บทที่ 7 ทำไม่ไม่ยอมหย่า

จางเฮ่อไม่พูดอะไรสักคำ เขาเพียงแต่จะรอดูว่านังแพศยาหยางเหมยกำลังคิดจะทำอะไร เธอดึงกางเกงของเขาลง จากนั้นก็จับลำอวบที่อ่อนปวกเปียกขึ้นมาลูบเบา ๆ

"ให้ตายเถอะ มันเหมือนตายไปแล้ว พี่เสื่อมสมรรถภาพทางเพศจริง ๆ สินะ"

หยางซินได้ยินพี่สาวพูดทุกคำ แน่นอนว่าเธอย่อมสงสัย เมื่อกี้นี้ที่เธออมให้เขามันแข็งยังกะหินนี่นา ทำไมตอนนี้อ่อนแรงแล้วล่ะ หรือว่าแข็งแค่ชั่วคราวจากนั้นก็กลับไปหมดสมรรถภาพดังเดิม ไม่ได้แล้ว ต่อไปเธอต้องเพิ่มยาบำรุงให้เขา และยังต้องยั่วหนัก ๆ เพื่อช่วยรักษาให้หายเร็วขึ้น

หยางเหมยเลียริมฝีปากจ้องมองเอ็นนุ่มในมือของเธอ

"ฉันคิดถึงของใหญ่ของพี่จริง ๆ นะ ฉันชอบที่พี่เอาแรง ๆ ฉันชอบที่พี่ดูดนมฉัน ชอบที่พี่เลียหอยฉัน และชอบที่พี่ตบก้นฉันตอนที่พี่มีอารมณ์ ทั้ง ๆ ที่ฉันชอบพี่ขนาดนี้ ทำไมพี่ถึงได้พิการล่ะ ไม่ยุติธรรมสำหรับฉันเลยสักนิด ถ้าจะโทษว่าทำไมฉันคบกับพี่เว่ย ก็ต้องโทษพี่ที่เป็นต้นเหตุ"

จางเฮ่อยังคงมองหยางเหมยด้วยสายตาราบเรียบ ผู้หญิงคนนี้ไม่คู่ควรแม้แต่กับคำด่าของเขา เขาขยะแขยงเธอแบบนี้ ยังไม่รู้ตัวอีก กระทั่งน้องชายของเขายังไม่ตอบสนองเมื่อหยางเหมยครอบปากลงมา

หยางเหมยดูดที่ปลายหัวอ่อนของเขา แล้วเลียไปมา ดูดจนแก้มตอบแต่กลับไร้ปฏิกิริยา ดูเหมือนว่าขาที่ใคร ๆ ก็บอกว่าไร้ความรู้สึกของเขาจะขยับเล็กน้อย หยางเหมยหันขวับไปมอง แต่เมื่อเห็นมันแน่นิ่งก็คิดว่าตัวเองคิดมากไปเอง

เธอปล่อยแท่งเนื้อของเขาแล้ว จากนั้นก็ต่อว่าต่อขาน

"พี่เสื่อมสมรรถภาพแบบนี้ยังจะดื้อทำไม หย่าให้ฉันเถอะฉันขอร้อง พวกเราจะได้จบกันดี ๆ ฉันไม่อยากทำร้ายพี่สักนิด พี่เข้าใจหรือเปล่า แต่ว่าพี่อยู่ที่นี่ก็ยิ่งทำให้ฉันตกต่ำ ฉันอายรู้หรือเปล่าที่ใคร ๆ ก็หาว่าฉันมีสามีพิการ ฉันไม่กล้าสู้หน้าคนอื่นแล้ว"

ท่าทางดื้อรั้นนั้นแสดงออกทางแววตาอย่างชัดเจน เรื่องหย่าน่ะเขาหย่าแน่ แต่ว่าไม่ใช่ตอนนี้ เพราะเขาจะไม่ปล่อยให้ใครได้ประโยชน์เด็ดขาด

"ทำไมพี่ไม่พูดสักคำล่ะ ความผิดพี่แท้ ๆ พี่ทำให้สกุลหยางอับอาย พ่อแม่ของฉันต้องตอบคำถามชาวบ้านไม่เว้นวัน พวกเขาแทบไม่อยากออกไปไหนแล้วเพราะเรื่องของพี่ทำให้พวกเขากลายเป็นตัวตลก"

คงเป็นเพราะความเมา ทำให้หยางเหมยร้องไห้ออกมา เธอไม่ได้ร้องไห้สงสารเขา แต่เธออัดอั้นตันใจกับคำคนในสังคมที่กำลังพูดถึงสามีพิการคนนี้ของเธอ

หยางซินหัวเราะในลำคอเบา ๆ เธอเข้าใจพี่เขยคนนี้แล้วว่าทำไมถึงได้โกรธแค้นคนสกุลหยางกันนัก ไม่ว่าจะเป็นพี่สาว พ่อแม่ของเธอ หรือแม้กระทั่งตัวเธอในอดีต ก็รุมทำร้ายเขาทั้งนั้น

เมื่อจางเฮ่อไม่ตอบสนอง และไม่ยอมพูดกับเธอแม้แต่ประโยคเดียว หยางเหมยก็อารมณ์เสีย อยู่ ๆ เธอก็ตบหน้าเขาอย่างแรง จากนั้นก็ด่าอย่างไม่ไว้หน้าอีกต่อไป

"ไอ้เศษสวะเอ๊ย ฉันพูดดีกับแกแล้วทำไมแกไม่ยอมหย่า ต้องให้ฉันลงมือใช่หรือเปล่า คอยดูเถอะพรุ่งนี้ฉันจะให้หยางซินมันลากแกไปทิ้งข้างนอก ฉันจะดูว่าแกจะมีชีวิตอยู่ได้ยังไง ในเมื่อแกไม่มีญาติพี่น้องเป็นแค่เด็กกำพร้าคนหนึ่งเท่านั้น ถุย! อวดเก่งกับฉันเหรอไอ้เลว!"

หยางเหมยทั้งด่าทั้งทุบตีจางเฮ่อ ในขณะนั้นเองหยางซินก็ทนไม่ไหว เธอที่หลบอยู่ใต้เตียงมานานกำลังจะร้องห้ามพี่สาวให้หยุดทำร้าย ทว่าก่อนที่เธอจะเปิดเผยตัว คุณนายหยางที่ได้ยินเสียงดังเอะอะโวยวายก็เปิดประตูเข้ามาเสียก่อน

"ทำอะไรกัน"

หยางซินจึงได้แต่แอบซ่อนตัวต่อไป หากว่าแม่รู้ว่าเธอซ่อนอยู่ในห้องพี่เขยกลางดึก ไม่ต้องบอกว่าจะจัดการเธอยังไงต่อ

เมื่อแม่เห็นสภาพของหยางเหมยที่แทบจะเปลือยทั้งตัว ยังเห็นหลินเว่ยที่เมาอยู่บนโซฟาในสภาพที่เปลือยท่อนล่างก็ถึงกับพูดไม่ออก ทว่าแทนที่จะดุด่าลูกสาวว่าก่อเรื่องน่าอับอาย กลับพูดเบา ๆ ว่า

"แกใส่เสื้อผ้าให้ดี แล้วออกไปได้แล้ว ดึกดื่นแบบนี้อย่าให้พ่อแกมาเห็น โชคดีที่เขาเหนื่อยมากวันนี้เลยหลับสนิท ไม่งั้นเขาไม่เอาแกไว้แน่ถึงเขาจะรักแกแค่ไหนก็ตาม"

หยางเหมยสีหน้าไม่พอใจ แต่เมื่อเห็นว่าแม่ท่าทางเหมือนจะโกรธจริง ๆ เธอก็ไม่กล้าพูดอะไร

"ฉันจะไปนอนแล้ว"

จากนั้นก็เดินโซเซออกไป แม่มองหน้าจางเฮ่อที่มองพวกเขาดวงตาไม่กะพริบสีหน้าราบเรียบ จากนั้นแม่ก็ยกมุมปากขึ้น

"ถึงขนาดนี้แล้วไม่ยอมหย่า พรุ่งนี้ฉันจะทำตามที่ลูกสาวบอก ให้หยางซินพานายไปทิ้งซะ คอยดูเถอะว่านายจะทนหนาวอยู่ข้างนอกได้นานแค่ไหน สภาพอย่างนายตอนนี้ไม่มีใครอยากนับญาติด้วยซ้ำ ฉันให้โอกาสนายอีกวัน ตัดสินใจให้ดี ตัวซวยอย่างนายไม่สมควรอยู่เป็นเสนียดของบ้านนี้อีกต่อไป"

จางเฮ่อกัดปากจนฟันแน่นระงับอารมณ์โกรธอย่างเต็มที่ กำมือจนข้อขาว เขาเกลียดคนสกุลหยางที่สุด ไม่ว่าใครหน้าไหนก็เห็นแก่ตัวทั้งนั้น ไม่ว่าใครในสกุลหยาง เขาจดบัญชีแค้นเอาไว้เรียงตัวแล้ว