เจ้าบอกว่าตัวเองเคยผ่านการคลี่คลายคดีฆาตกรรมมาแล้วเป็นพันคดี แต่เหตุใดถึงยังไม่ชินกับเรื่องผ่าศพอีกรึ"

ชิงเฟยกอดอก เชิดหน้าขึ้นอย่างมีฟอร์ม ก่อนจะสวนกลับเสียงกวนประสาท

"นี่ท่าน อย่ามาละเมิดความลับทางธุรกิจของข้าสิ ข้ามีเทคกะติกอยู่…ข้าบอกไม่ได้หรอก"

ระหว่างทางเดินไปยังห้องชันสูตรของกรมมือปราบ มู่หานจวินต้องพยายามทำสีหน้าให้ตึงเครียดที่สุด แม้ข้างกายจะมีวิญญาณสาวลอยละล่องตามติดเป็นเงาตามตัวเพราะเชือกสีทองที่ล่ามไว้

"นี่ท่านมือปราบ..." 

ชิงเฟยลอยวนรอบตัวเขา พลางเอียงคอส่งยิ้มพราวเสน่ห์ 

"ผูกติดกันขนาดนี้ ยามท่านไปเข้าห้องน้ำ ข้ามิไม่ต้องไปยืนเฝ้าข้างๆ หรอกหรือ หรือว่าท่านอยากให้ข้าช่วย..."

"หยุดความคิดเพ้อเจ้อของเจ้าเสียเวลาข้าเข้าห้องน้ำเจ้าก็หลับตาเสีย" 

มู่หานจวินกัดฟันกระซิบ ลมหายใจสะดุดไปจังหวะหนึ่งเมื่อจินตนาการตาม ใบหน้าคมคายมีสีเลือดขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ 

"ฮ่าๆๆ ดูทำหน้าเข้าสิ ข้าหยอกเล่นหรอกน่า" ชิงเฟยหัวเราะร่า ชอบอกชอบใจที่แกล้งทำคนเคร่งขรึมให้หลุดเก๊กได้

เมื่อมาถึงห้องชันสูตร มู่หานจวินก็เริ่มจัดเตรียมพู่กัน หมึก และอุปกรณ์อย่างชำนาญ ก่อนจะเปิดแฟ้มคดีเก่าออกแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น

"สี่คดีที่ข้าบอก... เป็นคดีประหลาดที่กลายเป็นคดีที่ปิดไม่ได้มาตลอด ผู้ตายทุกคนอยู่ๆ ก็สิ้นใจไปเสียเฉยๆ บางคนไม่มีศัตรูที่ไหน บางคนตายโดยไม่ทราบสาเหตุ ไร้ร่องรอยบาดแผลฉกรรจ์ ทำให้สืบหาตัวคนร้ายได้ยากยิ่ง"

ชิงเฟยฟังแล้วกอดอกพยักหน้าหน้าเข้าใจ 

"อ้อ... ที่แท้ก็พวกฆาตกรต่อเนื่องจิตไม่ปกติที่ชอบรังแกคนบริสุทธิ์นี่เอง ทำไมไม่รู้จักทำตัวเหมือนพวก เด็กซ์เตอร์ บ้างนะ ฆ่าแค่พวกคนชั่วร้ายน่ะ"

มู่หานจวินขมวดคิ้วสงสัยทันที เด็กซ์เตอร์ไหนชื่อแปลกๆ คือจอมยุทธ์จากสำนักใดกัน"

ชิงเฟยไม่ได้ตอบ ทำเพียงหัวเราะคิกคักพลางยักคิ้วให้ปล่อยให้มือปราบหนุ่มงงต่อไป

มู่หานจวินถอนหายใจยาว ก่อนจะหันกลับมาเริ่มขั้นตอนการสำรวจสภาพภายนอกของศพคุณหนูจ้าวอวี้หลันอย่างละเอียด โดยยังไม่ได้เริ่มผ่าลงบนเนื้อหนัง เขาใช้ผ้าสะอาดค่อยๆ ตรวจดูตามบาดแผล คอ และฝ่ามือทั้งสองข้าง

ทว่า สายตาอันแหลมคมของเขากลับไปสะดุดเข้ากับจุดเล็กๆ จุดหนึ่งบนฝ่ามือซ้ายของศพ

"รอยนี้นี่มัน..." มู่หานจวินก้มลงมองใกล้ๆ พลางเพ่งพิจารณา รอยผึ้งต่อย