ตอนที่7ีมีพิรุธ2

เขาแลดูหมดความอดทน โบกมือไล่อย่างไม่แยแสว่าคนตรงหน้าจะเป็นถึงมือปราบผู้ทรงอิทธิพล

"ออกไปเสีย หากอยากรู้อะไรนัก ก็ไปถามฮูหยินของข้าโน่น รายนั้นเป็นคนเลี้ยงดูหลานเอ๋อร์มากับมือ สนิทสนมกับนางยิ่งกว่าใครในเรือนนี้ ไปหาฮูหยินเสีย อย่ามาวนเวียนซักไซ้ข้าอีก"ชิงเฟยอมยิ้มพร้อมกับกระซิบว่า

“สูตรสำเร็จเลยท่าน”

มู่หานจวินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาล้ำลึกสแกนมองใบหน้าหมองเศร้าตรงหน้าอย่างครุ่นคิด ก่อนจะพยักหน้ารับน้อยๆ

"เช่นนั้นข้าต้องขออภัยที่มารบกวนท่านแล้วมุ่หานจวินขอลา"

เขากล่าวลาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องไปโดยมีพ่อบ้านที่ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกรีบวิ่งนำทางไปยังเรือนของฮูหยิน

ชิงเฟยที่ลอยสิงสลอนอยู่ข้างกายมู่หานจวิน ละสายตาจากห้องท่านเจ้าบ้านแล้วเบ้ปาก ทำหน้าทำตาเลียนแบบบุคลิกวีนๆ ของชายวัยกลางคนเมื่อครู่ทันที

"โห... เสียใจปานนั้นเชียวรึ" 

วิญญาณสาวกอดอกกระซิบกระซาบข้างหูมู่หานจวิน 

"แต่ก็อย่างว่าแหละนะ ยุคนี้พ่อแม่เลี้ยงลูกเองกับมือ ยิ่งตระกูลร่ำรวยประคบประหงมไข่ในหินขนาดนี้ คงจะผูกพันและหวงแหนลูกสาวมากเป็นพิเศษ...น่าเสียดายข้าไม่ได้ฟื้นมาในร่างของนาง เฮ้อแต่นิสัยเสียไปหน่อยมั้ยเนี่ย ปากไม่ดีเอาซะเลย คนเขามาช่วยจับตัวคนร้ายแท้ๆ หากอยากให้จับตัวคนฆ่าลูกสาวได้ ก็ควรจะกระตือรือร้นให้ความร่วมมือหน่อยสิ มาลงอารมณ์ใส่ท่านทำไมกัน"

ชิงเฟยเริ่มใส่อารมณ์อินไปกับคดี บ่นงุ้งงิ้งปั่นประสาทที่หูมือปราบหนุ่มไม่หยุดยั้ง

มู่หานจวินขมวดคิ้วแน่น เนื่องจากพ่อบ้านยังคงเดินนำหน้าอยู่ไม่ไกล เขาไม่อาจเอ่ยปากพูดคุยกับผีสาวได้โดยตรงให้ผู้คนมองว่าตนเองเป็นบ้า แต่เสียงแหลมเล็กที่ดังกรอกหูไม่หยุดก็ทำเอาเส้นประสาทข้างขมวดของเขาเต้นตุ้บๆ

ในขณะที่ชิงเฟยกำลังลอยเพลินๆ เอียงหน้าเข้ามาใกล้เพื่อจะบ่นต่อ มู่หานจวินก็ยกมือขวาขึ้นมาเนียนๆ ทำทีเหมือนจะจัดปกเสื้อตนเอง ทว่ากลับออกแรงสะบัดฝ่ามือ...

เพี๊ยะเข้าให้

ฝ่ามือหนาฟาดผ่านอากาศตบเข้าที่กลางแผ่นหลังร่างวิญญาณของชิงเฟยอย่างจังแม้จะเป็นเพียงดวงวิญญาณ แต่อิทธิฤทธิ์จากเชือกสีทองที่ผูกพันธนาการไว้ ทำให้ชิงเฟยรับสัมผัสแรงกระแทกไปเต็มๆ จนร่างสั่นคลอนลอยหวืดไปข้างหน้า

"วี้ดดด เจ็บนะโวย ท่านทำอะไรของท่านเนี่ย" ชิงเฟยหันมา ตาโตเท่าไข่ห่าน ถลึงตาใส่เขาอย่างเอาเรื่อง

มู่หานจวินทำสีหน้าราบเรียบเรียบเฉยอย่างร้ายกาจ เดินวางท่าเข้มต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พลางทำทีเป็นปัดมือและพึมพำออกมาระดับเสียงที่พอให้วิญญาณสาวได้ยินคนเดียว

"ยุงแถวนี้... ช่างน่ารำคาญเสียจริงไปให้พ้น"

พ่อบ้านที่เดินนำอยู่ยินเสียงพึมพำจึงหันกลับมามองด้วยความงุนงง 

"ท่านมือปราบว่าอย่างไรนะขอรับ"

"ข้าแค่รำคาญเสียงยุงไม่มีอะไร...นำทางต่อเถอะ" มู่หานจวินตอบเสียงเย็น 

ชิงเฟยแยกเคี้ยวมองมือปราบหนุ่มด้วยความหมั่นไส้ ยุงบ้านท่านตัวใหญ่และหน้าตาดีขนาดนี้เลยหรือไงไอ้เจ้าคิดเจ้าแค้น

เมื่อมาส่งถึงหน้าเรือน พ่อบ้านก็ขอตัวแยกย้ายไปทำหน้าที่ต่อ มู่หานจวินก้าวเข้าไปด้านใน พบกับ ฮูหยินจ้าว ผู้เป็นมารดาของคุณหนูจ้าวอวี้หลัน แม้ใบหน้าจะยังดูงดงามอ่อนเยาว์ ทว่าดวงตาทั้งสองข้างกลับแดงช้ำและนัยน์ตาเต็มไปด้วยความโศกเศร้าอย่างหนักหน่วงไม่ต่างจากสามี

ชิงเฟยที่ลอยอยู่อีกด้านเอียงคอพิจารณา ก่อนจะแอบส่งเสียงกระซิบกระซาบกับมู่หานจวิน

"โห... สภาพดูไม่ได้พอกันเลย จะคุยได้เรื่องไหมเนี่ย วันนี้น่ะ"

ฮูหยินจ้าวรีบกล่าวเชิญ 

"ท่านมือปราบมู่ เชิญนั่งก่อนเจ้าค่ะ"

ในขณะที่มู่หานจวินเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ ชิงเฟยก็ไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า ลอยร่อนออกไปกวาดสายตาสำรวจรอบห้องนอนของฮูหยินจ้าวทันที ไม่ว่าจะเป็นโต๊ะเครื่องแป้ง ตู้เสื้อผ้า หรือมุมห้องเพื่อหาหลักฐานตามแบบโคนันเหอะฮ่าาา

ยังไม่ทันที่มู่หานจวินจะทันได้นั่งลงเรียบร้อย ฮูหยินจ้าวก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนรนและสั่นเครือทันที

"ท่านมือปราบมู่... บอกข้าทีเถิด ลูกสาวข้าตายเพราะเหตุใดกันแน่"

"ข้าเพิ่งส่งศพของคุณหนูอวี้หลันไปชันสูตร และให้ผู้ช่วยตรวจหาพิษอยู่ คาดว่าจะทราบผลในอีกไม่ช้า" มู่หานจวินตอบราบเรียบ

ฮูหยินจ้าวพยักหน้ารับ รังสีความโศกเศร้าในดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังและอาฆาตแค้นขึ้นมาอย่างเด่นชัด นางกำผ้าเช็ดหน้าในมือแน่น

"ต้องรบกวนท่านมือปราบใส่ใจสืบสวนคดีนี้ให้ถึงที่สุดนะเจ้าคะ เพราะข้าเชื่อมั่นเหลือเกินว่า... ต้องมีคนใจอำมหิตทำให้นางต้องตาย"

มู่หานจวินสายตาเย็นชา จ้องมองนางอย่างจับผิด 

"หากว่าท่านสงสัยผู้ใดฮูหยินโปรดอย่าได้อ้อมค้อม หากท่านมีผู้ใดที่ต้องสงสัยอยู่ในใจ โปรดบอกข้ามาเถิด"

ฮูหยินจ้าวชะงักไปเล็กน้อย นางนิ่งคิดก่อนจะสั่นหน้าช้าๆ 

"ข้า... ข้าไม่อาจระบุชื่อใครได้เจ้าค่ะ แต่หลานเอ๋อร์เป็นเด็กที่ร่างกายแข็งแรงมาตลอด จะอยู่ดีๆ มาสิ้นลมหายใจไปเองได้อย่างไร"

ในจังหวะนั้นเอง ชิงเฟยที่ลอยสำรวจทั่วห้องก็บินกลับมาร่อนลงข้างตัวมู่หานจวิน นางยื่นหน้าเข้าไปกระซิบชิดใบหูเขา

"กวาดดูรอบห้องแล้วนะ ไม่มีอะไรพิรุธเลยแหะ"

มู่หานจวินผู้มีจิตแข็งและผ่านงานสืบสวนมานักต่อนัก ไม่แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ผงกศีรษะลงเบาๆ อย่างเนียนๆ ราวกับกำลังพยักหน้ารับคำพูดของฮูหยินจ้าวว่า อยู่ดีๆ จะตายไปเองได้อย่างไร ก่อนจะเอ่ยถามต่อโดยไม่ให้เสียจังหวะ

"เช่นนั้น เรื่องส่วนตัวของคุณหนูจ้าวเล่า... ปกติแล้วนางคบหาผู้ใดบ้าง หรือช่วงนี้ได้ออกไปพบเจอใครข้างนอกบ้างหรือไม่อย่างไร"